| سوره 17 | سوره مبارکه الاسراء | صفحه 283 |
|
| عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَنْ يَرْحَمَكُمْ ۚ وَإِنْ عُدْتُمْ عُدْنَا ۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ حَصِيرًا (8) |
| اميد است پروردگارتان به شما رحم کند! هرگاه برگرديد، ما هم بازميگرديم، و جهنم را براي کافران، زندان سختي قرار داديم. (8) |
| إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا كَبِيرًا (9) |
| اين قرآن، به راهي که استوارترين راه هاست، هدايت ميکند، و به مومناني که اعمال صالح انجام ميدهند، بشارت ميدهد که براي آنها پاداش بزرگي است. (9) |
| وَأَنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا (10) |
| و اينکه آنها که به قيامت ايمان نمي آورند، عذاب دردناکي براي آنان آماده ساختهايم. (10) |
| وَيَدْعُ الْإِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءَهُ بِالْخَيْرِ ۖ وَكَانَ الْإِنْسَانُ عَجُولًا (11) |
| انسان (بر اثر شتابزدگي)، بديها را طلب ميکند آن گونه که نيکيها را ميطلبد، و انسان، هميشه عجول بوده است! (11) |
| وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ آيَتَيْنِ ۖ فَمَحَوْنَا آيَةَ اللَّيْلِ وَجَعَلْنَا آيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِتَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسَابَ ۚ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنَاهُ تَفْصِيلًا (12) |
| ما شب و روز را دو نشانه توحيد و عظمت خود قرار داديم، سپس نشانه شب را محو کرده، و نشانه روز را روشنيبخش ساختيم تا (در پرتو آن،) فضل پروردگارتان را بطلبيد (و به تلاش زندگي برخيزيد)، و عدد سالها و حساب را بدانيد، و هر چيزي را بطور مشخص و آشکار، بيان کرديم. (12) |
| وَكُلَّ إِنْسَانٍ أَلْزَمْنَاهُ طَائِرَهُ فِي عُنُقِهِ ۖ وَنُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كِتَابًا يَلْقَاهُ مَنْشُورًا (13) |
| و هر انساني، اعمالش را بر گردنش آويختهايم، و روز قيامت، کتابي براي او بيرون مي آوريم که آن را در برابر خود، گشوده ميبيند! (اين همان نامه اعمال اوست!) (13) |
| اقْرَأْ كِتَابَكَ كَفَىٰ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيبًا (14) |
| (و به او ميگوييم:) کتابت را بخوان، کافي است که امروز، خود حسابگر خويش باشي! (14) |
| مَنِ اهْتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًا (15) |
| هر کس هدايت شود، براي خود هدايت يافته، و آن کس که گمراه گردد، به زيان خود گمراه شده است، و هيچ کس بار گناه ديگري را به دوش نميکشد، و ما هرگز (قومي را) مجازات نخواهيم کرد، مگر آنکه پيامبري مبعوث کرده باشيم (تا وظايفشان را بيان کند. ) (15) |
| وَإِذَا أَرَدْنَا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيرًا (16) |
| و هنگامي که بخواهيم شهر و دياري را هلاک کنيم، نخست اوامر خود را براي (مترفين) (و ثروتمندان مست شهوت) آنجا، بيان ميداريم، سپس هنگامي که به مخالفت برخاستند و استحقاق مجازات يافتند، آنها را به شدت درهم ميکوبيم. (16) |
| وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُونِ مِنْ بَعْدِ نُوحٍ ۗ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا (17) |
| چه بسيار مردمي که در قرون بعد از نوح، زندگي ميکردند، (و طبق همين سنت،) آنها را هلاک کرديم! و کافي است که پروردگارت از گناهان بندگانش آگاه، و نسبت به آن بيناست. (17) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |