فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه راهنما

قرآن ترجمه راهنما

سوره 78

سوره مبارکه النبا

صفحه 582
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ (1)
درباره چه چيز از يکديگر مي پرسند؟ (1)
عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ (2)
از آن خبر بزرگ [قيامت کبري] (2)
الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ (3)
که همواره درباره آن با يکديگر اختلاف دارند [که واقع مي شود يا نه؟] (3)
كَلَّا سَيَعْلَمُونَ (4)
نه چنين است [که مي پندارند] به زودي [به حتمي بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد. (4)
ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ (5)
باز هم نه چنين است [که مي پندارند] به زودي [به حتمي بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد. (5)
أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا (6)
آيا زمين را بستر آرامش قرار نداديم؟ (6)
وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا (7)
و کوه ها را ميخ هايي [براي استواري آن؟] (7)
وَخَلَقْنَاكُمْ أَزْوَاجًا (8)
و شما را جفت هايي [به صورت نر و ماده] آفريديم، (8)
وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا (9)
و خوابتان را مايه استراحت و آرامش [و تمدّد اعصاب] قرار داديم، (9)
وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا (10)
و شب راپوششي (10)
وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا (11)
و روز را وسيله معاش مقرّر کرديم؛ (11)
وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا (12)
و بر فرازتان هفت آسماناستوار بنا نهاديم، (12)
وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا (13)
و چراغي روشن و حرارت زا پديد آورديم، (13)
وَأَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاءً ثَجَّاجًا (14)
و از ابرهاي متراکم و باران زا آبي ريزان نازل کرديم (14)
لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَبَاتًا (15)
تا به وسيله آن دانه و گياه برويانيم، (15)
وَجَنَّاتٍ أَلْفَافًا (16)
و باغ هايي از درختان به هم پيچيده و انبوه بيرون آوريم. (16)
إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا (17)
بي ترديد روز داوري وعده گاه است. (17)
يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا (18)
روزي که در صور مي دمند و شما گروه گروه به عرصه محشر مي آييد، (18)
وَفُتِحَتِ السَّمَاءُ فَكَانَتْ أَبْوَابًا (19)
و آسمان گشوده مي شود، پس به صورت درهايي درمي آيد. (19)
وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا (20)
و کوه ها را [از جاي خود] روان کنند و سرابي شوند! (20)
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا (21)
بي ترديد دوزخ کمين گاه است. (21)
لِلطَّاغِينَ مَآبًا (22)
جايگاه بازگشت براي سرکشان و طاغيان است. (22)
لَابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا (23)
روزگاري دراز در آن بمانند. (23)
لَا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا (24)
در آنجا نه [آب] خنکي مي چشند و نه آشاميدني [باب طبع] (24)
إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا (25)
مگر آب جوشان و چرکاب و خونابه اي [از بدن دوزخيان] (25)
جَزَاءً وِفَاقًا (26)
پاداشي است مناسب [اعمالشان.] (26)
إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَابًا (27)
اينان بودند که به [روز] حساب اميدي نداشتند، (27)
وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّابًا (28)
و آيات ما را به شدت و با همه وجود انکار مي کردند (28)
وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَابًا (29)
و [ما] همه چيز را [از خوبي و بدي آنان] برشمرده و در نامه اعمالشان ثبت کرده ايم. (29)
فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا (30)
[در قيامت به آنان مي گوييم:] پس بچشيد که هرگز جز عذاب بر شما نيفزاييم. (30)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 582صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی