فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> نظامی - صفحه 11

درباره بخش فرهنگی

چه خوش باغی ست باغ زندگانی

نظامی - صفحه 10

چه خوش باغی ست باغ زندگانی		اگر ایمن بودی از باد خزانی *
خوش است این کهنه دیر پر فسانه		اگر مُردن نبودی در میانه
چه خرم کاخ شد کاخ زمانه		گرش بودی اساس جاودانه
از آن سرد آمد این کاخ دلاویز		که چون جا گرم کردی گویدت خیز
چو هست این دیر خاکی سست بنیاد		بباده اش داد باید زود بر باد
ز فردا و زدی کس را نشان نیست		که رفت آن از میان ویندر میان نیست
یک امروز است ما را نقد ایام		بر او هم اعتمادی نیست تا شام
بیا تا یک دهن پر خنده داریم		به می جان و جهان را زنده داریم **
به ترک خواب می باید شبی گفت		که زیر خاک می باید بسی خفت

* خداوند در قرآن آیه 24 سوره یونس به موضوع ناپایداری زندگی دنیا اشاره دارد: "زندگانی دنیای شما بی گمان مانند آبیست که ما از آسمان فروفرستیم تا بدان باران گیاهان گوناگون ،که آدمیان و چهارپایان از آن روزی خورند، بروید، تا آنگاه که زمین از سبزی و خرمی زیوری تمام یابد، و مردمان خود را بر آن باغ و صحرا توانا پندارند، که ناگاه فرمان ما به شب یا روز در رسد، و زمین چنان خشک شود که گویی روز پیشین در آن هیچ نبوده است. و خداوند اینچنین با مثال روشن آیات خود را برای اهل فکرت بیان می کند"

* همین موضوع را شکسپیر بدون آشنایی با قرآن بیان کرده "چنین است زندگانی آدمی که امروز جوانه های لطیف امید از دلش بر می دمد و فردا شکوفا می شود و چتری از شکوه و افتخار بر سر می کشد و سومین روز بادی سرد می وزد، بادی کشنده و سوزان و درست در آن هنگام که انسان ساده دل گمان می برد که درخت موفقیت و بزرگیش میوه برآورده است، آن را از ریشه می سوزاند و خشک و سیاه می کند و درخت فرو می افتد" (نمایشنامه هانری هشتم ، پرده سوم)

** منظور از می در هر یک از آثار بزرگان فرهنگ ما شراب معرفت است که در قرآن هم به آن اشاره شده و حافظ در بیت زیر قرآن خواندن و کسب معرفت را به شراب خوردن تشبیه کرده صراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارند , عجب گر آتش این زرق در دفتر نمی‌گیرد با این توضیح اگر ما از آن شراب معرفت و آگاهی بهره ببریم عمر ما هدر نخواهد شد و و شاد و خرم در دنیا و آخرت خواهیم بود ولی بی معرفت و آگاهی، یا خود به تباهی می رویم یا دیگران با استفاده از جهل ما زندگی دنیا و آخرت ما را تباه خواهند کرد

نظامی (2017/04/20-03:00)

اندیشه پاک

با ما منشین اگر نه بدنام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم		با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو		نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن		شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست		هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که: اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا) ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید "مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد" آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند

609

607

607

مشاهده متن کامل

گلچین (2018/02/22-03:00)

425