| سوره 10 | سوره مبارکه يونس | صفحه 211 |
|
| وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ إِذَا لَهُمْ مَكْرٌ فِي آيَاتِنَا ۚ قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَكْرًا ۚ إِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُونَ مَا تَمْكُرُونَ (21) |
| و هنگامى که به اين مردم شرک پيشه پس از گزندى که به آنان رسيده است رحمتى بچشانيم ، بى آن که انتظار رود ، در نشانه هايى که بيانگر يکتايى ماست نيرنگ به کار مى برند تا روشنگرى آنها را مخدوش کنند . بگو : نيرنگ خدا با شما سريع تر است ، چرا که فرستادگان ما از ميان فرشتگان هر نيرنگى را به کار بريد ثبت مى کنند و ما از آن آگاهيم . (21) |
| هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ ۖ حَتَّىٰ إِذَا كُنْتُمْ فِي الْفُلْكِ وَجَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيحٍ طَيِّبَةٍ وَفَرِحُوا بِهَا جَاءَتْهَا رِيحٌ عَاصِفٌ وَجَاءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ أُحِيطَ بِهِمْ ۙ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ لَئِنْ أَنْجَيْتَنَا مِنْ هَٰذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ (22) |
| اوست آن که شما را در خشکى و دريا سير مى دهد ، تا آن گاه که در کشتى ها استقرار يابيد و کشتى ها به کمک بادى ملايم سرنشينان را به حرکت درآورند و آنان بدان شادمان گردند ، ناگاه تند بادى بر کشتى ها بوزد و از هر سو موجى به سويشان روى آورَد و دريابند که از هر طرف در محاصره قرار گرفته و در معرض هلاکتند ، آن گاه خدا را در حالى که اطاعت و پرستش را ويژه او مى کنند مى خوانند که : خدايا ، اگر ما را از اين گرفتارى نجات بخشى ، قطعاً از سپاسگزاران خواهيم بود . (22) |
| فَلَمَّا أَنْجَاهُمْ إِذَا هُمْ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلَىٰ أَنْفُسِكُمْ ۖ مَتَاعَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ ثُمَّ إِلَيْنَا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (23) |
| پس هنگامى که خداوند نجاتشان دهد بى آن که انتظار رود ، به ناحق در زمين ستم مى کنند . اى مردم ، ستمکارى شما بر ضد خودتان است ، چرا که شما را از ما دور مى کند و گناهش در کارنامه شما ثبت مى شود . در زندگى دنيا بهره اى مى بريد ، سپس بازگشتتان به سوى ماست ، آن گاه شما را به حقيقت آنچه مى کرديد آگاه خواهيم کرد . (23) |
| إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْأَنْعَامُ حَتَّىٰ إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنَاهَا حَصِيدًا كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ ۚ كَذَٰلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ (24) |
| جز اين نيست که داستان زندگانى دنيا بسان آبى است که از آسمان فرو ريختيم ، پس روييدنى هاى زمين ـ از آنچه مردم و دام ها مى خورند ـ با آن درآميخت ، تا چون زمين با رويش گياهان آرايش و شادابى خود را برگرفت و اهل آن پنداشتند که زمين را با قدرت تمام در اختيار دارند ، شبى يا روزى فرمان ما دررسيدش پس آن را چنان درو شده گردانديم که گويى ديروز در آن جا چيزى نبوده است . اين گونه ، آيات خود را براى مردمى که مى انديشند به روشنى بيان مى کنيم . (24) |
| وَاللَّهُ يَدْعُو إِلَىٰ دَارِ السَّلَامِ وَيَهْدِي مَنْ يَشَاءُ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ (25) |
| و خداوند ]همگان را[ به سراى سلامت ، همان بهشتى که هيچ گزند و آفتى در آن نيست فرا مى خوانَد ، و هر که را بخواهد به راهى راست مى رساند . (25) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |