| سوره 33 | سوره مبارکه الاحزاب | صفحه 423 |
|
| وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ ۗ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِينًا (36) |
| و هيچ مرد و زن مؤمنى را نرسد که وقتى خدا و رسول او امرى را مقرّر کردند، براى آنان در امر خود اختيار باشد و هرکس خدا و رسول او را نافرمانى کند حتماً به طور آشکار گمراه شده است. (36) |
| وَإِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللَّهَ وَتُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَتَخْشَى النَّاسَ وَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَاهُ ۖ فَلَمَّا قَضَىٰ زَيْدٌ مِنْهَا وَطَرًا زَوَّجْنَاكَهَا لِكَيْ لَا يَكُونَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ حَرَجٌ فِي أَزْوَاجِ أَدْعِيَائِهِمْ إِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًا ۚ وَكَانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولًا (37) |
| و [ياد کن] وقتى را که به [زيدبن حارثه] آن کس که خدا به او انعام کرده بود و تو [نيز] به او انعام کرده بودى مى گفتى: همسرت را براى خود نگه دار و از خدا پروا کن در حالى که در ضمير خود چيزى را پنهان مى کردى که خدا آشکار کننده آن بود و از مردم مى ترسيدى درحالى که خدا سزاوارتر بود که از او بترسى. پس چون زيد حاجتى از آن زن برآورد، وى را به همسرى تو درآورديم تا بر مؤمنان در مورد [ازدواج با] همسران پسرخواندگانشان، وقتى که حاجتى از آنان برآوردند، حَرَجى نباشد و امر خدا شدنى است. (37) |
| مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيمَا فَرَضَ اللَّهُ لَهُ ۖ سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۚ وَكَانَ أَمْرُ اللَّهِ قَدَرًا مَقْدُورًا (38) |
| بر پيامبر در آنچه خدا براى او مقرّر کرده حَرَجى نيست، خدا اين سنّت را در مورد کسانى [از پيامبران] که پيشتر درگذشتند [نيز] معمول داشته است و امر خدا سنجيده و اندازه گيرى شده است. (38) |
| الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسَالَاتِ اللَّهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّهِ حَسِيبًا (39) |
| همانان که رسالت هاى خدا را مى رساندند و از او مى ترسيدند و از هيچ کس جز خدا نمى ترسيدند و خدا براى حسابرسى کافى است. (39) |
| مَا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِنْ رِجَالِكُمْ وَلَٰكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ ۗ وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا (40) |
| محمد پدر هيچ يک از مردان شما نيست، ولى رسول خدا و پايان بخش پيامبران است و خداوند به هر چيزى دانا است. (40) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا (41) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد! خدا را بسيار ياد کنيد. (41) |
| وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا (42) |
| و بامداد و شامگاه (همه وقت) او را تسبيح و تنزيه نماييد. (42) |
| هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ ۚ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا (43) |
| او است آن که بر شما رحمت مى فرستد و فرشتگانش [نيز براى شما طلب رحمت مى کنند] تا شما را از تاريکى ها به سوى نور بيرون آورد و او به مؤمنان رحيم است. (43) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |