| سوره 33 | سوره مبارکه الاحزاب | صفحه 420 |
|
| قُلْ لَنْ يَنْفَعَكُمُ الْفِرَارُ إِنْ فَرَرْتُمْ مِنَ الْمَوْتِ أَوِ الْقَتْلِ وَإِذًا لَا تُمَتَّعُونَ إِلَّا قَلِيلًا (16) |
| بگو : اگر از مرگ يا کشته شدن فرار مى کنيد ، هرگز فرار براى شما سودى ندارد ، زيرا هر کسى سرآمدى دارد که تقديم و تأخيرى در آن نيست . و گيرم که گريز از ميدان جنگ موجب تأخير مرگ شود در اين صورت نيز جز زمانى اندک از متاع دنيا بهره مند نخواهيد شد ، چرا که اين زمان پايان پذير است . (16) |
| قُلْ مَنْ ذَا الَّذِي يَعْصِمُكُمْ مِنَ اللَّهِ إِنْ أَرَادَ بِكُمْ سُوءًا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ رَحْمَةً ۚ وَلَا يَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا (17) |
| بگو : هر آسايش و گزندى در گرو اراده خداست; اگر او رنجى براى شما بخواهد ، يا رحمتى برايتان اراده کند کيست آن که شما را از خواسته او مانع شود ؟ آنان براى خود هيچ سرپرست و ياورى جز خدا نخواهند يافت . (17) |
| ۞ قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الْمُعَوِّقِينَ مِنْكُمْ وَالْقَائِلِينَ لِإِخْوَانِهِمْ هَلُمَّ إِلَيْنَا ۖ وَلَا يَأْتُونَ الْبَأْسَ إِلَّا قَلِيلًا (18) |
| همانا خداوند به کسانى از شما که مردم را از حضور در جنگ بازمى دارند و نيز به کسانى که به برادران هم مسلک خود مى گويند : ميدان نبرد را رها کنيد و به سوى ما بياييد ، آگاه است . آنان خود ، جز زمانى کوتاه در کارزار حضور نمى يابند . (18) |
| أَشِحَّةً عَلَيْكُمْ ۖ فَإِذَا جَاءَ الْخَوْفُ رَأَيْتَهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ كَالَّذِي يُغْشَىٰ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِ ۖ فَإِذَا ذَهَبَ الْخَوْفُ سَلَقُوكُمْ بِأَلْسِنَةٍ حِدَادٍ أَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِ ۚ أُولَٰئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمَالَهُمْ ۚ وَكَانَ ذَٰلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرًا (19) |
| از جانِ خود براى شما دريغ مى کنند و بدان بخل مىورزند ، و هنگامى که با بروز نشانه هاى نبرد ، دهشت و ترس پديدار شود ، آنان را مى بينى که به تو مى نگرند و چشمانشان بر اثر ترس ، بسان چشمان کسى که سايه اى از مرگ بر او افکنده شده است ، در حدقه ها مى چرخد . ولى آن گاه که با خاموش شدن آتش جنگ ، ترس و وحشت زايل شود ، با زبان هايى تيز شما را نيش مى زنند و به شدت سرزنش مى کنند و بر مال و منالى که بدان دست يافته ايد بخل مىورزند . اينان اگرچه اظهار ايمان مى کنند ، ولى ايمان نياورده اند; از اين رو خداوند اعمالشان را تباه ساخته ، و اين کار بر خدا آسان است . (19) |
| يَحْسَبُونَ الْأَحْزَابَ لَمْ يَذْهَبُوا ۖ وَإِنْ يَأْتِ الْأَحْزَابُ يَوَدُّوا لَوْ أَنَّهُمْ بَادُونَ فِي الْأَعْرَابِ يَسْأَلُونَ عَنْ أَنْبَائِكُمْ ۖ وَلَوْ كَانُوا فِيكُمْ مَا قَاتَلُوا إِلَّا قَلِيلًا (20) |
| منافقان و بيماردلانِ سست ايمان از شدت ترس مى پندارند لشکر احزاب از ميدان کارزار نرفته اند ، ] در حالى که آنان گريخته بودند و غزوه خندق به پايان رسيده بود . [ و اگر دوباره لشکر احزاب بازآيند ، اينان دوست دارند که از مدينه به صحراها روند و در ميان اعراب باديه نشين به سر برند و در آن جا از خبرهاى مربوط به شما پرسوجو کنند . ] اين را بدانيد که [ اگر آنان در ميان شما باشند چندان ثمربخش نيست ، زيرا جز اندک زمانى پيکار نمى کنند . (20) |
| لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا (21) |
| قطعاً در گفتار و رفتار رسول خدا اقتداى نيکويى براى شماست . اقتدا به رسول خدا از عهده همه مدعيان ايمان برنمى آيد ، بلکه آن کسى پيرو اوست که به خدا و روز واپسين اميد دارد و خدا را بسيار ياد مى کند . (21) |
| وَلَمَّا رَأَى الْمُؤْمِنُونَ الْأَحْزَابَ قَالُوا هَٰذَا مَا وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَصَدَقَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ ۚ وَمَا زَادَهُمْ إِلَّا إِيمَانًا وَتَسْلِيمًا (22) |
| برخورد منافقان و بيماردلانِ سست ايمان در رويارويى با دشمن اين گونه بود . امّا مؤمنانِ راستين هنگامى که لشکر احزاب را مشاهده کردند و مدينه را در محاصره آنان ديدند ، گفتند : اين همان است که خدا به ما وعده داد و او راست گفت و اين است وعده اى که رسول خدا به ما داد و او راست گفت . و مشاهده لشکر احزاب سبب نشد که آنان گمانى ناروا برند و يا سخنى ناشايسته گويند ، بلکه آنان را جز ايمان و تسليم در برابر خدا نيفزود . (22) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |