| سوره 28 | سوره مبارکه القصص | صفحه 393 |
|
| وَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَزِينَتُهَا ۚ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (60) |
| و تمام نعمت هاى دنيوى که به شما داده شده ، ساز و برگ زندگى دنيا و مايه آرايش و جمال آن است; دنيايى که فانى و نابود شدنى است ، و پاداشى که در سراى آخرت نزد خداست بهتر و پايدارتر است; پس آيا درنمى يابيد که شايسته است پاداش اخروى را بر متاع و زيور دنيا ترجيح دهيد ؟ (60) |
| أَفَمَنْ وَعَدْنَاهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لَاقِيهِ كَمَنْ مَتَّعْنَاهُ مَتَاعَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ (61) |
| آيا کسى که او را به آمرزش و بهشت که وعده اى نيکوست وعده داده ايم و او قطعاً به آن خواهد رسيد ، با آن کس که وى را از متاع زندگى دنيا بهره مند ساخته ايم و او تنها به بهرهورى از آن دل خوش کرده و از آن وعده نيکو محروم شده و در قيامت از کسانى است که براى کيفر احضار مى شوند ، برابر است ؟ (61) |
| وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكَائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ (62) |
| و روزى که خداوند ندايشان مى دهد و مى گويد : کجايند شريکان من ، که شما آنها را در عبادت و تدبير امور شريک من مى پنداشتيد ؟ (62) |
| قَالَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنَا هَٰؤُلَاءِ الَّذِينَ أَغْوَيْنَا أَغْوَيْنَاهُمْ كَمَا غَوَيْنَا ۖ تَبَرَّأْنَا إِلَيْكَ ۖ مَا كَانُوا إِيَّانَا يَعْبُدُونَ (63) |
| معبودان اهل شرک که آن سخن ( وعده عذاب ) بر آنان حتمى شده است گويند : پروردگارا ، اين مشرکان را ما به بيراهه افکنديم; ما چون خود گمراه بوديم آنان را گمراه ساختيم ، ولى اجبارى از ناحيه ما بر آنان نبود ، همان گونه که ما خود نيز ـ بدون اجبار ـ گمراهى را برگزيديم . ما از اينان به درگاه تو تبرى مى جوييم . آنان به اجبار ما ، ما را نمى پرستيدند . (63) |
| وَقِيلَ ادْعُوا شُرَكَاءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَرَأَوُا الْعَذَابَ ۚ لَوْ أَنَّهُمْ كَانُوا يَهْتَدُونَ (64) |
| و به مشرکان گفته مى شود : معبودهايتان را که شريک خدا مى پنداشتيد فراخوانيد تا شما را از عذاب برهانند . آنان معبودانشان را مى خوانند ، ولى آنها به پرستشگران خود پاسخى نمى دهند و در نتيجه عذاب را در برابر خود مى بينند . اى کاش پيش از اين هدايت شده بودند . (64) |
| وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ مَاذَا أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِينَ (65) |
| و ياد کن روزى را که خداوند مشرکان را ندا مى دهد و مى گويد : در پاسخ فرستادگان من که شما را به ايمان و کار شايسته مى خواندند ، چه گفتيد ؟ (65) |
| فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْبَاءُ يَوْمَئِذٍ فَهُمْ لَا يَتَسَاءَلُونَ (66) |
| مشرکان در آن روز دستاويزى نخواهند يافت که چرا دعوت پيامبران را نپذيرفته اند و آنان را تکذيب کرده اند; چرا که خبرها بر آنان پوشيده مى ماند و نمى توانند پاسخى که مايه رهايى آنان از عذاب است بيابند ، و از يکديگر نيز پرسش نمى کنند تا بتوانند بهانه اى براى تکذيب پيامبران پيدا کنند . (66) |
| فَأَمَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَعَسَىٰ أَنْ يَكُونَ مِنَ الْمُفْلِحِينَ (67) |
| اين است سرنوشت کسى که کفر ورزيده و به سوى خدا باز نيامده است; اما آن کس که به سوى خدا باز آمده و ايمان آورده و کار شايسته کرده است اميد است که از زمره سعادتمندان باشد . (67) |
| وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَيَخْتَارُ ۗ مَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ ۚ سُبْحَانَ اللَّهِ وَتَعَالَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ (68) |
| و پروردگار تو هر چه را بخواهد مى آفريند و هر شريعت و قانونى را که براى انسان ها اراده کند مقرر مى دارد . آنان در برابر قوانين و احکامى که خداوند مقرر کرده است هيچ حق انتخاب ندارند . خداوند منزّه و برتر از شرکورزىِ آنان است . (68) |
| وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَمَا يُعْلِنُونَ (69) |
| پروردگارت آنچه را که سينه هايشان پنهان مى دارد و آنچه را خود آشکار مى کنند ، همه را مى داند . (69) |
| وَهُوَ اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ لَهُ الْحَمْدُ فِي الْأُولَىٰ وَالْآخِرَةِ ۖ وَلَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ (70) |
| تنها پروردگار تو داراى مقام اُلوهيت است . جز او معبودى شايسته پرستش نيست; در دنيا و آخرت همه ستايش ها به او اختصاص دارد ، حکمرانى ـ چه در تکوين و چه در تشريع ـ از آنِ اوست و براى پاداش و جزا به سوى او بازگردانده مى شويد . (70) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |