فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه راهنما

قرآن ترجمه راهنما

سوره 80

سوره مبارکه عبس

صفحه 585
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ (1)
چهره در هم کشيد و روي گردانيد، (1)
أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ (2)
از اينکه آن مرد نابينا نزد او آمد! (2)
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ (3)
تو چه مي داني شايد او [در پرتو تعاليم اسلام از آلودگي] پاک و پاکيزه شود (3)
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ (4)
يا متذکّر [حقايق] گردد و آن تذکر او را سود دهد؛ (4)
أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ (5)
اما کسي که خود را ثروتمند نشان مي دهد (5)
فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ (6)
تو به او روي مي آوري [و نسبت به وي اهتمام مي ورزي] (6)
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ (7)
در حالي که اگر او نخواهد خود را [از آلودگي هاي باطني و عملي] پاک کند تکليفي بر عهده تو [نسبت به او] نيست؛ (7)
وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ (8)
و اما آنکه شتابان نزد تو آمد (8)
وَهُوَ يَخْشَىٰ (9)
در حالي که [از پروردگارش] مي ترسد، (9)
فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ (10)
تو [با روي گرداني] از او به ديگران مي پردازي. (10)
كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ (11)
اين چنين [برخوردي شايسته] نيست، بي ترديد اين آيات قرآن مايه پند است. (11)
فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ (12)
پس هرکه خواست از آن پند گيرد، (12)
فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ (13)
در صحيفه هايي است ارزشمند (13)
مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ (14)
بلند مرتبه و پاکيزه (14)
بِأَيْدِي سَفَرَةٍ (15)
در دست سفيراني (15)
كِرَامٍ بَرَرَةٍ (16)
بزرگوار و نيکوکار. (16)
قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ (17)
مرگ بر انسان، چه کافر و ناسپاس است! (17)
مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ (18)
[خدا] او را از چه چيز آفريده؟ (18)
مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ (19)
از نطفه اي [ناچيز و بي مقدار] آفريده است، پس او را [در ذات، صفات و اندام] اندازه لازم عطا کرد. (19)
ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ (20)
آن گاه راه [هدايت، سعادت، خير و طاعت] را برايش آسان ساخت. (20)
ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ (21)
سپس او را ميراند و در گور نهاد، (21)
ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ (22)
و سپس چون بخواهد او را زنده مي کند. (22)
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ (23)
اين چنين نيست [که وظيفه اش را انجام داده باشد] هنوز آنچه را به او دستور داده به جا نياورده است. (23)
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ (24)
پس انسان بايد به خوراکش با تأمل بنگرد (24)
أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا (25)
که ما [از آسمان] آب فراواني فرو ريختيم. (25)
ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا (26)
سپس زمين را [به صورتي سودمند] از هم شکافتيم. (26)
فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا (27)
پس در آن دانه هاي فراواني رويانديم، (27)
وَعِنَبًا وَقَضْبًا (28)
و انگور و سبزيجات (28)
وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا (29)
و زيتون و درخت خرما…. (29)
وَحَدَائِقَ غُلْبًا (30)
و بوستان هاي پر از درخت تناور و بزرگ (30)
وَفَاكِهَةً وَأَبًّا (31)
و ميوه و چراگاه (31)
مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ (32)
تا مايه برخورداري شما و دام هايتان باشد. …. (32)
فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ (33)
پس زماني که آن بانگ هولناک و مهيب در رسد، (33)
يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ (34)
روزي که آدمي فرار مي کند، از برادرش…. (34)
وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ (35)
و از مادر و پدرش…. (35)
وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ (36)
و از همسر و فرزندانش (36)
لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ (37)
در آن روز هرکسي از آنان را کاري است که او را به خود مشغول مي کند [تا جايي که نمي گذارد به چيز ديگري بپردازد.] (37)
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ (38)
در آن روز چهره هايي درخشان و نوراني است (38)
ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ (39)
خندان و خوشحال…. (39)
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ (40)
و در آن روز چهره هايي است که بر آنان غبار نشسته (40)
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ (41)
[و] سياهي و تاريکي آنان را فرا گرفته است؛ …. (41)
أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ (42)
آنان همان کافران بد کارند. (42)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 585صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
اگر مرادِ تو، ای دوست، بی‌مرادیِ ماستمرادِ خویش دگرباره من نخواهم خواست
اگر قبول کنی، ور برانی از بر خویشخلاف رأی تو کردن خلاف مذهب ماست
میان عیب و هنر پیش دوستانِ کریمتفاوتی نکند، چون نظر به‌عینِ رضاست
عنایتی که تو را بود اگر مُبَدَّل شدخلل‌پذیر نباشد ارادتی که مراست
مرا به هرچه کنی، دل نخواهی آزردنکه هرچه دوست پسندد به‌جای دوست، رواست #
بلا و زحمتِ امروز بر دل درویشاز آن خوش است که امیدِ رحمتِ فرداست *
* عرفا از جمله سعدی همواره اشاره به عدم نومیدی از رحمت الهی دارند برای مثال
مپندار از آن در که هرگز نبست، که نومید گردد برآورده دست
ذات حضرت حق بخشنده است و طبق آیات قرآن او رحمت را بر خود واجب نموده
پروردگارتان رحمت را بر خود واجب کرده است (آیه 54 سوره انعام)
حافظ نیز بارها به این موضوع اشاره دارد از جمله
لطف خدا بیشتر از جرم ماست ، نکته سربسته چه دانی خموش
اشاره و تاکید این بزرگان به عنوان انسان شناس و حکیم بر عدم نومیدی از رحمت الهی برطبق آیات قرآن برای این است که اولین مرحله بسیاری از مشکلات فردی و اجتماعی همین یاس و نومیدی است
همگان باید مراقب حرف و عمل خود باشند تا مردم را در مسیر نومیدی که در خلاف جهت خداست قرار ندهند که این عمل گاه عواقب جبران ناپذیری برای فرد و جامعه دارد

# ابیات مرتبط با این شعر
672670مشاهده متن کاملسعدی شیرازی (2019/09/12-02:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
سازمان محک - موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان زیبایی ، حقیقت ، خوبی