فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه المیزان

قرآن ترجمه المیزان

سوره 80

سوره مبارکه عبس

صفحه 585
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ (1)
چهره در هم کشيد و روى گردانيد; (1)
أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ (2)
که آن نابينا نزد وى آمد. (2)
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ (3)
و چه چيز تو را آگاه مى سازد؟ شايد او [با شنيدن سخنت] پاک شود; (3)
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ (4)
يا متذکّر گردد و تذکّر سودش دهد. (4)
أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ (5)
امّا آن کس که خود را [از ارشاد] بى نياز مى بيند، (5)
فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ (6)
تو به او مى پردازى; (6)
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ (7)
در حالى که پاک نشدن او، [گناهش] بر تو نيست. (7)
وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ (8)
و امّا آن کس که شتابان نزد تو آمد، (8)
وَهُوَ يَخْشَىٰ (9)
در حالى که [از خدا] مى ترسيد، (9)
فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ (10)
تو از او تغافل مى کنى. (10)
كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ (11)
چنين مکن; همانا اين آيات وسيله تذکّر است. (11)
فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ (12)
پس هر که بخواهد آن را به خاطر بسپارد. (12)
فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ (13)
[اين آيات] در صحيفه هايى ارجمند است; (13)
مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ (14)
که بلند مرتبه و پاکيزه اند. (14)
بِأَيْدِي سَفَرَةٍ (15)
در دست سفيرانى [قرار دارد] (15)
كِرَامٍ بَرَرَةٍ (16)
گرامى و نيکوکردار. (16)
قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ (17)
مرگ بر اين انسان [سرکش] که چقدر کفران پيشه است! (17)
مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ (18)
او را خداوند از چه چيز آفريد؟ (18)
مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ (19)
او را از نطفه اى آفريد و برايش اندازه قرار داد. (19)
ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ (20)
سپس راه را براى او آسان کرد. (20)
ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ (21)
آن گاه او را بميراند و به قبرش برد. (21)
ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ (22)
بعداً هر وقت بخواهد وى را برمى انگيزد. (22)
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ (23)
حقّا که هنوز آنچه را خدا به او فرمان داده به انجام نرسانده است. (23)
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ (24)
پس انسان بايد به طعام خود نظر کند; (24)
أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا (25)
که ما آب (باران) را چنان که بايد فرو ريختيم، (25)
ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا (26)
سپس زمين را چنان که بايد شکافتيم، (26)
فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا (27)
و دانه در آن رويانديم، (27)
وَعِنَبًا وَقَضْبًا (28)
و درخت انگور و سبزيجات، (28)
وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا (29)
و درخت زيتون و خرما، (29)
وَحَدَائِقَ غُلْبًا (30)
و بوستان هاى پر درخت، (30)
وَفَاكِهَةً وَأَبًّا (31)
و ميوه و مرتع، (31)
مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ (32)
که براى شما و براى دام هايتان مايه بهرهورى است. (32)
فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ (33)
پس وقتى که آن صيحه کر کننده در رسد; (33)
يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ (34)
روزى که آدمى از برادرش مى گريزد، (34)
وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ (35)
و از مادر و پدرش، (35)
وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ (36)
و از همسر و پسرانش، (36)
لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ (37)
هر فردى از آنان در آن روز گرفتارى اى دارد که براى او بس است. (37)
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ (38)
چهره هايى در آن روز درخشان اند، (38)
ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ (39)
خندان و شادمان اند. (39)
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ (40)
و چهره هايى هستند که در آن روز بر آنها غبار [غم ]نشسته; (40)
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ (41)
و سياهى [ذلّت] آنها را فراگرفته است. (41)
أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ (42)
اينان همان کافران بدکرداراند. (42)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 585صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
اگر مرادِ تو، ای دوست، بی‌مرادیِ ماستمرادِ خویش دگرباره من نخواهم خواست
اگر قبول کنی، ور برانی از بر خویشخلاف رأی تو کردن خلاف مذهب ماست
میان عیب و هنر پیش دوستانِ کریمتفاوتی نکند، چون نظر به‌عینِ رضاست
عنایتی که تو را بود اگر مُبَدَّل شدخلل‌پذیر نباشد ارادتی که مراست
مرا به هرچه کنی، دل نخواهی آزردنکه هرچه دوست پسندد به‌جای دوست، رواست #
بلا و زحمتِ امروز بر دل درویشاز آن خوش است که امیدِ رحمتِ فرداست *
* عرفا از جمله سعدی همواره اشاره به عدم نومیدی از رحمت الهی دارند برای مثال
مپندار از آن در که هرگز نبست، که نومید گردد برآورده دست
ذات حضرت حق بخشنده است و طبق آیات قرآن او رحمت را بر خود واجب نموده
پروردگارتان رحمت را بر خود واجب کرده است (آیه 54 سوره انعام)
حافظ نیز بارها به این موضوع اشاره دارد از جمله
لطف خدا بیشتر از جرم ماست ، نکته سربسته چه دانی خموش
اشاره و تاکید این بزرگان به عنوان انسان شناس و حکیم بر عدم نومیدی از رحمت الهی برطبق آیات قرآن برای این است که اولین مرحله بسیاری از مشکلات فردی و اجتماعی همین یاس و نومیدی است
همگان باید مراقب حرف و عمل خود باشند تا مردم را در مسیر نومیدی که در خلاف جهت خداست قرار ندهند که این عمل گاه عواقب جبران ناپذیری برای فرد و جامعه دارد

# ابیات مرتبط با این شعر
672670مشاهده متن کاملسعدی شیرازی (2019/09/12-02:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
سازمان محک - موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان زیبایی ، حقیقت ، خوبی