| سوره 3 | سوره مبارکه آلعمران | صفحه 61 |
|
| قُلْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَالنَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ (84) |
| اى پيامبر ، بگو : من و پيروانم به خدا و آنچه بر ما نازل شده و آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط ( پيامبرانى از نسل يعقوب ) فرو فرستاده شده ، و آنچه به موسى و عيسى و ديگر پيامبران از جانب پروردگارشان عطا شده است ايمان آورده ايم و ميان هيچ يک از پيامبران فرقى نمى گذاريم که به برخى ايمان بياوريم و به برخى ديگر کفر ورزيم ، و ما تسليم و فرمانبردار خداييم . (84) |
| وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلَامِ دِينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ (85) |
| و هر کس جز تسليم بودن در برابر خدا آيين ديگرى طلب کند ، هرگز از او پذيرفته نمى شود و او در آخرت از زيانکاران است . (85) |
| كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ ۚ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (86) |
| چگونه خداوند قومى را که پس از ايمانشان کافر شدند هدايت کند و پيش از اين شهادت داده بودند که پيامبر بر حق است و دلايل روشن نيز به آنان رسيده بود ؟ آنان از سرِ لجاجت به کفر روى آوردند و به همين سبب ستمکارند ، و خدا مردم ستمکار را هدايت نمى کند . (86) |
| أُولَٰئِكَ جَزَاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ (87) |
| آنان سزايشان اين است که لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر آنها خواهد بود . (87) |
| خَالِدِينَ فِيهَا لَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْظَرُونَ (88) |
| در لعنت خدا ماندگار و براى هميشه در عذاب گرفتارند ; نه عذاب از آنان کاسته مى شود و نه مهلتى مى يابند . (88) |
| إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا مِنْ بَعْدِ ذَٰلِكَ وَأَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (89) |
| مگر کسانى که پس از آن توبه کردند و مردمى شايسته شدند ، که خدا آنان را مى آمرزد و بر آنها رحمت مى آورد ، زيرا خداوند بسيار آمرزنده و مهربان است . (89) |
| إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُوا كُفْرًا لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الضَّالُّونَ (90) |
| به يقين ، کسانى که پس از ايمانشان بى هيچ بهانه اى کافر شدند و سپس بر کفر ]خويش[ افزودند ، هرگز توبه آنها پذيرفته نمى شود ، چرا که توبه آنها توبه واقعى نيست و اينان گمراهانند . (90) |
| إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْءُ الْأَرْضِ ذَهَبًا وَلَوِ افْتَدَىٰ بِهِ ۗ أُولَٰئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ (91) |
| به يقين کسانى که کافر شدند و در حال کفر مردند ، از هيچ يک از آنان گنجينه اى به گستره زمين که آکنده از طلا باشد پذيرفته نمى شود ، هر چند آن را فديه دهد تا به بهشت درآيد . براى آنان عذابى دردناک خواهد بود و ياورانى که آنها را از عذاب برهانند نخواهند داشت . (91) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |