| سوره 3 | سوره مبارکه آلعمران | صفحه 72 |
|
| وَمَا أَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ (166) |
| و آنچه (در روز احد،) در روزي که دو دسته [= مومنان و کافران] با هم نبرد کردند به شما رسيد، به فرمان خدا (و طبق سنت الهي) بود، و براي اين بود که مومنان را مشخص کند. (166) |
| وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ نَافَقُوا ۚ وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا قَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوِ ادْفَعُوا ۖ قَالُوا لَوْ نَعْلَمُ قِتَالًا لَاتَّبَعْنَاكُمْ ۗ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْإِيمَانِ ۚ يَقُولُونَ بِأَفْوَاهِهِمْ مَا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ ۗ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ (167) |
| و نيز براي اين بود که منافقان شناخته شوند، آنهايي که به ايشان گفته شد: (بياييد در راه خدا نبرد کنيد! يا (حداقل) از حريم خود، دفاع نماييد!) گفتند: (اگر ميدانستيم جنگي روي خواهد داد، از شما پيروي ميکرديم. (اما ميدانيم جنگي نميشود.)) آنها در آن هنگام، به کفر نزديکتر بودند تا به ايمان، به زبان خود چيزي ميگويند که در دلهايشان نيست! و خداوند از آنچه کتمان ميکنند، آگاهتر است. (167) |
| الَّذِينَ قَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ وَقَعَدُوا لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا ۗ قُلْ فَادْرَءُوا عَنْ أَنْفُسِكُمُ الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (168) |
| (منافقان) آنها هستند که به برادران خود -در حالي که از حمايت آنها دست کشيده بودند- گفتند: (اگر آنها از ما پيروي ميکردند، کشته نميشدند!) بگو: ((مگر شما ميتوانيد مرگ افراد را پيشبيني کنيد؟!) پس مرگ را از خودتان دور سازيد اگر راست ميگوييد!) (168) |
| وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ (169) |
| (اي پيامبر!) هرگز گمان مبر کساني که در راه خدا کشته شدند، مردگانند! بلکه آنان زنده اند، و نزد پروردگارشان روزي داده ميشوند. (169) |
| فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ (170) |
| آنها بخاطر نعمتهاي فراواني که خداوند از فضل خود به ايشان بخشيده است، خوشحالند، و بخاطر کساني که هنوز به آنها ملحق نشده اند [= مجاهدان و شهيدان آينده ]، خوشوقتند، (زيرا مقامات برجسته آنها را در آن جهان ميبينند، و ميدانند) که نه ترسي بر آنهاست، و نه غمي خواهند داشت. (170) |
| ۞ يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ (171) |
| و از نعمت خدا و فضل او (نسبت به خودشان نيز) مسرورند، و (ميبينند که) خداوند، پاداش مومنان را ضايع نميکند، (نه پاداش شهيدان، و نه پاداش مجاهداني که شهيد نشدند). (171) |
| الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۚ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ (172) |
| آنها که دعوت خدا و پيامبر (ص) را، پس از آن همه جراحاتي که به ايشان رسيد، اجابت کردند، (و هنوز زخمهاي ميدان احد التيام نيافته بود، به سوي ميدان (حمرار الاسد) حرکت نمودند،) براي کساني از آنها، که نيکي کردند و تقوا پيش گرفتند، پاداش بزرگي است. (172) |
| الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ (173) |
| اينها کساني بودند که (بعضي از) مردم، به آنان گفتند: (مردم [= لشکر دشمن ] براي (حمله به) شما اجتماع کرده اند، از آنها بترسيد!) اما اين سخن، بر ايمانشان افزود، و گفتند: (خدا ما را کافي است، و او بهترين حامي ماست. ) (173) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |