| سوره 7 | سوره مبارکه الاعراف | صفحه 151 |
|
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
|
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| المص (1) |
| المص (1) |
| كِتَابٌ أُنْزِلَ إِلَيْكَ فَلَا يَكُنْ فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِنْهُ لِتُنْذِرَ بِهِ وَذِكْرَىٰ لِلْمُؤْمِنِينَ (2) |
| اين کتابي [با عظمت] است که به سوي تو نازل شده است؛ پس نبايد در سينه ات از ناحيه [تبليغِ] آن تنگي و فشار باشد، تا به وسيله آن مردم را بيم دهي، و براي مؤمنان [مايه] تذکّر و پند باشد. (2) |
| اتَّبِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ ۗ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ (3) |
| آنچه را از سوي پروردگارتان به جانب شما نازل شده پيروي کنيد، و از معبوداني غير او پيروي ننماييد، ولي بسيار اندک و کم، پند مي گيريد. (3) |
| وَكَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا فَجَاءَهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا أَوْ هُمْ قَائِلُونَ (4) |
| چه بسيار شهرهايي که اهلش را [به سبب گناهانشان] هلاک کرديم و عذاب ما در حالي که شب يا نيم روز در استراحت و آرامش بودند، به آنان رسيد!! (4) |
| فَمَا كَانَ دَعْوَاهُمْ إِذْ جَاءَهُمْ بَأْسُنَا إِلَّا أَنْ قَالُوا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ (5) |
| زماني که عذاب ما به سويشان آمد، اعترافشان جز اين نبود که گفتند: قطعاً ما ستمکار بوده ايم. (5) |
| فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ (6) |
| [روز قيامت] از کساني که پيامبران به سويشان فرستاده شده [درباره پذيرفتن و نپذيرفتن رسالت پيامبران]، و از شخص پيامبران [درباره تبليغ دين] به طور يقين پرسش خواهيم کرد. (6) |
| فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ ۖ وَمَا كُنَّا غَائِبِينَ (7) |
| بي ترديد براي آنان [در آن روز، عقايد، اعمال و اخلاقشان را] از روي دانشي [دقيق و فراگير] بيان خواهيم کرد؛ [زيرا] ما هيچ گاه از آنان غايب نبوده ايم. (7) |
| وَالْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ ۚ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (8) |
| ميزان [سنجش اعمال] در آن روز حق است؛ پس کساني که اعمال وزن شده آنان سنگين و با ارزش باشد، رستگارند. (8) |
| وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَٰئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوا بِآيَاتِنَا يَظْلِمُونَ (9) |
| و کساني که اعمال وزن شده آنان سبک و بي ارزش باشد، به سبب اينکه همواره به آيات ما ستم مي ورزيدند، به خود زيان زده [و سرمايه وجودشان راتباه کرده] اند. (9) |
| وَلَقَدْ مَكَّنَّاكُمْ فِي الْأَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيهَا مَعَايِشَ ۗ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ (10) |
| و شما را در زمين جاي داديم، و در آن براي شما وسايل و ابزارزندگي قرار داديم، ولي بسيار اندک و کم، سپاس مي گزاريد. (10) |
| وَلَقَدْ خَلَقْنَاكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنَاكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ لَمْ يَكُنْ مِنَ السَّاجِدِينَ (11) |
| و شما را آفريديم، سپس شما را صورت گري کرديم، آن گاه به فرشتگان گفتيم: بر آدم سجده کنيد؛ بي درنگ همه سجده کردند، جز ابليس که از سجده کنندگان نبود. (11) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |