| سوره 42 | سوره مبارکه الشورى | صفحه 487 |
|
| وَمِنْ آيَاتِهِ الْجَوَارِ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلَامِ (32) |
| از نشانه هاي او کشتي هاي کوه آسا در ميان درياست [که به کمک باد در حرکت اند.] (32) |
| إِنْ يَشَأْ يُسْكِنِ الرِّيحَ فَيَظْلَلْنَ رَوَاكِدَ عَلَىٰ ظَهْرِهِ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ (33) |
| اگر بخواهد باد را فرومي نشاند، در نتيجه کشتي ها به روي آب ساکن و بي حرکت مي مانند؛ يقيناً در اين واقعيت براي هر شکيباي سپاس گزاري نشانه هايي [بر قدرت و ربوبيت خدا] ست. (33) |
| أَوْ يُوبِقْهُنَّ بِمَا كَسَبُوا وَيَعْفُ عَنْ كَثِيرٍ (34) |
| يا اگر بخواهد کشتي ها را [با سرنشينانش] به سبب گناهاني که مرتکب شده اند، نابود مي کند و از بسياري [از همان گناهان] مي گذرد. (34) |
| وَيَعْلَمَ الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِنَا مَا لَهُمْ مِنْ مَحِيصٍ (35) |
| و تا کساني که درآيات ما مجادله و ستيزه مي کنند، بدانند که آنان را [از عرصه قدرت ما] هيچ گريزگاهي نيست. (35) |
| فَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ لِلَّذِينَ آمَنُوا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ (36) |
| پس آنچه [از کالا، وسايل و ابزار مادي] به شما داده اند، متاع [اندک و زودگذر] زندگي دنياست، و آنچه [از بهره و پاداش] نزد خداست، براي کساني که ايمان آورده اند و بر پروردگارشان توکل مي کنند، بهتر و پايدارتر است. (36) |
| وَالَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَإِذَا مَا غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ (37) |
| و [همان] کساني که از گناهان بزرگ و از کارهاي زشت دوري مي کنند و هنگامي که [به مردم] خشم مي گيرند، راه چشم پوشي و گذشت را برمي گزينند؛ (37) |
| وَالَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ (38) |
| و آنان که دعوت پروردگارشان را اجابت کردند و نماز را برپا داشتند و کارشان در ميان خودشان بر پايه مشورت است و از آنچه روزي آنان کرده ايم، انفاق مي کنند؛ (38) |
| وَالَّذِينَ إِذَا أَصَابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنْتَصِرُونَ (39) |
| و آنان که هرگاه ستمي به آنان رسد [تسليم ستم و ستمکار نمي شوند، بلکه از دشمن به حکم حق و برابر با قوانين اسلام] انتقام مي گيرند؛ (39) |
| وَجَزَاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُهَا ۖ فَمَنْ عَفَا وَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ ۚ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ (40) |
| پاداش بدي [چون قتل و زخم زدن و اتلاف مال] مانند همان بدي است؛ ولي هر که بگذرد و [ميان خود و طرف مقابلش را] اصلاح نمايد. پاداشش بر عهده خداست؛ يقيناً خدا ستمکاران را دوست ندارد. (40) |
| وَلَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولَٰئِكَ مَا عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ (41) |
| و کساني که پس از ستم ديدنشان [به حکم حق و برابر قوانين اسلام] در مقام انتقام برآيند، ايرادي بر آنان نيست [و در شرع مقدس مجوزي وجود ندارد که حق آنان را باطل کنند.] (41) |
| إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَيَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۚ أُولَٰئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (42) |
| ايراد و محکوميت فقط متوجه کساني است که به مردم ستم روا مي دارند و به ناحق در زمين سرکشي مي کنند، اينانند که براي آنان عذابي دردناک خواهد بود، (42) |
| وَلَمَنْ صَبَرَ وَغَفَرَ إِنَّ ذَٰلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ (43) |
| و کسي که [با قدرت داشتن بر انتقام به اختيار خود] شکيبايي ورزد و [از انتقام] گذشت کند، بي ترديد اين از اموري است که ملازمت بر آن از واجبات است، (43) |
| وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ وَلِيٍّ مِنْ بَعْدِهِ ۗ وَتَرَى الظَّالِمِينَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ يَقُولُونَ هَلْ إِلَىٰ مَرَدٍّ مِنْ سَبِيلٍ (44) |
| و هر که را خدا [به کيفر کبر و عنادش] گمراه کند، او را پس از خدا هيچ سرپرست و ياوري نخواهد بود؛ و ستمکاران را [روز قيامت] مي بيني چون عذاب را ببينند، مي گويند: آيا راهي به سوي بازگشت [به دنيا] وجود دارد؟! (44) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |