| سوره 36 | سوره مبارکه يس | صفحه 443 |
|
| وَآيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ (41) |
| و براي آنان نشانه اي ديگر [از قدرت و رحمت ما] اين [است] که فرزندانشان را در کشتي هايي پر [از اجناس و وسايل] حمل کرديم، (41) |
| وَخَلَقْنَا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ مَا يَرْكَبُونَ (42) |
| و براي آنان چيزهايي مانند کشتي [چون اسب، قاطر و ديگر وسايل نقليه] آفريديم که بر آن سوار مي شوند، (42) |
| وَإِنْ نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ يُنْقَذُونَ (43) |
| و اگر بخواهيم آنان را غرق مي کنيم در اين صورت هيچ فريادرسي براي آنان نخواهد بود، و نجات هم نيابند، (43) |
| إِلَّا رَحْمَةً مِنَّا وَمَتَاعًا إِلَىٰ حِينٍ (44) |
| مگر [اينکه] رحمتي از سوي ما [نجاتشان دهد] و تا مدتي [از زندگي دنيا] بهره مندشان کنيم، (44) |
| وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّقُوا مَا بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (45) |
| و هنگامي که به آنان گويند: از آنچه [عذاب هاي دنيا و آخرت] پيش رو و پشت سر شماست بپرهيزيد تا مورد رحمت قرار گيريد [به اين هشدار قطعي و يقيني توجه نمي کنند،] (45) |
| وَمَا تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ (46) |
| و هيچ آيه اي از آيات پروردگارشان براي آنان نمي آيد مگر اينکه از آن روي مي گردانند. (46) |
| وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ (47) |
| و هنگامي که به آنان گويند: از آنچه خدا روزي شما کرده، انفاق کنيد، کافران به مؤمنان گويند: آيا کساني را اطعام کنيم که اگر خدا مي خواست آنان را اطعام مي کرد؟ [پس گرسنگي را خدا بر آنان خواسته است] ولي شما [اي کفرپيشگان!] جز در گمراهي آشکاري نيستند. (47) |
| وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (48) |
| و مي گويند: اگر راستگوييد، اين وعده [قيامت و عذاب] کي خواهد بود؟ (48) |
| مَا يَنْظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُونَ (49) |
| اينان جز يک فرياد مرگبار [آسماني] را انتظار نمي کشند که آنان را در حالي که سرگرم مجادله و ستيز [در امور دنيايي] اند فراگيرد. (49) |
| فَلَا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَلَا إِلَىٰ أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ (50) |
| [فريادي که وقتي بر سر آنان زده شود] نه مي توانند وصيتي کنند و نه [اگر بيرون خانه باشند] مي توانند به خانواده خود برگردند، (50) |
| وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُمْ مِنَ الْأَجْدَاثِ إِلَىٰ رَبِّهِمْ يَنْسِلُونَ (51) |
| و در صور دميده شود، ناگاه همه آنان از قبرها به سوي پروردگارشان مي شتابند. (51) |
| قَالُوا يَا وَيْلَنَا مَنْ بَعَثَنَا مِنْ مَرْقَدِنَا ۜ ۗ هَٰذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمَٰنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُونَ (52) |
| مي گويند: اي واي بر ما، چه کسي ما را از خواب گاهمان برانگيخت؟ اين واقعيتي است که [خداي] رحمان وعده داده بود و پيامبران راست گفته بودند!! (52) |
| إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنَا مُحْضَرُونَ (53) |
| [آن صحنه عظيم] جز يک فرياد نيست، پس به ناگاه همه آنان [گردآوري شده و] نزد ما احضار مي شوند. (53) |
| فَالْيَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (54) |
| در اين روز به هيچ کس ذره اي ستم نمي شود، و جز آنچه را انجام مي داديد پاداش داده نمي شويد. (54) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |