| سوره 13 | سوره مبارکه الرعد | صفحه 250 |
|
| وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَقَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمُ الْمَثُلَاتُ ۗ وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلَىٰ ظُلْمِهِمْ ۖ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقَابِ (6) |
| و از تو [بر پايه تمسخر، استهزا، جهل و ناداني] پيش از [درخواست] خير و خوشي تقاضاي شتاب در [فرود آمدن] عذاب مي کنند، [اينان گمان مي کنند که عذاب ها و مجازات هاي الهي دروغ است] با اينکه پيش از آنان عذاب ها و عقوبت هاي عبرت آموز [بر کافران و منکران] گذشته است و قطعاً پروردگارت نسبت به مردم با ظلم و ستمي که مي کنند صاحب آمرزش است، و مسلماً پروردگارت سخت کيفر است. (6) |
| وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ ۗ إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرٌ ۖ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ (7) |
| و کافران مي گويند: چرا از سوي پروردگارش معجزه اي [غير قرآن] بر او نازل نشده؟ تو فقط بيم دهنده اي [نه اعجاز کننده اي که هر زمان هر کس و براي هر هدفي غير منطقي بخواهد، دست به اعجاز بزني] وبراي هر قومي هدايت کننده اي است. (7) |
| اللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ كُلُّ أُنْثَىٰ وَمَا تَغِيضُ الْأَرْحَامُ وَمَا تَزْدَادُ ۖ وَكُلُّ شَيْءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدَارٍ (8) |
| خدا [حالات، صفات و زمان ولادت] جنين هايي را که هر انسان و حيوان ماده اي آبستن است، و آنچه را رحم ها [از زمان طبيعي حمل] مي کاهند و آنچه را مي افزايند، مي داند؛ و هر چيزي نزد او اندازه معيني دارد. (8) |
| عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْكَبِيرُ الْمُتَعَالِ (9) |
| داناي نهان و آشکار و بزرگ و بلندمرتبه است. (9) |
| سَوَاءٌ مِنْكُمْ مَنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَنْ جَهَرَ بِهِ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّيْلِ وَسَارِبٌ بِالنَّهَارِ (10) |
| [براي او] يکسان است که کسي از شما گفتارش را پنهان کند يا آشکار سازد، و کسي مخفيانه در دل شب حرکت نمايد يا در روز راه بپيمايد. (10) |
| لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ ۗ وَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلَا مَرَدَّ لَهُ ۚ وَمَا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَالٍ (11) |
| براي انسان از پيش رو و پشت سر، مأموراني است که همواره او را به فرمان خدا [از آسيب ها و گزندها] حفظ مي کنند. يقيناً خدا سرنوشت هيچ ملتي را [به سوي بلا، نکبت، شکست و شقاوت] تغيير نمي دهد تا آنکه آنان آنچه را [از صفات خوب و رفتارشايسته و پسنديده] در وجودشان قرار دارد به زشتي ها و گناه تغيير دهند. و هنگامي که خدا نسبت به ملتي آسيب و گزند بخواهد [براي آن آسيب و گزند] هيچ راه بازگشتي نيست؛ زيرا براي آنان جز خدا هيچ ياوري نخواهد بود. (11) |
| هُوَ الَّذِي يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَيُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَ (12) |
| اوست که برق [جهنده را از ميان قطعه هاي ابر] که مايه ترس و اميد است، به شما نشان مي دهد، و ابرهاي سنگين بار را پديد مي آورد. (12) |
| وَيُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَالْمَلَائِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ وَيُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَيُصِيبُ بِهَا مَنْ يَشَاءُ وَهُمْ يُجَادِلُونَ فِي اللَّهِ وَهُوَ شَدِيدُ الْمِحَالِ (13) |
| و رعد، همراه با ستايش خدا تسبيح مي گويد و فرشتگان نيز از بيمش [تسبيح مي گويند]، و صاعقه ها را مي فرستد و به وسيله آن به هر کس بخواهد آسيب مي رساند، در حالي که اينان [با مشاهده اين همه آثار قدرت که صادر شده از خداي يکتاست، باز هم] درباره خدا مجادله و ستيز مي کنند در صورتي که خدا [دارايِ قدرتي بي نهايت و] سخت کيفر است. (13) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |