فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه فولادوند

قرآن ترجمه فولادوند

سوره 78

سوره مبارکه النبا

صفحه 583
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا (31)
متقيان را در آن جهان مقام گشايش و هر گونه آسايش است. (31)
حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا (32)
باغها و تاکستانهاست. (32)
وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا (33)
و دختران زيباي دلربا که همه در خوبي و جواني مانند يکديگرند. (33)
وَكَأْسًا دِهَاقًا (34)
و جامهاي پر از شراب (طهور و انواع نوشابه‌هاي شيرين و خوش). (34)
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّابًا (35)
هرگز در آنجا سخن بيهوده و دروغ نشنوند. (35)
جَزَاءً مِنْ رَبِّكَ عَطَاءً حِسَابًا (36)
اين (نعمتهاي ابدي) مزدي به عطاء و حساب پروردگار توست. (36)
رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا (37)
خدايي که آسمانها و زمين و همه مخلوقاتي که در بين آسمان و زمين است بيافريده همان خداي مهربان که (در عين مهرباني) کسي (از قهر و سطوتش) با او به گفتگو نتواند لب گشود. (37)
يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا ۖ لَا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًا (38)
روزي که آن فرشته بزرگ روح القدس با همه فرشتگان صف زده و به نظم برخيزند و هيچ کس سخن نگويد جز آن کسي که خداي مهربانش به سخن اذن دهد و او سخن به صواب گويد (و به اذن خدا شفاعت گنهکاران کند). (38)
ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ ۖ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ مَآبًا (39)
چنين روز حتمي و محقق خواهد بود، پس هر که مي‌خواهد نزد خداي خود (در آن روز) مقام و منزلتي يابد (امروز در راه ايمان و طاعت بکوشد). (39)
إِنَّا أَنْذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ تُرَابًا (40)
ما شما را از روز عذاب که نزديک است ترسانيده و آگاه ساختيم، روزي که هر کس هر چه کرده در پيش روي خود حاضر بيند و کافر در آن روز گويد که اي کاش خاک بودم (تا چنين به آتش کفر خود نمي‌سوختيم). (40)
سوره 79

سوره مبارکه النازعات

 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا (1)
قسم به فرشتگاني که (جان کافران را) به سختي بگيرند. (1)
وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا (2)
قسم به فرشتگاني که (جان اهل ايمان را) به آسايش و نشاط ببرند. (2)
وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا (3)
و قسم به فرشتگاني که با کمال سرعت (فرمان حق را) انجام دهند. (3)
فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا (4)
قسم به فرشتگاني که (درنظم عالم) بر هم سبقت گيرند. (4)
فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا (5)
قسم به فرشتگاني که (به فرمان حق) به تدبير نظام خلق مي‌کوشند (که قيامتي و حشري خواهد آمد). (5)
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ (6)
روزي که آن لرزاننده (يعني نفخه صور الهي، جهان را) بلرزاند. (6)
تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ (7)
و لرزاننده ديگر (يعني نفخه صور ديگر) از پي آن در آيد. (7)
قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ (8)
در آن روز سخت دلهاي برخي مضطرب و هراسان شود. (8)
أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ (9)
که (از ترس) چشمها به زير افکنند. (9)
يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ (10)
(مردم غافل دنيا) گويند: آيا ما پس از مرگ باز زندگاني ديگري خواهيم يافت؟ (10)
أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً (11)
چگونه چون مرديم و استخوان ما پوسيد زنده خواهيم شد؟ (11)
قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ (12)
و گويند: در اين صورت که ديگر بار زنده شويم بسي زيانکار خواهيم بود. (12)
فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ (13)
جز يک صداي مهيب (که در صور اسرافيل کنند) نشنوند. (13)
فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ (14)
و ناگاه همه از خاک بر شوند و به صحراي قيامت رهسپار گردند. (14)
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ (15)
آيا خبر موسي عمران به تو رسيده؟ (15)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 583صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی