| سوره 28 | سوره مبارکه القصص | صفحه 395 |
|
| قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَىٰ عِلْمٍ عِنْدِي ۚ أَوَلَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهِ مِنَ الْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَأَكْثَرُ جَمْعًا ۚ وَلَا يُسْأَلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ (78) |
| قارون در پاسخ مردمش گفت : ثروتى که به من داده شده در نتيجه دانشى است که خود دارم . من راه هاى به دست آوردن ثروت را به خوبى مى دانم; پس دارايى هاى من حق مسلّم من است ، نه آن که بخششى از سوى خدا باشد . آيا قارون نمى دانست که خداوند از ميان نسل هايى که پيش از او بودند کسانى را بر اثر گناهانشان نابود کرد که از او قوى تر بودند و اندوخته هايى افزون تر داشتند ؟ سنت الهى بر اين است که از مجرمان درباره گناهانشان پرسش نمى شود و براى عذرخواهى مهلت نمى يابند . (78) |
| فَخَرَجَ عَلَىٰ قَوْمِهِ فِي زِينَتِهِ ۖ قَالَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا يَا لَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَا أُوتِيَ قَارُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍ (79) |
| قارون غرق در زينت و زيور خود در ميان قومش حضور يافت . کسانى که خواهان زندگانى دنيا بودند و از آخرت و پاداش هاى آن بى خبر بودند ، گفتند : اى کاش ما نيز مانند آنچه به قارون داده شده است مى داشتيم; راستى او از خوشبختى بهره اى فراوان دارد . (79) |
| وَقَالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اللَّهِ خَيْرٌ لِمَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا وَلَا يُلَقَّاهَا إِلَّا الصَّابِرُونَ (80) |
| و کسانى که از دانش برخوردار شده بودند ، به جاهلان گفتند : واى بر شما; پاداش الهى براى کسى که ايمان آورده و کار شايسته کرده بهتر از همه ثروت و مکنتى است که او دارد . اين حقيقت را جز به شکيبايان نمى توان فهماند . (80) |
| فَخَسَفْنَا بِهِ وَبِدَارِهِ الْأَرْضَ فَمَا كَانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِينَ (81) |
| سرانجام ، طغيان او سبب شد که ما زمين را بشکافيم و او و خانه اش را در آن نهان سازيم . در آن حال ، او جز خدا هيچ گروهى نداشت که بتوانند ياريش دهند و از عذاب رهايى اش بخشند ، و خود نيز از کسانى نبود که بتواند از خويشتن دفاع کند . او دريافت که نمى تواند از خدا بى نياز باشد ، و براى دستيابى به خيرها و دفع ناگوارى ها ، نيرو و نبوغ علمى کافى نيست . (81) |
| وَأَصْبَحَ الَّذِينَ تَمَنَّوْا مَكَانَهُ بِالْأَمْسِ يَقُولُونَ وَيْكَأَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ ۖ لَوْلَا أَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۖ وَيْكَأَنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ (82) |
| و آنان که روز گذشته آرزوى موقعيت قارون را داشتند ، فرداى آن روز با پشيمانى مى گفتند : واى ! گويى اين انديشه خطا بود که دستيابى به مال و ثروت فضل خداوندى نيست و علم و درايت آدمى براى آن بسنده است . حقيقت اين است که خدا روزى دهنده است . او روزى را براى هر کس از بندگانش که بخواهد فراخ مى گرداند و بر هر که بخواهد تنگ مى گيرد . اگر خداوند نعمتش را از ما دريغ کرده بود ، قطعاً ما را نيز در زمين فرو برده بود . آنان پندار روز گذشته خود را پندارى کفرآميز خواندند و با پشيمانى مى گفتند : واى گويى حقيقت اين است که کافران به نيکبختى نمى رسند . (82) |
| تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۚ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ (83) |
| آن خانه آخرت ( بهشت برين ) را ويژه کسانى قرار مى دهيم که خواهان زورگويى در زمين و تسلّط بر بندگان خدا نباشند و نخواهند فسادانگيزى کنند و مرتکب نافرمانى خدا شوند . و فرجام نيکو ( سراى آخرت ) از آنِ تقواپيشگان است . (83) |
| مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْهَا ۖ وَمَنْ جَاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئَاتِ إِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (84) |
| آنان که کار شايسته آورند پاداشى بهتر از آن خواهند داشت ، و آنان که کار ناشايسته آورند ، کسانى از ايشان که گناهان بسيارى مرتکب شده اند جز آنچه کرده اند سزا داده نمى شوند . (84) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |