| سوره 10 | سوره مبارکه يونس | صفحه 214 |
|
| وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْظُرُ إِلَيْكَ ۚ أَفَأَنْتَ تَهْدِي الْعُمْيَ وَلَوْ كَانُوا لَا يُبْصِرُونَ (43) |
| از مشرکان کسانى اند که به تو مى نگرند ولى کوردلند ; آيا تو مى توانى کوردلان را هر چند از ديدن حق ناتوان باشند راه بنمايى ؟ (43) |
| إِنَّ اللَّهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْئًا وَلَٰكِنَّ النَّاسَ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (44) |
| قطعاً خدا بر مردم هيچ ستمى روا نمى دارد ، بلکه اين مردمند که با کر و کور ساختن خود ، بر خود ستم مى کنند . (44) |
| وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَأَنْ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا سَاعَةً مِنَ النَّهَارِ يَتَعَارَفُونَ بَيْنَهُمْ ۚ قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّهِ وَمَا كَانُوا مُهْتَدِينَ (45) |
| و روزى که خدا آنان را محشور کند در حالى که احساس مى کنند که گويى جز به اندازه ساعتى از روز در دنيا درنگ نکرده اند ، و يکديگر را مى شناسند ، آن روز کسانى که ديدار خدا و قيامت را دروغ انگاشته اند خواهند دانست که زيان کرده و رهيافته نبوده اند . (45) |
| وَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللَّهُ شَهِيدٌ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ (46) |
| اى پيامبر ، بدان که وعده هاى ما در حقّ کفرپيشگان تحقق خواهد يافت . اگر ما بخشى از کيفرهايى را که به آنان وعده مى دهيم به تو بنمايانيم يا پيش از آن ، جان تو را بستانيم ، در هر صورت بازگشتشان به سوى ما و فرجامشان در اختيار ماست . علاوه بر اين ، خدا بر آنچه مى کنند گواه است . (46) |
| وَلِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ ۖ فَإِذَا جَاءَ رَسُولُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ (47) |
| و هر امّتى پيامبرى دارد که رسالت خود را به آنان ابلاغ مى کند ; پس وقتى پيامبرشان به سويشان بيايد و پيام خود را به آنان برساند ، گروهى به او ايمان مى آورند و گروهى به وى کفر مىورزند ; آن گاه خدا ميان آنان به عدالت داورى مى کند و مورد ستم قرار نمى گيرند . (47) |
| وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (48) |
| و مشرکان به تمسخر ]از تو و پيروانت[ مى پرسند : اگر راست مى گوييد ، اين وعده عذاب کى تحقق مى يابد ؟ (48) |
| قُلْ لَا أَمْلِكُ لِنَفْسِي ضَرًّا وَلَا نَفْعًا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ ۗ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ ۚ إِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ فَلَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً ۖ وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ (49) |
| بگو : من قدرت ندارم نه زيانى را از خود دور سازم و نه سودى را به سوى خود جلب کنم ، مگر آنچه را که خدا بخواهد و مرا بر آن توانا سازد ; لذا نمى توانم عذابى بر شما فرود آورم ; اما بدانيد که هر امّتى مهلتى دارد که هرگاه مهلتشان به پايان رسد ، نه لحظه اى از آن باز مى مانند و نه لحظه اى پيش مى افتند . (49) |
| قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَتَاكُمْ عَذَابُهُ بَيَاتًا أَوْ نَهَارًا مَاذَا يَسْتَعْجِلُ مِنْهُ الْمُجْرِمُونَ (50) |
| بگو : به من خبر دهيد ، اگر عذاب الهى در شبى يا روزى بر شما در رسد که هرگز از شما بازداشته نمى شود ، گناه پيشگان خواهانِ شتاب در چه بخشى از آنند ؟ (50) |
| أَثُمَّ إِذَا مَا وَقَعَ آمَنْتُمْ بِهِ ۚ آلْآنَ وَقَدْ كُنْتُمْ بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ (51) |
| وانگهى ، آيا هنگامى که عذاب دررسيد ، به قرآن ايمان مى آوريد ؟ آيا اکنون ايمان مى آوريد تا عذاب از شما برداشته شود ، در حالى که پيش از آن مى خواستيد هرچه زودتر به سراغتان آيد ؟ (51) |
| ثُمَّ قِيلَ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذُوقُوا عَذَابَ الْخُلْدِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ (52) |
| آن گاه پس از پايان مهلت هر امّتى ، به کسانى که ستمکار بوده اند گفته مى شود : بچشيد عذاب جاودانه را ، آيا جز به گناهانى که دست آورد خودتان است سزا داده مى شويد ؟ (52) |
| ۞ وَيَسْتَنْبِئُونَكَ أَحَقٌّ هُوَ ۖ قُلْ إِي وَرَبِّي إِنَّهُ لَحَقٌّ ۖ وَمَا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ (53) |
| از تو مى پرسند که آيا اين عذاب موعود حق است ؟ بگو : آرى ، به پروردگارم سوگند که قطعاً آن حق است و شما نمى توانيد آن را از خود باز داريد و از آن بگريزيد . (53) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |