| سوره 13 | سوره مبارکه الرعد | صفحه 251 |
|
| لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ ۖ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ ۚ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ (14) |
| دعوت حق [که اجابتش مايه سعادت دنيا و آخرت است] فقط ويژه خداست. و کساني را که مشرکان به جاي خدا مي خوانند، چيزي [از درخواست ها و نيازهايشان را] براي آنان برآورده نمي کنند [درخواست اين بي خردان از بتان بي جان و جاندار نيست] مگر مانند کسي که دو دستش را به سوي آبي [که با آن فاصله زيادي دارد] مي گشايد تا آب به دهانش برسد و حال آنکه هرگز نخواهد رسيد، و دعا و درخواست کافران [از غير خدا] جز در گمراهي و تباهي [که به نتيجه و هدف نمي رسد] نيست. (14) |
| وَلِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَظِلَالُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ ۩ (15) |
| کساني که در آسمان ها و زمين هستند، از روي ميل و رغبت يا بي ميلي و کراهت و نيز سايه هايشان بامداد و شام گاه براي خدا سجده مي کنند. (15) |
| قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ ۚ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَىٰ وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ (16) |
| [به مشرکان] بگو: پروردگار آسمان ها و زمين کيست؟ [خود بي درنگ] بگو: خداي يکتاست. بگو: آيا سرپرستان و معبوداني به جاي او انتخاب کرده ايد که اختيار هيچ سود و زياني را براي خودشان ندارند [چه رسد براي شما؟] بگو: آيا نابينا و بينا يکسانند يا تاريکي و نور برابرند؟ يا آنان شريکاني براي خدا قرار دادند [به خيال آنکه] مانند آفرينش خدا چيزي آفريده اند، آن گاه آفريده خدا و آفريده شريکان بر آنان مشتبه شده؟ بگو: آفريننده همه چيز فقط خداست و تنها او يکتاي پيروز است. (16) |
| أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَابِيًا ۚ وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ۚ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً ۖ وَأَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ (17) |
| خدا از آسمان آبي نازل کرد که در هر درّه و رودي به اندازه گنجايش و وسعتش [سيلابي] جاري شد، سپس سيلاب، کفي پُف کرده را به روي خود حمل کرد، و نيز از فلزاتي که براي به دست آوردن زينت و زيور يا کالا و متاع، آتش بر آن مي افروزند، کفي پُف کرده مانند سيلاب بر مي آيد؛ اين گونه خدا حق و باطل را [به امور محسوس] مَثَل مي زند. اما آن کفِ [روي سيل و روي فلز گداخته در حالي که کناري رفته] به حالتي متلاشي شده از ميان مي رود، و اما آنچه [چون آب و فلز خالص] به مردم سود مي رساند، در زمين مي ماند. خدا مَثَل ها را اين گونه بيان مي کند [تا مردم در همه امور حق را از باطل بشناسند.] (17) |
| لِلَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ ۚ وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ ۚ أُولَٰئِكَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَابِ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَبِئْسَ الْمِهَادُ (18) |
| براي آنان که دعوت پروردگارشان را اجابت کردند، بهترين سرانجام است؛ و آنان که دعوت او را پاسخ نگفتند، اگر مالک دو برابر همه آنچه روي زمين است باشند، بي ترديد آن را براي رهايي خود از عذاب خواهند داد؛ آنان را حساب سختي است، و جايگاهشان دوزخ است، و دوزخ بد بستري است. (18) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |