| سوره 60 | سوره مبارکه الممتحنة | صفحه 549 |
|
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
|
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ ۙ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِي سَبِيلِي وَابْتِغَاءَ مَرْضَاتِي ۚ تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَمَا أَعْلَنْتُمْ ۚ وَمَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ (1) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد ، دشمنان من و دشمنان خودتان را دوست مگيريد . شما با آنان طرح دوستى مى افکنيد در صورتى که آنان قرآن و آيينى را که براى شما آمده و سراسر حق است انکار کردند ، در حالى که پيامبر و شما را بدين سبب که به خدا ، پروردگارتان ايمان آورديد از مکه بيرون راندند . پس اگر براى جهاد در راه من و دستيابى به خشنودى من هجرت کرديد ، با آن مشرکانِ حق ستيز دست دوستى ندهيد . شما در نهان به آنان ابراز مودّت مى کنيد ، در صورتى که من به آنچه شما نهان داشته و به آنچه آشکار کرده ايد داناترم . و هر کس از شما به اين کار اقدام کند به يقين راه راست را گم کرده است . (1) |
| إِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاءً وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ (2) |
| اگر بر شما دست يابند ، با شما دشمنى مى کنند ، هر چند دست دوستى به آنان داده باشيد . آنان در اين صورت دست و زبانشان را به بدى به سوى شما مى گشايند ( شما را مى کُشند يا اسير مى کنند و شکنجه مى دهند و به شما ناسزا مى گويند ) و دوست دارند که شما از اين رهگذر کافر شويد . (2) |
| لَنْ تَنْفَعَكُمْ أَرْحَامُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ ۚ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ ۚ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (3) |
| هرگز خويشاوندان و فرزندانتان ـ که به خاطر آنان با مشرکان طرح دوستى افکنديد و سزاوار عذاب الهى شديد ـ روز قيامت به شما سودى نمى رسانند . آن روز خداوند پيوندها را مى بُرد و ميان شما و آنان جدايى مى افکند ، و خدا به آنچه مى کنيد بيناست . (3) |
| قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ ۖ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ (4) |
| قطعاً در گفتار و رفتار ابراهيم و کسانى که با او بودند براى شما اقتداى نيکويى است; آن گاه که به قوم خود گفتند : ما از شما و آنچه به جاى خدا مى پرستيد دورى مى جوييم و با شرک ورزيدن شما مخالفت مى کنيم و ميان ما و شما براى هميشه دشمنى و کينه پديد آمده است ، مگر اين که به خداى يکتا ايمان بياوريد . آرى ، سخنان ابراهيم و همگامان او تبرى از کافران بود ، جز اين سخن ابراهيم که به پدرش گفت : حتماً براى تو از خدا آمرزش مى طلبم ، ولى من در برابر خدا مالک چيزى نيستم و نمى توانم آنچه را مى طلبم براى تو محقّق سازم . ابراهيم و همگامانش در پى تبرى از قومشان گفتند : پروردگارا ، ما تنها بر تو توکّل کرده و به سوى تو باز آمده ايم و بازگشت هر چيزى به سوى توست . (4) |
| رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَا ۖ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (5) |
| پروردگارا ، ما را مايه آزمون کافران قرار مده ( آنان را بر ما چيره مساز تا بدين وسيله ايشان را بيازمايى ) ، پروردگارا ، ما را ببخشاى که تويى مقتدر و شکست ناپذير و تويى که کارهايت همه استوار و حکيمانه است . (5) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |