| سوره 7 | سوره مبارکه الاعراف | صفحه 155 |
|
| قَالَ ادْخُلُوا فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ فِي النَّارِ ۖ كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَهَا ۖ حَتَّىٰ إِذَا ادَّارَكُوا فِيهَا جَمِيعًا قَالَتْ أُخْرَاهُمْ لِأُولَاهُمْ رَبَّنَا هَٰؤُلَاءِ أَضَلُّونَا فَآتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِنَ النَّارِ ۖ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَلَٰكِنْ لَا تَعْلَمُونَ (38) |
| و خدا به آنان مى گويد : در ميان امّت هايى از جنّ و انس که پيش از شما درگذشتند ، به آتش دوزخ درآييد . هرگاه گروهى به آن جا وارد شوند ، هم مسلکان خود را لعنت کنند ، تا آن گاه که همگى در آن جا به هم رسند ، به مشاجره پردازند و پسينيانشان ( پيروان ) درباره پيشينيانشان ( پيشوايان ) گويند : پروردگارا ، اينان خود گمراه بودند و ما را نيز به گمراهى افکندند ; پس عذابى دوچندان از آتش به آنان ده . خدا مى گويد : براى هر دو گروه دوچندان است ; شما نيز گمراه بوديد و آنان را در گمراه گرى پشتيبانى کرديد ، ولى درنمى يابيد که هر دو گروه به عذابى دوچندان گرفتاريد . (38) |
| وَقَالَتْ أُولَاهُمْ لِأُخْرَاهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ (39) |
| و پيشينيانشان به پسينيانشان مى گويند : شما هيچ برترى بر ما نداريد تا درخور عذابى سبک تر باشيد ; پس به گناهانى که فراهم آورده ايد عذاب آتش را بچشيد . (39) |
| إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُوا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَلَا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّىٰ يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِيَاطِ ۚ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ (40) |
| آرى ، کسانى که آيات ما را دروغ انگاشتند و از روى تکبر از پذيرفتن آنها خوددارى کردند ، درهاى آسمان به روى آنان گشوده نمى شود و به بهشت درنمى آيند تا اين که شتر به سوراخ سوزن فرو شود ، و ما گنهکاران را اين گونه سزا مى دهيم . (40) |
| لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍ ۚ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ (41) |
| براى آنان از دوزخ بسترى و از فرازشان پوشش هايى از عذاب خواهد بود ، و ما ستمکاران را اين گونه سزا مى دهيم . (41) |
| وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (42) |
| و کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده اند ـ ما هيچ فردى را جز به اندازه توانش تکليف نمى کنيم ـ اينان اهل بهشت اند و در آن جاويدانند . (42) |
| وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ ۖ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَٰذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ ۖ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ ۖ وَنُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (43) |
| و هر کينه و دشمنى را از دل هايشان برمى کنيم . آنان در قصرهايى بلندمرتبه و با شکوه که از زيرشان نهرها روان است خواهند بود و مى گويند : ستايش از آنِ خداست که ما را به اين موهبت راه نمود ، و اگر خدا ما را راه ننموده بود ما چنان نبوديم که راه يابيم ; به راستى فرستادگان پروردگارمان حق را آوردند . و بهشتيان را ندا دهند که اين همان بهشتى است که آن را به سزاى کارهايى که انجام مى داديد ميراث شما ساخته اند . (43) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |