| سوره 21 | سوره مبارکه الانبياء | صفحه 330 |
|
| وَالَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيهَا مِنْ رُوحِنَا وَجَعَلْنَاهَا وَابْنَهَا آيَةً لِلْعَالَمِينَ (91) |
| و ياد کن از آن بانويى که دامن خود را پاک نگاه داشت و ما از روح خويش در او دميديم ( او بدون علل طبيعى به فرزندى باردار شد ) و او و پسرش مسيح را براى جهانيان نشانه اى قرار داديم . (91) |
| إِنَّ هَٰذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ (92) |
| اى مردم به يقين اين است نوع شما که همه يک امت هستيد و يک هدف را دنبال مى کنيد پس بيش از يک پروردگار نداريد و پروردگار شما منم و امورتان در اختيار من است; پس مرا بپرستيد . (92) |
| وَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ ۖ كُلٌّ إِلَيْنَا رَاجِعُونَ (93) |
| آرى ، انسان ها همه امّتى يگانه اند که بايد با پيروى از پيامبران خدا يک دين مى داشتند و همه بر آيين توحيد بودند ، ولى آنان دين را ميان خود قطعه قطعه کردند و هر کدام بخشى از آن را گرفته و بخش هايى را وانهادند ، امّا بدانند که همگان براى حسابرسى اعمالشان به سوى ما باز مى گردند . (93) |
| فَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهِ وَإِنَّا لَهُ كَاتِبُونَ (94) |
| پس هر کس برخى از کارهاى شايسته را انجام دهد در حالى که به خدا و پيامبران او ايمان داشته باشد ، تلاشش پوشيده و بى سپاس نمى ماند و ما آن را براى او ثبت مى کنيم . (94) |
| وَحَرَامٌ عَلَىٰ قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُونَ (95) |
| و بازگشتِ مردم ديارى که آن را نابود کرده ايم ، به دنيا ناشدنى است . آنان هرگز نمى توانند بازگردند تا آنچه را از دست داده اند با ايمان و عمل شايسته به دست آورند . (95) |
| حَتَّىٰ إِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَهُمْ مِنْ كُلِّ حَدَبٍ يَنْسِلُونَ (96) |
| اين سنّت همچنان ادامه دارد تا اين که راهِ بسته يأجوج و مأجوج گشوده شود و آنان از هر بلندى شتابان به سوى ساير مردم روانه شوند . (96) |
| وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَإِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ أَبْصَارُ الَّذِينَ كَفَرُوا يَا وَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِي غَفْلَةٍ مِنْ هَٰذَا بَلْ كُنَّا ظَالِمِينَ (97) |
| در اين هنگام آن وعده راست و درست نزديک شود ، و به ناگاه ديدگان کسانى که کفر ورزيده اند ، خيره گردد و گويند : اى واى بر ما ! به راستى ما از اين رويداد بى خبر بوديم و کسى ما را بدان آگاه نکرد ، نه بلکه ما خود ستمکار بوديم که به دنيا دل بستيم و اين حقيقت را به فراموشى سپرديم . (97) |
| إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنْتُمْ لَهَا وَارِدُونَ (98) |
| شما کفرپيشگان و آنچه جز خدا مى پرستيد ، هيزم دوزخيد ، شما در آن وارد خواهيد شد . (98) |
| لَوْ كَانَ هَٰؤُلَاءِ آلِهَةً مَا وَرَدُوهَا ۖ وَكُلٌّ فِيهَا خَالِدُونَ (99) |
| اگر اينها خدايانى شايسته پرستش بودند وارد دوزخ نمى شدند معبودان و پرستشگرانشان همگى در آن جا ماندگارند . (99) |
| لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَهُمْ فِيهَا لَا يَسْمَعُونَ (100) |
| آنان در آن جا نعره و فريادى دارند و در آن جا ناشنوا خواهند بود . (100) |
| إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنَىٰ أُولَٰئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ (101) |
| امّا کسانى که پيش تر از جانب ما آن بهترين وعده ( ورود در بهشت ) به آنان داده شده است ، اينانند که از آتش دوزخ دور نگاه داشته مى شوند . (101) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |