| سوره 2 | سوره مبارکه البقرة | صفحه 18 |
|
| وَقَالَتِ الْيَهُودُ لَيْسَتِ النَّصَارَىٰ عَلَىٰ شَيْءٍ وَقَالَتِ النَّصَارَىٰ لَيْسَتِ الْيَهُودُ عَلَىٰ شَيْءٍ وَهُمْ يَتْلُونَ الْكِتَابَ ۗ كَذَٰلِكَ قَالَ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۚ فَاللَّهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ (113) |
| ويهوديان گفتند: نصراني ها بر آيين و روش درستي نيستند و نصراني ها گفتند: يهوديان بر آيين و روش درستي نيستند، در حالي که همه آنان کتاب [آسماني] را مي خوانند [که هر دو آيين در زمان مخصوص به خود درست و بر حق بوده] کساني که نادانند [هم چون مشرکان] سخني مانند سخن آنان [درباره آيين مسلمانان] گفتند؛ پس خدا روز قيامت در ميان آنان درباره آنچه با هم اختلاف مي کردند، داوري مي کند. (113) |
| وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَسَاجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَىٰ فِي خَرَابِهَا ۚ أُولَٰئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوهَا إِلَّا خَائِفِينَ ۚ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ (114) |
| و چه کساني ستمکارتر از کساني مي باشند که از بردن نام خدا در مساجد خدا جلوگيري کردند، و در خرابي آنها کوشيدند؟ آنان را شايسته نيست که در آن [مراکز عبادت] درآيند، جز در حال ترس [از عدالت و انتقام خدا]. براي آنان در دنيا خواري و زبوني است و در آخرت عذابي بزرگ است. (114) |
| وَلِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ ۚ فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (115) |
| مالکيّتِ مشرق و مغرب فقط ويژه خداست؛ پس به هر کجا رو کنيد آنجا روي خداست. يقيناً خدا بسيار عطا کننده و داناست. (115) |
| وَقَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا ۗ سُبْحَانَهُ ۖ بَلْ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ كُلٌّ لَهُ قَانِتُونَ (116) |
| و [يهود و نصاري] گفتند: خدا [براي خود] فرزندي گرفته، منزّه است او [از اوصاف دروغ و باطلي که به حضرتش نسبت مي دهند]، بلکه آنچه در آسمان ها و زمين است مخلوق و مملوک اويند [نه فرزند او؛ زيرا فرزند، هم جنس پدر و مادر است و چيزي در جهان هم جنس خدا نيست تا فرزند خدا باشد] و همه در برابر او مطيع و فرمانبردارند. (116) |
| بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَإِذَا قَضَىٰ أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ (117) |
| [بي سابقه ماده، مدت و نقشه] پديدآورنده آسمان ها و زمين است. وهنگامي که فرمان به وجود آمدن چيزي را صادر کند فقط به آن مي گويد: «باش». پس بي درنگ مي باشد. (117) |
| وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينَا آيَةٌ ۗ كَذَٰلِكَ قَالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۘ تَشَابَهَتْ قُلُوبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ (118) |
| و کساني که نادان و ناآگاهند، گفتند: چرا خدا با ما سخن نمي گويد يا نشانه و معجزه اي براي ما نمي آيد؟ گذشتگان آنان نيز مانند گفته ايشان را گفتند؛ دل هايشان [در تعصّب، لجاجت، عناد و ناداني] شبيه هم است. تحقيقاً ما [به اندازه لازم] نشانه ها را براي اهل باور بيان کرده ايم. (118) |
| إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا ۖ وَلَا تُسْأَلُ عَنْ أَصْحَابِ الْجَحِيمِ (119) |
| قطعاً ما تو را به درستي و راستي، بشارت دهنده وبيم رسان فرستاديم، و تو [بعد از ابلاغ پيام حق] مسؤولِ [ايمان نياوردن و وضع و حال] دوزخيان نيستي. (119) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |