فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> گلچین - صفحه 21


فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست


گلچین - صفحه 21
فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد (حافظ)
ترسیدن ما هم چو از بیم بلا بود اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم (مولانا)
خطاب آمد که گر خواهان ماييد همه خواهان انواع بلائيد (عطار)
ميان صد بلا خوش باش با او خود آنجا کو بُوَد هرگز بلا نيست (عطار)
کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست؟ (حافظ)
مقام عیش میسر نمی‌شود بی‌رنج بَلی، به حکم بلا بسته‌اند عهد اَلَست (حافظ)
صلای عشق جانا بي بلا نيست زماني بي بلا بودن روا نيست (عطار)
که جان ما فداي آن بلا باد نما هرچه آن تو ميخواهي بما باد (عطار)
آن قضاها کانبیا برداشتند زان بلا سرهای خود افراشتند (مولانا)
آن یکی بازی که بد، مـــن باختم خویشتن را در بلا انداختم (مولانا)
که بلای دوست تطهیر شماست علم او بالای تدبیر شماست (مولانا)
قرآن در سوره بقره آیه 155 می فرماید
قطعاً ما شما را به چيزى از ترس و گرسنگى و کاهش اموال و نفوس و فرزندان مى آزماييم . و تو ـ اى پيامبر ـ به شکيبايان نويد ده
خدا در قرآن به طور خلاصه می فرماید ما شما را با بلا می آزماییم و بلا را به دو دسته تقسیم می کند
یک، غم گذشته و دو، ترس از آینده
که با وجود ترس و غم انسان احساس خوشبختی نمی کند و خلاصه تر از این نمی شود یک تعریف جامع از خوشبختی داد که خوشبختی یعنی نبود ترس و غم
ترس و نگرانی و استرس ما همگی مربوط به آینده دور یا نزدیک است و غم و پشیمانی و حسرت ما همه از گذشته است و اینها مانع از این می شوند که ما در حال احساس شادی و خوشبختی کنیم
حال نکته اینجاست که چرا خدای با آن مهربانی به ما بلا می دهد و چرا آزمونهای سخت در زندگی پیش پای ما قرار می دهد؟!
به طور خلاصه پاسخ این است که ما اصلا نمی دانیم بلای حقیقی که از ابتدا در آن بلا به دنیا آمده ایم و تا مرگ در آن بلا زندگی می کنیم چیست
و خدا چون پدری مهربان ولی سخت گیر برای دور کردن ما از این بلا ابتدا می خواهد مارا با آن آشنا کند تا ما از آن بلای حقیقی بپرهیزیم نه از خیالات خام خود
حال آن بلای حقیقی چیست؟ برای پاسخ باید ببینیم ریشه بلا چیست و آن این است که کار بلا این است که ما را از شادی دور می کند و غم و ترس موجب دوری ما از شادی می شوند پس بلای حقیقی همان دوری است
اما دوری از چی یا کی؟ در حقیقت با توجه به میزان فهم و آگاهی و معرفت ما مفهوم این دوری تغییر می کند
مثلا در کودکی دوری از وسایل بازی در بزرگی دوری از مال و فرزند و غیره و در اوج معرفت دوری از خدای عاشق
کودکان در دوری از وسایل بازی غمگین می شوند و با دور کردن آنها از اسباب بازی می شود آنها را تهدید کرد و ترساند
اما کودک آگاه نیست که دوری پدر و مادر بدترین اتفاق زندگی اوست چون همیشه آنها حضور دارند و از سر مهربانی کودک را تنها نمی گذارند ولی کودک به حضورشان عادت کرده و حتی دوری آنها را تا زمانی که هستند نمی فهمد
اما کودک پس از بزرگ شدن ترس و غمش تغییر می کند و کم کم قدر پدر و مادر را می داند ولی باز ترس و غمهای دیگری پیدا می کند که قبلا نمی دانسته مثلا ترس و غم مشکلات زندگی
و کودک آنقدر بزرگ می شود که به ترس و غمهای کودکی خود می خندد و گاه از آنها شرمگین و خجالت زده می شود
چه چیز با گذر روزگار در کودک تغییر کرده؟ تنها فهم و آگاهی او، حال کودکی که حالا بزرگ شده و همچنان درگیر ترس و غم است مثلا این بار برای آینده فرزند ترس دارد و از غم فرزند غمگین می شود، آیا اگر بیشتر بفهمد و بیشتر درک کند روزی به این ترس و غم امروز نیز نمی خندد؟
در واقع انسان بزرگ می شود ولی تنها وسایل بازی اش تغییر می کند در کودکی اسباب بازی بوده و در بزرگی مال و فرزند و غیره. ولی همچنان ترس و غم دوری وسایل بازی جدیدش را دارد.
اما از آنجا که خدا ، خدای همه انسانهاست و برای هریک از ما برنامه ای دارد در گذر روزگار ما را با بدترین ترس ها و غمهایمان روبرو می کند تا بدانیم غم و ترس حقیقی ما چه باید باشد؟!
عارفان بزرگ در اوج معرفت درک می کنند که هیچ ترس و غمی بدتر از ترس و غم دوری خدا نیست برای همین خدا می فرماید تنها با یاد او دلها آرام می گیرند و هیچ خوشبختی بالاتر از احساس نزدیکی به خدا و خشنودی او نیست، خدا در آیه 72 سوره توبه می فرماید:
خشنودى خدا از همه موهبت هاى بهشتى برتر است . اين است نيکبختى بزرگ
که می توان این نعمت را در همین دنیا هم تجربه کرد تا همین جا برای ما بهشت شود ولی رسیدن به این معرفت کار هر خامی نیست و باید در تحمل همین بلاهای زندگی به این پختگی رسید و بدون یاری خدا غیر ممکن است و نباید نومید بود که به قول حافظ "لطف خدا بیشتر از جرم ماست" ما از روز تولد از او دور شده ایم و تا مرگ در دوری او هستیم که سعدی با اشاره به این موضوع می گوید
جنایتی که بکردم اگر درست بباشد ، فراق روی تو چندین بسست حد جنایت
یعنی اگر هر جنایت و خطایی مرتکب شده ایم همین بلای دوری او برای تنبیه ما نه تنها کافیست بلکه زیادیست اگر بدانیم.
برای گذر از خامی و رسیدن به پختگی مثل حضرت یونس وقتی قرعه باختن در راه حق به نام ما افتاد برای نجات سایرین از طوفان روزگار باید به دل نهنگ بلایا برویم و اگر ما کوتاهی کنیم مسئولیت به عهده دیگری خواهد افتاد و ما همچنان در کودکی و خامی خواهیم ماند و به ما نوید داده شده در تحمل بلاها با صبر می توان به لطف خدا به ساحل آرامش رسید و باز به قول سعدی
هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت، آخر عمر از جهان چون برود خام رفت
گلچین (2017/06/22-08:00)



اندیشه پاک
گیرم که نبینی رخ آن دختر چینی از جنبش او جنبش این پرده نبینی
از تابش آن مه که در افلاک نهان است صد ماه بدیدی تو در اجزای زمینی *
ای برگ پریشان شده در باد مخالف گر باد نبینی تو نبینی که چنینی **
می‌جنب تو بر خویش و همی‌خور تو از این خون کاندر شکم چرخ یکی طفل جنینی #
در چرخ دلت ناگه یک درد درآید سر برزنی از چرخ بدانی که نه اینی ##
تا ماه نهم صبر کن ای دل تو در این خون آن مه تویی ای شاه که شمس الحق و دینی

* قبلا هم بیان شد که در سخن عرفا نامهای بسیاری برای خطاب آن یگانه یار و دوست عالم است که مولانا با اشاره به داستان دختر پادشاه چین بعد از اینکه او را دختر چینی پنهان در پرده عالم معرفی میکند مجدد برای تاکید بیشتر او را ماه پنهان در افلاک می نامد تا تفاوت این یار را با یار مد نظر در ذهن خامان مشخص کند
این تاکید برای این است که همانطور که در این شعر اشاره به طفل شده عرفا در اوج معرفت تفاوت خام و پخته ، را مشابه رابطه شاگرد و استاد نمیدانند، بلکه با ارفاق به خام میتوان آنرا مشابه طفل و پیر دانست برای همین پیر برای جوان آرزو میکند که انشاالله پیر شوی چون شاگرد فهمیده چیزهایی نمیداند و به استاد مراجعه میکند تا یاد بگیرد ولی طفل اصلا نمیداند چه ها هست که او حتی تصورش هم ندارد در حالی که پیر خِرد آنها را قبلا آزموده و تازه به مرزی رسیده که حتی نمیتواند به هیچ خامی توضیح دهد برای همین تنها آرزو میکند که پیر شوی، باشد که بدانی....
بدانی که مهمترین مسائلی که اشک طفل را در می آورد در نظر پیر، گریه برای اسباب بازیست
** بدانی که تو همچون برگی لرزان در برابر بادهای مخالف روزگاری که بی یاری آن یار ماه رو از لرزش و ترس و اضطراب هرگز خارج نمی شود
بدانی که هر زیبایی ماه گونه ای و ماه رویی که در اجزای زمین دیده ای نشان از وجود تابش آن مه نهان در افلاک است و بی نور او انعکاسی در عالم پدید نمی آمد که ماه رخی پدید آید و دیده شود
# بدانی که باید بجنبی و تلاش کنی و به قیمت خون دل و دیده از مسیر رضایت آن ماه و آن یار خارج نگردیم باشد که به یاری ما بیاید که ما طفلی نیازمند در چرخش روزگاریم
## بدانیم که اگر او یاری کند این دردی که ناگهان در دل ما می افتد و درددل ما در این روزگار است در اصل نشان این است که ما باردار شدیم به معرفتی که آن پیر عالم برای ما خواسته و باید چون مادران (نه ماه) در درد صبر کنیم تا زمان زایمان آن نوری که در دل ما ایجاد شده که یاری او خواهد رسید
در تاریک ترین لحظه روزگار و تاریخ همواره نور رحمت او تابیده فقط انسان باید درد بارداری را با صبر تحمل کند تا بداند ما هم چون از آن ماهیم پس ما هم ماهیم نه بلکه هرچه از آن شاه جهان بیشتر بدانیم بیشتر شبیه او خواهیم شد چراکه در اوج آشنایی و دوستی، دوستان یکی می شوند
{البته تاکید باید کرد که منظور از پیر ، پیر خِرد است
پیر، پیرِ عقل باشد ای پسر، نه سپیدی موی اندر ریش و سر (مولانا)
که حتی افراد مسن و ظاهرا پیری هستند که خام و طفل مانده اند و حتی متاسفانه تا آخر عمر با غم گذشته و ترس از آینده زندگی میکنند و به خیال خام خود فکر میکنند که خوشبخت هم شده اند در حالی که حتی نمیدانند خوشبختی چیست
چشمی که جمال تو ندیدست چه دیدست، افسوس بر اینان که به غفلت گذرانند (سعدی)}
644642مشاهده متن کاملمولانا (2018/07/04-04:00)


477
زیبایی ، حقیقت ، خوبی
سازمان محک - موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان زیبایی ، حقیقت ، خوبی