| سوره 31 | سوره مبارکه لقمان | صفحه 414 |
|
| أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي إِلَىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى وَأَنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (29) |
| آيا نديده اى که خداوند پيوسته شب را در بخشى از روز فرو مى برد و با کاستن از ساعات روز بر شب مى افزايد و همواره روز را در بخشى از شب فرو مى برد و با کاستن از شب ساعات روز را افزايش مى دهد ، و اين که خداوند خورشيد و ماه را رام ساخته و نظام آنها را تدبير کرده است و هر کدام تا سرآمدى مشخص در حرکتند ؟ و آيا درنيافته ايد که خدا به آنچه مى کنيد داناست ؟ (29) |
| ذَٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الْبَاطِلُ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ (30) |
| آرى ، آفرينش هستى و تدبير امورِ آن تنها در اختيار خداست و اين بدان جهت است که خداوند ثابت و پايدار است و هيچ گونه بطلانى در او راه ندارد و آنچه را که به جاى او مى خوانند و آن را معبود مى نامند باطل است و ثبوت و قرارى ندارد و نيز بدان جهت است که خداوند بلند مرتبه و منزّه از هر کاستى است ، و بزرگ است و دارنده همه کمالات است . (30) |
| أَلَمْ تَرَ أَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِنِعْمَتِ اللَّهِ لِيُرِيَكُمْ مِنْ آيَاتِهِ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ (31) |
| آيا نديده اى که کشتى ها در دريا به وسيله بادها و ديگر عوامل که همه از نعمت هاى خدايند روان مى شوند ؟ خداوند اين گونه مقرر کرده است تا نشانه هاى خود را به شما بنماياند . به راستى در وزش بادها و حرکت کشتى ها بر روى دريا ، براى کسانى که صبرپيشه و سپاسگزارند نشانه هايى بر يکتايى خداوند است . (31) |
| وَإِذَا غَشِيَهُمْ مَوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ ۚ وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُورٍ (32) |
| و هنگامى که در ميان دريا موج هايى بسان پاره هاى ابر آنان را احاطه کند به درگاه خدا روى مى آورند و او را براى نجات خويش مى خوانند در حالى که عبادت و اطاعت خود را ويژه او مى کنند ، ولى هنگامى که آنان را به خشکى برسانَد و از نابودى رهايى بخشد ، تنها تعداد اندکى از آنان به راه راست قدم مى نهند و بر توحيد پايدارى مى کنند و بيشترشان به شرک مى گرايند و آيات الهى را ناديده مى انگارند . آيات ما را جز عهدشکنان ناسپاس انکار نمى کنند . (32) |
| يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ وَاخْشَوْا يَوْمًا لَا يَجْزِي وَالِدٌ عَنْ وَلَدِهِ وَلَا مَوْلُودٌ هُوَ جَازٍ عَنْ وَالِدِهِ شَيْئًا ۚ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ ۖ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ (33) |
| اى مردم ، اکنون که دليل يکتايى خدا را دانستيد و پندهاى شفابخش الهى را شنيديد ، از پروردگار خود پروا کنيد و آيات او را انکار نکنيد و بترسيد از روزى که هيچ پدرى براى فرزندش چيزى را کفايت نمى کند . و هيچ فرزندى نيز کفايت کننده چيزى از پدرش نيست . به يقين وعده خدا در مورد برانگيختن مردگان حق است; پس مبادا زندگى دنيا شما را بفريبد و مبادا شيطان با وعده آمرزش خدا ، شما را فريب دهد . (33) |
| إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْأَرْحَامِ ۖ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَاذَا تَكْسِبُ غَدًا ۖ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ (34) |
| همانا آگاهى از زمان برپايى قيامت تنها نزد خداست و اوست که باران را فرو مى فرستد و ] زمان ، مکان و مقدار [ آن را مى داند ، و نيز به جنين هايى که در رحم ها هستند آگاه است ، و هيچ کس نمى داند فردا چه دستاوردى خواهد داشت ، و هيچ کس درنمى يابد که در چه سرزمينى خواهد مرد . به راستى خداوند دانا و خبير است . (34) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |