| سوره 39 | سوره مبارکه الزمر | صفحه 459 |
|
| خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَأَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الْأَنْعَامِ ثَمَانِيَةَ أَزْوَاجٍ ۚ يَخْلُقُكُمْ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ خَلْقًا مِنْ بَعْدِ خَلْقٍ فِي ظُلُمَاتٍ ثَلَاثٍ ۚ ذَٰلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ ۖ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ فَأَنَّىٰ تُصْرَفُونَ (6) |
| خداوند شما را از يک تن آفريد ، و همسرش را از جنس او قرار داد ، و براى شما از دام ها هشت تاى پديد آورد ( شتر ، گاو ، ميش و بز; نر و ماده آنها ) شما را در شکم مادرانتان آفرينشى پس از آفرينش ديگر ، در تاريکى هاى سه گانه ( شکم ، رحم و مَشيمه ) خلق مى کند . اين است خدا که پروردگار شماست . اوست که کارهاى شما را به سامان مى رساند ، و فرمانروايى فقط از آنِ اوست . جز او معبودى شايسته پرستش نيست ، پس چگونه از عبادت او باز گردانده و به پرستش غير او برده مى شويد ؟ (6) |
| إِنْ تَكْفُرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنْكُمْ ۖ وَلَا يَرْضَىٰ لِعِبَادِهِ الْكُفْرَ ۖ وَإِنْ تَشْكُرُوا يَرْضَهُ لَكُمْ ۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۗ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُمْ مَرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ۚ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ (7) |
| اگر به خدا کفر ورزيد ، زيانى به او نمى رسانيد; زيرا او به شما نيازى ندارد . او از آن روى شما را به ايمان فرامى خواند که شما بندگان او هستيد و او براى بندگانش ناسپاسى را نمى پسندد; و اگر با پرستش خالصانه او را شکرگزارى کنيد ، آن را براى شما مى پسندد ، و هيچ کس که گناهى بر دوش دارد بار گناه ديگرى را بر نمى گيرد . بدانيد که بازگشت شما به سوى پروردگارتان است ، آن گاه شما را به حقيقت آنچه مى کرديد آگاه مى سازد و شما را بر طبق آنچه در دل داريد بازخواست مى کند . قطعاً او انديشه ها و رازهاى نهفته در سينه ها را به خوبى مى داند . (7) |
| ۞ وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُو إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَنْدَادًا لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِهِ ۚ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا ۖ إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ (8) |
| و هنگامى به انسان گزندى برسد ، به سوى خدا باز مى گردد و به ربوبيّت او اعتراف مى کند و براى برطرف شدن آن گزند پروردگار خود را مى خواند ، سپس وقتى خدا از جانب خود نعمتى به او بخشيد ، به آن سرگرم مى شود و گزندى را که پيش تر برطرف شدن آن را از خدا مى طلبيد فراموش مى کند و براى خدا همتايانى قرار مى دهد تا مردم را از راه خدا باز دارد . بگو : از کفر خودت اندکى بهره مند شو ، ولى بدان که اين بهره مندى جاودانه نيست و تو از اهل دوزخ خواهى بود . (8) |
| أَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ آنَاءَ اللَّيْلِ سَاجِدًا وَقَائِمًا يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَيَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ ۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ ۗ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ (9) |
| آيا اين کفرپيشه که اهل دوزخ است بهتر است يا آن کسى که در ساعات شب ، خاضعانه فرمان خدا را اطاعت مى کند و به نماز برمى خيزد و در نماز خود به سجده و قيام مشغول است و از عذاب آخرت مى ترسد و به رحمت پروردگارش اميد دارد ؟ بگو : آيا کسانى که خدا را مى شناسند با کسانى که خدا را نمى شناسند يکسانند ؟ تنها خردمندانند که حقايق را درمى يابند . (9) |
| قُلْ يَا عِبَادِ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ ۚ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هَٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ ۗ وَأَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ ۗ إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ (10) |
| بگو : اى بندگان من که به يگانگى خدا ايمان آورده ايد ، از پروردگارتان پروا کنيد . براى کسانى که در اين جهان به کارهاى نيک پرداخته اند ، در دنيا نيکبختى و در آخرت سعادتمندى است ، و زمينِ خدا گسترده است ، اگر در سرزمينى نتوانستيد به وظايف دينى خود عمل کنيد ، از آن جا هجرت کنيد و بر ناگوارى هاى راه ايمان شکيبا باشيد; جز اين نيست که پاداش شکيبايان به تمام و کمال و بدون محاسبه به آنها پرداخت خواهد شد . (10) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |