فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه الهی قمشه ای

قرآن ترجمه الهی قمشه ای

سوره 13

سوره مبارکه الرعد

صفحه 251
لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ ۖ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ ۚ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ (14)
دعاى راستين ويژه خداست ، و کسانى که مشرکان آنها را به جاى خدا مى خوانند ، هيچ پاسخى به آنان نمى دهند و اندکى از خواسته هايشان را هم تأمين نمى کنند ، مگر مانند تشنه اى که دو دستش را از دور به سوى آب مى گشايد تا آب به دهانش برسد ولى آب به دهانش نمى رسد . آرى ، دعاى کافران جز در بيراهه نيست و قطعاً کارگشا نخواهد بود . (14)
وَلِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَظِلَالُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ ۩ (15)
همه کسانى که در آسمان ها و زمينند ، خواه ناخواه در برابر خدا خاضعند و براى او سجده مى کنند ، و نيز سايه هايشان در هر بامداد و عصرگاه . (15)
قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ ۚ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَىٰ وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ (16)
به مشرکان بگو : پروردگار آسمان ها و زمين و تدبيرکننده آنها کيست ؟ بگو : خداست . بگو : با اين حال ، آيا غير او را سرپرستانى براى خود برگرفته ايد که مالک هيچ سود و زيانى براى خود نيستند تا چه رسد به شما ؟ بگو : آيا کافران که از ديدن حقايق کورند با مؤمنان که چشم بصيرت دارند برابرند ؟ آيا تاريکى هاى کفر با نور ايمان يکسان است ؟ آيا آنان براى خدا همتايانى پنداشته اند که مانند آفريده هاى خدا را آفريده اند و اين دو دسته آفريده بر آنان مشتبه شده است ؟ بگو : خدا آفريننده هر چيزى است ، زيرا او يگانه و بر همه موجودات چيره است . (16)
أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَابِيًا ۚ وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ۚ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً ۖ وَأَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ (17)
خداوند از آسمان آبى خالص فرو فرستاده است ، و رودها هر کدام به اندازه گنجايش خود آب برگرفته و جارى شده اند ; آن گاه سيل ، کفى برآمده ، بر روى خود برداشته است ، و از آنچه مردم بر آن آتش مى افروزند تا با ذوب کردن آنها زيور يا کالايى به دست آورند ، کفى مانند کف سيلاب برمى آيد . خداوند ، حق و باطل را اين گونه مَثَل مى زند ; حق مانند آب و فلز داراى ثبات ، و باطل همچون کف سيلاب و کف فلزّ محو شدنى است . آرى ، کف به کنارى مى رود و نابود مى شود ، ولى آنچه به مردم سود مى رساند در زمين باقى مى ماند . خداوند مَثَل ها را اين گونه تبيين مى کند . (17)
لِلَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ ۚ وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ ۚ أُولَٰئِكَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَابِ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَبِئْسَ الْمِهَادُ (18)
براى کسانى که دعوت پروردگارشان را اجابت کرده اند نيکوترين فرجام خواهد بود ، و کسانى که دعوت او را نپذيرفته اند ، اگر همه آنچه در زمين است همراه با برابر آن مال ايشان باشد ، آن را براى نجات خود فديه خواهند داد . آنان حساب بدى خواهند داشت و جايگاهشان دوزخ است و آن بد بسترى است . (18)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 251صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
اگر مرادِ تو، ای دوست، بی‌مرادیِ ماستمرادِ خویش دگرباره من نخواهم خواست
اگر قبول کنی، ور برانی از بر خویشخلاف رأی تو کردن خلاف مذهب ماست
میان عیب و هنر پیش دوستانِ کریمتفاوتی نکند، چون نظر به‌عینِ رضاست
عنایتی که تو را بود اگر مُبَدَّل شدخلل‌پذیر نباشد ارادتی که مراست
مرا به هرچه کنی، دل نخواهی آزردنکه هرچه دوست پسندد به‌جای دوست، رواست #
بلا و زحمتِ امروز بر دل درویشاز آن خوش است که امیدِ رحمتِ فرداست *
* عرفا از جمله سعدی همواره اشاره به عدم نومیدی از رحمت الهی دارند برای مثال
مپندار از آن در که هرگز نبست، که نومید گردد برآورده دست
ذات حضرت حق بخشنده است و طبق آیات قرآن او رحمت را بر خود واجب نموده
پروردگارتان رحمت را بر خود واجب کرده است (آیه 54 سوره انعام)
حافظ نیز بارها به این موضوع اشاره دارد از جمله
لطف خدا بیشتر از جرم ماست ، نکته سربسته چه دانی خموش
اشاره و تاکید این بزرگان به عنوان انسان شناس و حکیم بر عدم نومیدی از رحمت الهی برطبق آیات قرآن برای این است که اولین مرحله بسیاری از مشکلات فردی و اجتماعی همین یاس و نومیدی است
همگان باید مراقب حرف و عمل خود باشند تا مردم را در مسیر نومیدی که در خلاف جهت خداست قرار ندهند که این عمل گاه عواقب جبران ناپذیری برای فرد و جامعه دارد

# ابیات مرتبط با این شعر
672670مشاهده متن کاملسعدی شیرازی (2019/09/12-02:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی