فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید
صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> Deutsch Übersetzung des Koran

Deutsch Übersetzung des Koran

Chapter 81

سوره مبارکه التكوير
The Darkening, The Folding up, Pelleting, Takvir

Page 586
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
Im Namen Allahs (Gott), des Allerbarmers, des Barmherzigen!
إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ (1)
Wenn die Sonne eingerollt ist (1)
وَإِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ (2)
und wenn die Sterne trübe sind (2)
وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ (3)
und wenn die Berge fortbewegt werden (3)
وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ (4)
und wenn die trächtigen Kamelstuten vernachlässigt werden (4)
وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ (5)
und wenn wildes Getier versammelt wird (5)
وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ (6)
und wenn die Meere zu einem Flammenmeer werden (6)
وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ (7)
und wenn die Seelen (mit ihren Leibern) gepaart werden (7)
وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ (8)
und wenn das lebendig begrabene Mädchen gefragt wird (8)
بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ (9)
"Für welch ein Verbrechen wurdest du getötet?" (9)
وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ (10)
Und wenn Schriften weithin aufgerollt werden (10)
وَإِذَا السَّمَاءُ كُشِطَتْ (11)
und wenn der Himmel weggezogen wird (11)
وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ (12)
und wenn die Gahim angefacht wird (12)
وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ (13)
und wenn das Paradies nahegerückt wird (13)
عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا أَحْضَرَتْ (14)
dann wird jede Seele wissen, was sie mitgebracht hat. (14)
فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ (15)
Wahrlich, Ich schwöre bei den rückläufigen Sternen (15)
الْجَوَارِ الْكُنَّسِ (16)
den voraneilenden und den sich verbergenden (16)
وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ (17)
und bei der Nacht, wenn sie vergeht (17)
وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ (18)
und Ich schwöre beim Morgen, wenn er zu aufatmen beginnt (18)
إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ (19)
daß dies in Wahrheit ein Wort eines edlen Boten ist (19)
ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ (20)
der mit Macht begabt ist bei dem Herrn des Throns und in Ansehen steht (20)
مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ (21)
dem gehorcht wird und der getreu ist (21)
وَمَا صَاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍ (22)
und euer Gefährte ist nicht ein Besessener. (22)
وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ (23)
Wahrlich, er sah ihn am klaren Horizont. (23)
وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ (24)
Und er ist weder geizig hinsichtlich des Verborgenen (24)
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَجِيمٍ (25)
noch ist dies das Wort Satans, des Verfluchten. (25)
فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ (26)
Wohin also wollt ihr gehen? (26)
إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ (27)
Dies ist ja nur eine Ermahnung für alle Welten. (27)
لِمَنْ شَاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَ (28)
Für denjenigen unter euch, der aufrichtig sein will. (28)
وَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ (29)
Und ihr werdet nicht wollen, es sei denn, daß Allah will, der Herr der Welten. (29)
Last PageNext PagePage 586Previous PageFirst Page
(The words in brackets added by translator)


Select a TranslationSelect a ChapterGo to Page 

قرآن ترجمه المیزان

قرآن ترجمه راهنما

قرآن ترجمه انصاریان

قرآن ترجمه آیتی

قرآن ترجمه فولادوند

قرآن ترجمه مکارم شیرازی

English Translation of Quran

Deutsch Übersetzung des Koran

Traduction française du Coran

قرآن ترجمه الهی قمشه ای

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)

زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی