| سوره 11 | سوره مبارکه هود | صفحه 233 |
|
| يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ ۖ وَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ (98) |
| روز قيامت، او در پيشاپيش قومش خواهد بود، و (به جاي چشمه هاي زلال بهشت) آنها را وارد آتش ميکند! و چه بد آبشخوري است (آتش)، که بر آن وارد ميشوند! (98) |
| وَأُتْبِعُوا فِي هَٰذِهِ لَعْنَةً وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ ۚ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ (99) |
| آنان در اين جهان و روز قيامت، لعنتي بدنبال دارند، و چه بد عطايي است (لعن و دوري از رحمت خدا)، که نصيب آنان ميشود! (99) |
| ذَٰلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْقُرَىٰ نَقُصُّهُ عَلَيْكَ ۖ مِنْهَا قَائِمٌ وَحَصِيدٌ (100) |
| اين از اخبار شهرها و آباديهاست که ما براي تو بازگو ميکنيم، که بعضي (هنوز) برپا هستند، و بعضي درو شده اند (و از ميان رفتهاند)! (100) |
| وَمَا ظَلَمْنَاهُمْ وَلَٰكِنْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ۖ فَمَا أَغْنَتْ عَنْهُمْ آلِهَتُهُمُ الَّتِي يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ لَمَّا جَاءَ أَمْرُ رَبِّكَ ۖ وَمَا زَادُوهُمْ غَيْرَ تَتْبِيبٍ (101) |
| ما به آنها ستم نکرديم، بلکه آنها خودشان بر خويشتن ستم روا داشتند! و هنگامي که فرمان مجازات الهي فرا رسيد، معبوداني را که غير از خدا ميخواندند، آنها را ياري نکردند، و جز بر هلاکت آنان نيفزودند! (101) |
| وَكَذَٰلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَىٰ وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۚ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ (102) |
| و اينچنين است مجازات پروردگار تو، هنگامي که شهرها و آباديهاي ظالم را مجازات ميکند! (آري،) مجازات او، دردناک و شديد است! (102) |
| إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لِمَنْ خَافَ عَذَابَ الْآخِرَةِ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ وَذَٰلِكَ يَوْمٌ مَشْهُودٌ (103) |
| در اين، نشانه اي است براي کسي که از عذاب آخرت ميترسد، همان روزي است که مردم در آن جمع ميشوند، و روزي که همه آن را مشاهده ميکنند. (103) |
| وَمَا نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ (104) |
| و ما آن (مجازات) را، جز تا زمان محدودي، تاخير نمياندازيم! (104) |
| يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ ۚ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ (105) |
| آن روز که (قيامت و زمان مجازات) فرا رسد، هيچ کس جز به اجازه او سخن نميگويد، گروهي بدبختند و گروهي خوشبخت! (105) |
| فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ (106) |
| اما آنها که بدبخت شدند، در آتشند، و براي آنان در آنجا، (زفير) و (شهيق) [= ناله هاي طولاني دم و بازدم] است. (106) |
| خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِمَا يُرِيدُ (107) |
| جاودانه در آن خواهند ماند، تا آسمانها و زمين برپاست، مگر آنچه پروردگارت بخواهد! پروردگارت هر چه را بخواهد انجام ميدهد! (107) |
| ۞ وَأَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خَالِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ ۖ عَطَاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ (108) |
| اما آنها که خوشبخت و سعادتمند شدند، جاودانه در بهشت خواهند ماند، تا آسمانها و زمين برپاست، مگر آنچه پروردگارت بخواهد! بخششي است قطع نشدني! (108) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |