| سوره 11 | سوره مبارکه هود | صفحه 234 |
|
| فَلَا تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هَٰؤُلَاءِ ۚ مَا يَعْبُدُونَ إِلَّا كَمَا يَعْبُدُ آبَاؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ ۚ وَإِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ (109) |
| پس در باطل بودن معبوداني که مشرکان مي پرستند، شک نداشته باش؛ اينان نمي پرستند مگر به همان صورت که پدرانشان پيش از اين مي پرستيدند [و آن پرستشي از روي جهل و بي خردي بود]. و ما سهمشان را [از عذاب] به طور کامل و بي کم و کاست خواهيم داد. (109) |
| وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۚ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ (110) |
| و به راستي به موسي کتاب داديم، پس در آن اختلاف شد، و اگر از سوي پروردگارت [به سبب اتمام حجت] مهلتي براي انسان تا اجل معينش مقدر نشده بود، يقيناً ميانشان [به عذاب] داوري شده بود [و هيچ کس از آنان پس از آن داوري زنده نمي ماند] و اين يهودي ها [يِ عصر تو] درباره تورات [که بخشي از آياتش تحريف شده و پاره اي از مطالبش آميخته با خرافات و قسمتي از نوشته هايش دور از فطرت و غير قابل اجراست] در ترديدي آميخته با بدگماني اند. (110) |
| وَإِنَّ كُلًّا لَمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمَالَهُمْ ۚ إِنَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (111) |
| و يقيناً پروردگارت [پاداشِ] اعمال همه آنان را [در قيامت] کامل و تمام پرداخت خواهد کرد؛ زيرا او به آنچه انجام مي دهند، آگاه است. (111) |
| فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْا ۚ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (112) |
| پس همان گونه که فرمان يافته اي ايستادگي کن؛ و نيز آنان که همراهت به سوي خدا روي آورده اند [ايستادگي کنند] و سرکشي مکنيد که او به آنچه انجام مي دهيد، بيناست. (112) |
| وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ (113) |
| و به کساني که [به آيات خدا، پيامبر و مردم مؤمن] ستم کرده اند، تمايل و اطمينان نداشته باشيد و تکيه مکنيد که آتش [دوزخ] به شما خواهد رسيد ودر آن حال شما را جز خدا هيچ سرپرستي نيست، سپس ياري نمي شويد. (113) |
| وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ ۚ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ۚ ذَٰلِكَ ذِكْرَىٰ لِلذَّاكِرِينَ (114) |
| و نماز را در دو طرف روز و ساعات نخستين شب برپا دار، که يقيناً نيکي ها، بدي ها را از ميان مي برند، اين براي يادکنندگان تذکّر و ياد آوري است. (114) |
| وَاصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ (115) |
| و شکيبايي کن که يقيناً خدا پاداش نيکوکاران را تباه نمي کند. (115) |
| فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُو بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِي الْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِمَّنْ أَنْجَيْنَا مِنْهُمْ ۗ وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَا أُتْرِفُوا فِيهِ وَكَانُوا مُجْرِمِينَ (116) |
| پس چرا در ميان امت هايي که پيش از شما بودند، مصلحاني دلسوز نبودند که [مردم را] از فساد در زمين بازدارند؟ مگر اندکي که [به سبب بازداشتن مردم از فساد] نجاتشان داديم. و آنان که ستم کردند، دنباله رو [و دل بسته] چيزي از نعمت و ثروت شدند [که در آن به سرکشي و طغيان افتادند] و آنان گنهکار بودند. (116) |
| وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرَىٰ بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا مُصْلِحُونَ (117) |
| و پروردگارت بر آن نبوده است که شهرهايي را در حالي که مردمش درست کارند، ظالمانه هلاک کند. (117) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |