| سوره 39 | سوره مبارکه الزمر | صفحه 460 |
|
| قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصًا لَهُ الدِّينَ (11) |
| بگو: من مأمورم که خدا را در حالي که ايمان و عبادت را براي او [از هر گونه شرکي] خالص مي کنم، بپرستم. (11) |
| وَأُمِرْتُ لِأَنْ أَكُونَ أَوَّلَ الْمُسْلِمِينَ (12) |
| و مأمورم که [در اين آيين از] نخستين تسليم شدگان [به فرمان ها و احکام] او باشم. (12) |
| قُلْ إِنِّي أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ (13) |
| بگو: اگر پروردگارم را نافرماني کنم از عذاب روزي بزرگ مي ترسم. (13) |
| قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًا لَهُ دِينِي (14) |
| بگو: فقط خدا را در حالي که ايمان و عبادتم را براي او [از هر گونه شرکي] خالص مي کنم، مي پرستم. (14) |
| فَاعْبُدُوا مَا شِئْتُمْ مِنْ دُونِهِ ۗ قُلْ إِنَّ الْخَاسِرِينَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَأَهْلِيهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۗ أَلَا ذَٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ (15) |
| پس شما هم آنچه را مي خواهيد، به جاي او بپرستيد. بگو: بي ترديد زيانکاران [واقعي] کساني هستند که روز قيامت سرمايه وجودشان و کسانشان را به تباهي داده باشند؛ آگاه باشيد! که آن همان زيان آشکار است. (15) |
| لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ۚ ذَٰلِكَ يُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبَادَهُ ۚ يَا عِبَادِ فَاتَّقُونِ (16) |
| براي آنان از بالاي سرشان و از زير پايشان سايبان هايي از آتش است، اين عذابي است که خدا بندگانش را به آن بيم مي دهد. اي بندگانم! از من پروا کنيد (16) |
| وَالَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوهَا وَأَنَابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَىٰ ۚ فَبَشِّرْ عِبَادِ (17) |
| و کساني که از پرستيدن طاغوت [يعني بت ها، اربابان کفر و شيطان هاي سرکش] دوري کردند و به سوي خدا بازگشتند، بر آنان مژده باد؛ پس به بندگانم مژده ده. (17) |
| الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ ۚ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ (18) |
| آنان که سخن را مي شنوند و از بهترينش پيروي مي کنند، اينانند کساني که خدا هدايتشان کرده، و اينان همان خردمندانند. (18) |
| أَفَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذَابِ أَفَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِي النَّارِ (19) |
| آيا کسي که فرمان عذاب بر او محقق و ثابت شده [راه گريزي از آن دارد؟] آيا کسي را که در آتش است، تو نجات مي دهي؟ (19) |
| لَٰكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِنْ فَوْقِهَا غُرَفٌ مَبْنِيَّةٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۖ وَعْدَ اللَّهِ ۖ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ الْمِيعَادَ (20) |
| ولي کساني که از پروردگارشان پروا داشتند، براي آنان غرفه هايي است که از فراز آنها غرفه هايي ديگر بنا شده و از زير آنها نهرها جاري است. خدا اين وعده را داده است؛ خدا خلف وعده نمي کند. (20) |
| أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَلَكَهُ يَنَابِيعَ فِي الْأَرْضِ ثُمَّ يُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا مُخْتَلِفًا أَلْوَانُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَجْعَلُهُ حُطَامًا ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَذِكْرَىٰ لِأُولِي الْأَلْبَابِ (21) |
| آيا ندانسته اي که خدا از آسمان آبي نازل کرد، پس آن را به صورت چشمه هايي در زمين درآورد، آن گاه به وسيله آن زراعتي را که رنگ هايش گوناگون است، بيرون مي آورد، سپس [آن زراعت] خشک مي شود، در نتيجه آن را به رنگ زرد بيني، پس آن را ريز ريز و در هم شکسته مي کند؛ بي ترديد در اين [دگرگوني ها] براي خردمندانْ هشدار و عبرتي است. (21) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |