| سوره 25 | سوره مبارکه الفرقان | صفحه 361 |
|
| إِذَا رَأَتْهُمْ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ سَمِعُوا لَهَا تَغَيُّظًا وَزَفِيرًا (12) |
| چون آتش دوزخ کافران را از مکانى دور بنگرد ، خشم گيرد و فروزنده تر شود و آنان فرياد خشم و خروش آن را مى شنوند . (12) |
| وَإِذَا أُلْقُوا مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُقَرَّنِينَ دَعَوْا هُنَالِكَ ثُبُورًا (13) |
| و هنگامى که آنان ـ در حالى که با غل و زنجير به يکديگر بسته شده اند ـ به تنگنايى از آتش دوزخ افکنده شوند ، در آن جا فرياد واويلا سر مى دهند و هلاکت خويش را مى خواهند . (13) |
| لَا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُورًا وَاحِدًا وَادْعُوا ثُبُورًا كَثِيرًا (14) |
| به آنان گفته مى شود : امروز يک بار هلاکت خود را مخواهيد ، بلکه بارها و بارها هلاکت خود را بخواهيد . امروز روز جزاست و فرياد واويلا ـ چه کم باشد يا زياد ـ سودى به حال شما ندارد . (14) |
| قُلْ أَذَٰلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ ۚ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاءً وَمَصِيرًا (15) |
| بگو : آيا اين آتش فروزان بهتر است يا آن بهشت جاودان که به تقواپيشگان وعده داده شده است ؟ بهشت پاداش تقواى آنان است و فرجامى است که بدان بازمى گردند . (15) |
| لَهُمْ فِيهَا مَا يَشَاءُونَ خَالِدِينَ ۚ كَانَ عَلَىٰ رَبِّكَ وَعْدًا مَسْئُولًا (16) |
| آنان در آن جا ، جاودانه اند هر چه بخواهند دارند . اين وعده اى است برعهده پروردگارت که وفاى به آن بر او حتمى است و از او درخواست شده است . (16) |
| وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَقُولُ أَأَنْتُمْ أَضْلَلْتُمْ عِبَادِي هَٰؤُلَاءِ أَمْ هُمْ ضَلُّوا السَّبِيلَ (17) |
| ياد کن روزى را که خداوند کافران را با آنچه جز خدا مى پرستيدند برمى انگيزد و آنان را گرد مى آورد ، سپس به معبودانشان مى گويد : آيا شما اين بندگان مرا به بيراهه کشانديد يا آنها خود راه راست را گم کردند ؟ (17) |
| قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَتَّخِذَ مِنْ دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاءَ وَلَٰكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَآبَاءَهُمْ حَتَّىٰ نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا (18) |
| معبودان مى گويند : منزّهى تو; ما را نشايد که جز تو ياورانى بگيريم و آنان را به پرستش خود بخوانيم ، ولى تو اينان و پدرانشان را از نعمت هاى دنيا برخوردار ساختى تا آن که تعليمات پيامبران را که يادآور يکتايى تو بود فراموش کردند و بر اثر علاقه فراوانى که به دنيا داشتند مردمى تيره بخت و هلاک گشته بودند . (18) |
| فَقَدْ كَذَّبُوكُمْ بِمَا تَقُولُونَ فَمَا تَسْتَطِيعُونَ صَرْفًا وَلَا نَصْرًا ۚ وَمَنْ يَظْلِمْ مِنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيرًا (19) |
| خدا به مشرکان مى گويد : پس مطمئن باشيد که معبودانتان آنچه را که شما درباره آنها مى گفتيد و معتقد بوديد که آنها رنج ها و بلاها را از شما مى گردانند و به شما يارى مى رسانند ، دروغ شمردند . بنابراين شما نه مى توانيد با پرستش اينها عذاب را از خود دور سازيد و نه مى توانيد با يارى آنها از عذاب رهايى يابيد . و هر کس از شما با ارتکاب گناهان ستم روا دارد ، او را عذابى بزرگ مى چشانيم . (19) |
| وَمَا أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا إِنَّهُمْ لَيَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَيَمْشُونَ فِي الْأَسْوَاقِ ۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً أَتَصْبِرُونَ ۗ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيرًا (20) |
| پيامبر شدن بشر پديده اى نوظهور نيست ، ما پيش از تو هم ـ اى پيامبر ـ هيچ رسولى از رسولان خود را نفرستاديم مگر اين که آنان نيز غذا مى خوردند و براى کسب معاش در بازارها راه مى رفتند . ما برخى از شما آدميان را وسيله آزمون برخى ديگر قرار داديم ( پيامبران را نيز وسيله آزمون امّت ها قرار داديم ) تا بنگريم که آيا راه خدا را مى پوييد و بر مشکلات آن شکيباييد ، يا پيرو هواى خويشيد و ناگوارى هاى پذيرش حق را تحمل نمى کنيد . و پروردگار تو به راه صحيح تکامل انسان ها بيناست . (20) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |