| سوره 54 | سوره مبارکه القمر | صفحه 530 |
|
| وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ الْمَاءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ (28) |
| و به او گفتيم : به آنان اعلام کن که آب چشمه ميان آنان و شتر سهميه بندى شده است و براى هر سهمى از شُرب صاحب آن حاضر مى شود . (28) |
| فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ (29) |
| پس ] از چندى [ رفيقشان را صدا کردند که شتر را از پاى درآورد; او هم پى کردن و کشتن شتر را برعهده گرفت و آن را پى کرد و کشت . (29) |
| فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ (30) |
| اينک بنگريد که عذاب من و هشدارهايم چگونه بود ؟ (30) |
| إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَكَانُوا كَهَشِيمِ الْمُحْتَظِرِ (31) |
| ما بانگى مهيب بر آنان فرستاديم و آنان همچون خار و خاشاکى که آغل داران براى دام هايشان جمع آورى مى کنند ، خشک و بى رمق شدند . (31) |
| وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ (32) |
| همانا ما قرآن را براى فراگيرى همگان آسان کرديم; پس آيا کسى هست که متذکّر شود و خدا را بشناسد و به صفات و افعال او پى ببرد ؟ (32) |
| كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ (33) |
| قوم لوط نيز هشدارها را دروغ انگاشتند . (33) |
| إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّا آلَ لُوطٍ ۖ نَجَّيْنَاهُمْ بِسَحَرٍ (34) |
| ما هم بر آنان بادى که سنگبارانشان مى کرد فرستاديم و تنها خاندان لوط بودند که آنان را در سحرگاهى ] با بيرون بردن از شهر [ نجات بخشيديم . (34) |
| نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِي مَنْ شَكَرَ (35) |
| تا بدين وسيله به آنان از جانب خود نعمتى بزرگ داده باشيم ، زيرا آنان از سپاسگزاران بودند و ما هر که را سپاسگزار باشد همين گونه پاداش مى دهيم . (35) |
| وَلَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا بِالنُّذُرِ (36) |
| بى گمان لوط قومش را از عذابى که ايشان را بدان گرفتيم ، بيم داده بود ، ولى آنان در هشدار و اخطار او تشکيک کرده به بحث و جدال پرداختند . (36) |
| وَلَقَدْ رَاوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنَا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ (37) |
| و از او خواستند تا مهمانانش را ( فرشتگانى که به صورت انسان ها نزد او بودند ) در اختيارشان نهد; ما هم چشمانشان را محو کرديم و فروغ از ديدگانشان گرفتيم ، پس ] گفتيم : [ عذاب مرا و آنچه شما را بدان هشدار دادم بچشيد ! (37) |
| وَلَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذَابٌ مُسْتَقِرٌّ (38) |
| و همانا در سپيده دمى ، عذابى تخلّف ناپذير به سراغشان آمد . (38) |
| فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ (39) |
| پس ] به آنان گفتيم : [ عذاب مرا و آنچه شما را بدان هشدار دادم بچشيد ! (39) |
| وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ (40) |
| همانا ما قرآن را براى فراگيرى همگان آسان کرديم; پس آيا کسى هست که متذکّر شود و خدا را بشناسد و به صفات و افعال او پى ببرد ؟ (40) |
| وَلَقَدْ جَاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ (41) |
| و قطعاً هشدارها به فرعونيان نيز رسيد . (41) |
| كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَاهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍ مُقْتَدِرٍ (42) |
| ولى آنان همه آيات ما را دروغ انگاشتند; ما هم آنان را به عذاب گرفتيم ، گرفتنِ شکست ناپذيرى مقتدر . (42) |
| أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِنْ أُولَٰئِكُمْ أَمْ لَكُمْ بَرَاءَةٌ فِي الزُّبُرِ (43) |
| اى امّت محمّد ، آيا کافران شما ، از اين امّت هايى که فرجام شومشان را ياد کرديم ، در برخوردارى از امکانات زندگى بهترند تا از کيفر ما در امان باشند ، يا در کتاب هاى آسمانى مصونيّت شما از عذاب الهى ثبت شده است اگرچه کفرپيشه و گنهکار باشيد ؟ (43) |
| أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌ مُنْتَصِرٌ (44) |
| نه ، چنين نيست . آيا کفرپيشگان شما مى گويند : ما امّتى متحد و يکپارچه ايم و هر کس بخواهد به ما گزندى برساند ، از او انتقام مى گيريم ؟ (44) |
| سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ (45) |
| به زودى آن امّت متحد در جنگ بدر مغلوب مى شوند و به ميدان کارزار پشت مى کنند و مى گريزند . (45) |
| بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ (46) |
| و اين پايان کيفرشان نيست ، بلکه وعده گاهشان رستاخيز است ، و رستاخيز از هر بلايى سخت تر و از هر ناگوارى تلخ تر است . (46) |
| إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ (47) |
| رستاخيز براى آنان سخت خواهد بود ، زيرا آنان مجرمند و مجرمان بهشت را نخواهند يافت و وارد آتشى برافروخته خواهند شد; (47) |
| يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ (48) |
| روزى که بر چهره هايشان در آتش کشيده مى شوند . آن روز به آنان گفته مى شود : بچشيد گزندى را که از دوزخ به شما مى رسد ! (48) |
| إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ (49) |
| اين بدان جهت است که ما هر چيزى را به اندازه آفريده ايم و براى مجرمان چنين مقرر کرده ايم که از بهشت محروم باشند و به دوزخ درآيند . (49) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |