| سوره 33 | سوره مبارکه الاحزاب | صفحه 427 |
|
| يَسْأَلُكَ النَّاسُ عَنِ السَّاعَةِ ۖ قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللَّهِ ۚ وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ تَكُونُ قَرِيبًا (63) |
| مردم درباره [وقت] قيامت از تو مي پرسند، بگو: دانش و آگاهي آن فقط نزد خداست. و تو چه مي داني؟ شايد قيامت نزديک باشد. (63) |
| إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْكَافِرِينَ وَأَعَدَّ لَهُمْ سَعِيرًا (64) |
| همانا خدا کافران را لعنت کرده، و آتشي افروخته براي آنان آماده کرده است. (64) |
| خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ۖ لَا يَجِدُونَ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا (65) |
| هميشه در آن جاودانه اند، و سرپرست و ياوري [که آنان را نجات دهد] نيابند. (65) |
| يَوْمَ تُقَلَّبُ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ يَقُولُونَ يَا لَيْتَنَا أَطَعْنَا اللَّهَ وَأَطَعْنَا الرَّسُولَا (66) |
| روزي که چهره هايشان را در آتش از سويي به سويي مي گردانند، [و] مي گويند: اي کاش ما [در دنيا] از خدا و پيامبر اطاعت کرده بوديم، (66) |
| وَقَالُوا رَبَّنَا إِنَّا أَطَعْنَا سَادَتَنَا وَكُبَرَاءَنَا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلَا (67) |
| و مي گويند: پروردگارا! همانا ما از فرمانروايان و بزرگانمان اطاعت کرديم، در نتيجه گمراهمان کردند. (67) |
| رَبَّنَا آتِهِمْ ضِعْفَيْنِ مِنَ الْعَذَابِ وَالْعَنْهُمْ لَعْنًا كَبِيرًا (68) |
| پروردگارا! آنان را از عذاب دو چندان ده، و کاملاً از رحمتت دورشان ساز. (68) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَىٰ فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا ۚ وَكَانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهًا (69) |
| اي اهل ايمان! [درباره پيامبرتان] مانند کساني نباشيد که موسي را [با تهمت و دروغ بستن به او] آزار دادند و خدا او را از آنچه درباره او مي گفتند، پاک و مبرّا ساخت، و او نزد خدا آبرومند بود. (69) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلًا سَدِيدًا (70) |
| اي اهل ايمان! از خدا پروا کنيد و سخن درست و استوار گوييد. (70) |
| يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ۗ وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا (71) |
| تا [خدا] اعمالتان را براي شما اصلاح کند و گناهتان را بر شما بيامرزد. و هرکس خدا و پيامبرش را اطاعت کند، بي ترديد رستگاري بزرگي يافته است. (71) |
| إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ ۖ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا (72) |
| يقيناً ما امانت را [که تکاليف شرعيه سعادت بخش است] بر آسمان ها و زمين و کوه ها عرضه کرديم و آنها از به عهده گرفتنش [به سبب اينکه استعدادش را نداشتند] امتناع ورزيدند و از آن ترسيدند، و انسان آن را پذيرفت بي ترديد او [به علت ادا نکردن امانت] بسيار ستمکار، و [نسبت به سرانجام خيانت در امانت] بسيار نادان است. (72) |
| لِيُعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ وَالْمُشْرِكِينَ وَالْمُشْرِكَاتِ وَيَتُوبَ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ۗ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا (73) |
| تا نهايتاً خدا مردان و زنان منافق، و مردان و زنان مشرک را [به سبب خيانت در امانت] عذاب کند و توبه مردان و زنان مؤمن را [به علت لغزش در امانت] بپذيرد؛ و خدا همواره بسيار آمرزنده و مهربان است. (73) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |