| سوره 11 | سوره مبارکه هود | صفحه 234 |
|
| فَلَا تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هَٰؤُلَاءِ ۚ مَا يَعْبُدُونَ إِلَّا كَمَا يَعْبُدُ آبَاؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ ۚ وَإِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ (109) |
| پس درباره آنچه اينان مى پرستند در ترديد مباش; نمى پرستند مگر براى اينکه پدرانشان از پيش به پرستش مشغولند و ما قطعاً نصيبشان را بى هيچ کاستى به کمال و تمام به آنان مى پردازيم. (109) |
| وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۚ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ (110) |
| و همانا به موسى اين کتاب (تورات) را داديم. سپس در آن اختلاف شد و اگر نبود سخنى (تقديرى) که از ناحيه پروردگارت از پيش مقرر شده بود ، حتماً ميان ايشان داورى شده بود و به راستى ايشان درباره آن در ترديدى هستند که مايه بدگمانى [آنان ]شده است. (110) |
| وَإِنَّ كُلًّا لَمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمَالَهُمْ ۚ إِنَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (111) |
| و البتّه که پروردگارت [سزاى ]اعمال همگان را آن گاه [که قيامت برپا شود ]به تمام و کمال به آنان خواهد پرداخت; زيرا او به آنچه مى کنند آگاه است. (111) |
| فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْا ۚ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (112) |
| پس همان گونه که فرمان يافته اى ، پايدارى کن و آنان که توبه کرده و همراه تو هستند [نيز پايدارى کنند] و سرکشى نکنيد; زيرا او به آنچه مى کنيد بيناست. (112) |
| وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ (113) |
| و به کسانى که ستم کرده اند تمايل نداشته باشيد و اطمينان نکنيد که [دراين صورت ]آتش به شما خواهد رسيد و شما جز خدا ياوران و سرپرستانى نداريد; آن گاه يارى نمى شويد. (113) |
| وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ ۚ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ۚ ذَٰلِكَ ذِكْرَىٰ لِلذَّاكِرِينَ (114) |
| و نماز را در دو طرف روز و در ساعات آغازين شب به پا دار; زيرا نيکيها بديها را از ميان مى برند; اين براى ياد کنندگان يادآورى است. (114) |
| وَاصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ (115) |
| و شکيبايى کن; چرا که خداوند پاداش نيکوکاران را تباه نمى کند. (115) |
| فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُو بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِي الْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِمَّنْ أَنْجَيْنَا مِنْهُمْ ۗ وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَا أُتْرِفُوا فِيهِ وَكَانُوا مُجْرِمِينَ (116) |
| پس چرا در ميان امتهايى که پيش از شما مى زيستند ، شايستگانى که از فسادگرى در زمين نهى کنند ، نبودند مگر اندکى از ايشان; همانان که نجاتشان داديم. و آنان که ستم کردند ، دنباله رو و دلبسته چيزى (مال و منالى) شدند که در آن مست و سرکش شده بودند و آنان گنهکار بودند. (116) |
| وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرَىٰ بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا مُصْلِحُونَ (117) |
| پروردگارت اين چنين نيست که آباديها را ظالمانه نابود سازد ، در صورتى که مردمش درستکار باشند. (117) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |