| سوره 41 | سوره مبارکه فصلت | صفحه 480 |
|
| إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ (30) |
| بي ترديد کساني که گفتند: پروردگار ما خداست؛ سپس [در ميدان عمل بر اين حقيقت] استقامت ورزيدند، فرشتگان بر آنان نازل مي شوند [و مي گويند:] مترسيد و اندوهگين نباشيد و شما را به بهشتي که وعده مي دادند، بشارت باد. (30) |
| نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ ۖ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِي أَنْفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ (31) |
| ما در زندگي دنيا و آخرت، ياران و دوستان شما هستيم، آنچه دلتان بخواهد، در بهشت براي شما فراهم است، و در آن هر چه را بخواهيد، براي شما موجود است. (31) |
| نُزُلًا مِنْ غَفُورٍ رَحِيمٍ (32) |
| رزق آماده اي از سوي آمرزنده مهربان است. (32) |
| وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ (33) |
| و خوش گفتارتر از کسي که به سوي خدا دعوت کند و کار شايسته انجام دهد و گويد: من از تسليم شدگان [در برابر فرمان ها و احکام خدا] هستم، کيست؟ (33) |
| وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ۚ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ (34) |
| نيکي و بدي يکسان نيست. [بدي را] با بهترين شيوه دفع کن؛ [با اين برخورد متين و نيک] ناگاه کسي که ميان تو و او دشمني است [چنان شود] که گويي دوستي نزديک و صميمي است. (34) |
| وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ (35) |
| اين بهترين شيوه را جز کساني که [در زمينه خودسازي و تزکيه] پايداري کردند، نمي يابند، و جز کساني که بهره بزرگي [از ايمان و تقوا] دارند به آن نمي رسند؛ (35) |
| وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ ۖ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (36) |
| و اگر وسوسه اي از سوي شيطان تو را تحريک کند [که از اين بهترين شيوه دست برداري] به خدا پناه ببر؛ بي ترديد او شنوا و داناست. (36) |
| وَمِنْ آيَاتِهِ اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ ۚ لَا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ (37) |
| از نشانه هاي [ربوبيت و قدرت] او شب و روز و خورشيد و ماه است؛ نه براي خورشيد سجده کنيد و نه براي ماه، براي خدايي که آنان را آفريد، سجده کنيد، اگر مي خواهيد فقط او را بپرستيد؛ (37) |
| فَإِنِ اسْتَكْبَرُوا فَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَهُمْ لَا يَسْأَمُونَ ۩ (38) |
| و اگر [از پرستش خداي يکتا] تکبّر ورزند، پس [بايد بدانند چنين نيست که پرستش کننده اي براي او وجود ندارد،] کساني که نزد پروردگار تواند [از فرشتگاني که شمار آنان را جز خدا نمي داند] شب و روز براي او تسبيح مي گويند و [از تسبيح گويي] ملول و خسته نمي شوند. (38) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |