| سوره 36 | سوره مبارکه يس | صفحه 442 |
|
| ۞ وَمَا أَنْزَلْنَا عَلَىٰ قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا كُنَّا مُنْزِلِينَ (28) |
| و پس از شهادت آن مرد هيچ لشکرى از آسمان بر قوم او نفرستاديم تا از آنان انتقام گيرند ، و پيش تر نيز براى نابود کردن تکذيب کنندگان لشکرى فرو نفرستاديم . (28) |
| إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ (29) |
| وسيله نابودى آن قوم ، تنها يک صيحه بود ، که ناگهان همگى خاموش شدند . (29) |
| يَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ ۚ مَا يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ (30) |
| دريغا بر اين بندگان ، که هيچ پيامبرى برايشان نيامد مگر اين که پيوسته او را مسخره مى کردند . (30) |
| أَلَمْ يَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُونَ (31) |
| آيا درنيافته اند که چه بسيار نسل ها را پيش از آنان هلاک کرديم ؟ آيا ندانسته اند اکنون گرفتار کيفر الهى اند و نمى توانند به سوى اينان بازگردند ؟ (31) |
| وَإِنْ كُلٌّ لَمَّا جَمِيعٌ لَدَيْنَا مُحْضَرُونَ (32) |
| و جز اين نيست که همه بندگان در پيشگاه ما گردآورى مى شوند و در روز قيامت براى حساب و جزا احضار مى گردند . (32) |
| وَآيَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ (33) |
| و همين زمينِ مرده براى آنان آيت و نشانه اى بر رُبوبيّت خداست که آن را با رويش گياهان زنده کرديم و از آن دانه اى بر آورديم که از آن مى خورند . (33) |
| وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنَّاتٍ مِنْ نَخِيلٍ وَأَعْنَابٍ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنَ الْعُيُونِ (34) |
| و بوستان هايى از درختان خرما و انگور در آن قرار داديم و چشمه ها در آن برشکافتيم; (34) |
| لِيَأْكُلُوا مِنْ ثَمَرِهِ وَمَا عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ ۖ أَفَلَا يَشْكُرُونَ (35) |
| تا از ميوه آن بوستان ها که خدا پديد آورده و دست هايشان آن را به عمل نياورده است بخورند; پس چرا خدا را با اقرار به ربوبيت او و اظهار بندگى در برابرش ، سپاس نمى گويند ؟ ! (35) |
| سُبْحَانَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَمِنْ أَنْفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُونَ (36) |
| منزّه است آن که همه جفت ها را آفريد; از گياهان و حيواناتى که زمين آنها را مى روياند و پديد مى آورد ، و از آدميان و آفريدگانى که بدانها آگاهى ندارند; او همه را به صورت نر و ماده آفريد . (36) |
| وَآيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُمْ مُظْلِمُونَ (37) |
| و براى آدميان نشانه اى ديگر بر ربوبيت و يکتايى خدا در تدبير امر آسمان ها همين شب است که روز را از آن به در مى آوريم و ناگهان آنان دوباره در تاريکى فرو مى روند . (37) |
| وَالشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَهَا ۚ ذَٰلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ (38) |
| و خورشيد آيت و نشانه اى ديگر است که پيوسته روان است تا آن گاه که با فرا رسيدن اجلش به استقرار و سکونى که براى آن تعيين شده است برسد . اين ، اندازه گيرى خداوندى است که هيچ کس و هيچ چيز بر او فايق نمى آيد و به همه مصلحت ها داناست . (38) |
| وَالْقَمَرَ قَدَّرْنَاهُ مَنَازِلَ حَتَّىٰ عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ (39) |
| و براى حرکت ماه منزل هايى بيست و هشتگانه را به اندازه معين کرديم . ماه اين منزل ها را مى پيمايد تا به جايگاه نخستِ خود باز گردد و بسان چوب خوشه نخل که ديرى از آن گذشته و منحنى شده است ] به صورت هلال [ديده شود . (39) |
| لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَهَا أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ ۚ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ (40) |
| نه خورشيد را مى سزد که ماه را دريابد و نه شب بر روز پيشى گيرنده است; هر يک از اينها و ديگر ستارگان چون ماهيان دريا در مدارى شناورند . (40) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |