فرهنگ (هنر ، شعر ، ادبیات و ...) همه برای ترویج زیبایی ، دانایی و خوبی هستند

زیبایی و دانایی هر دو خوب هستند و خوب بودن برای همه ممکن است. خوب و شاد باشید

صفحه اصلی >> Cultural Part - بخش فرهنگي >> قرآن ترجمه الهی قمشه ای

قرآن ترجمه الهی قمشه ای

سوره 74

سوره مبارکه المدثر

صفحه 576
إِنَّهُ فَكَّرَ وَقَدَّرَ (18)
آرى ، او براى مبارزه با قرآن انديشيد و جوانب کار را سنجيد و طرحى افکند . (18)
فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ (19)
مرگ بر او باد ، چگونه سنجيد و طرحى افکند . (19)
ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ (20)
باز هم مرگ بر او باد ، چگونه سنجيد و طرحى افکند . (20)
ثُمَّ نَظَرَ (21)
پس از آن نگريست تا رأى خود را باز گويد . (21)
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ (22)
آن گاه اخم کرد و بر چهره اش ناخرسندى نمود . (22)
ثُمَّ أَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَ (23)
سپس روى ] از حق [ گردانيد و تکبّر ورزيد . (23)
فَقَالَ إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ (24)
و گفت : اين قرآن چيزى جز افسونى برگرفته از جادوگران نيست . (24)
إِنْ هَٰذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ (25)
اين چيزى جز سخن بشر نيست . (25)
سَأُصْلِيهِ سَقَرَ (26)
به زودى او را به دوزخ در خواهم آورد . (26)
وَمَا أَدْرَاكَ مَا سَقَرُ (27)
و چه چيز تو را از حقيقت دوزخ آگاه کرد ؟ (27)
لَا تُبْقِي وَلَا تَذَرُ (28)
بر هر که دست يابد او را مى سوزاند و هر کسى را که در آن افتد رها نمى کند . (28)
لَوَّاحَةٌ لِلْبَشَرِ (29)
پوست ها را سخت ] مى گدازد و [ سياه مى کند . (29)
عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ (30)
نوزده تن بر آن گمارده شده اند . (30)
وَمَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلَّا مَلَائِكَةً ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَيَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَانًا ۙ وَلَا يَرْتَابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَالْكَافِرُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي مَنْ يَشَاءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ (31)
31 و ما نگهبانان دوزخ را جز از فرشتگان قرار نداديم و شماره آنها را جز براى آزمايش کافران يادآورى نکرده ايم ، تا اهل کتاب بدانند که اين خبر با آنچه در کتاب هايشان آمده است مطابق است و در پى آن ، کسانى هم که ] به قرآن [ ايمان آورده اند بر ايمانشان بيفزايند و آنان که کتاب آسمانى به ايشان داده شده و نيز مؤمنان در حقّانيت قرآن ترديد نکنند ، و سرانجام کسانى که در دل هايشان بيمارى شک و نفاق است و کفرپيشگان بگويند : خدا از توصيف نگهبانان دوزخ که نوزده فرشته اند چه چيزى اراده کرده است; اين تعداد اندک از فرشتگان چگونه مى توانند آن همه دوزخيان را کيفر دهند ؟ ! بدين گونه خدا هر که را بخواهد به بيراهه مى کشاند و هر که را بخواهد به راه راست رهنمون مى شود . و شمارِ سپاهيان پروردگارت را جز او کسى نمى داند ، و يادآورى تعدادشان جز تذکارى براى بشر نيست . (31)
كَلَّا وَالْقَمَرِ (32)
نه ! قرآن سحر نيست; سوگند به ماه . (32)
وَاللَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ (33)
و سوگند به شب آن گاه که پشت کرد و رفت . (33)
وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ (34)
و سوگند به بامداد آن گاه که روشن و آشکار شود . (34)
إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ (35)
که قطعاً قرآن يکى از نشانه هاى بزرگ الهى است ، (35)
نَذِيرًا لِلْبَشَرِ (36)
در راستاى هشدار دادن به بشر . (36)
لِمَنْ شَاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ (37)
براى هر کس از شما که بخواهد سبقت گيرد و راه ايمان و اطاعت پويد يا عقب بماند و راه کفر و عصيان در پيش گيرد . (37)
كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ (38)
هر کسى نزد خدا در گروِ دستاورد خويش است; (38)
إِلَّا أَصْحَابَ الْيَمِينِ (39)
مگر اهل دست راست که حق بندگى خدا ادا کردند و خود را از رهن به درآوردند و از گرفتارى رها ساختند . (39)
فِي جَنَّاتٍ يَتَسَاءَلُونَ (40)
آنان در بوستان هاى بهشتى قرار دارند ، و مى پرسند ، (40)
عَنِ الْمُجْرِمِينَ (41)
از گنهکاران : (41)
مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ (42)
چه چيزى شما را به دوزخ درآورده است ؟ (42)
قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ (43)
در پاسخ مى گويند : ما از نمازگزاران نبوديم . (43)
وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ (44)
و بينوا را اطعام نمى کرديم . (44)
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ (45)
و با باطل گرايان در بيهودگى فرو رفته و در گفتار و رفتار باطل به سر مى برديم . (45)
وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ (46)
و روز جزا را دروغ مى شمرديم . (46)
حَتَّىٰ أَتَانَا الْيَقِينُ (47)
تا اين که مرگمان که حقيقتى ترديدناپذير بود دررسيد . (47)
صفحه آخرصفحه بعدصفحه 576صفحه قبلصفحه اول
(کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده)


انتخاب ترجمهانتخاب سورهبرو به صفحه 

اندیشه پاک
با ما منشین اگر نه بدنام شوی
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم با ما منشین اگر نه بدنام شوی (حافظ)

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفی حکمت مکن از بهر دلِ عامی چند (حافظ)

گر مرید راه عشقی ترک بدنامی مکن شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت (حافظ)

عشق را بنیاد بر بد نامیست هرک ازین سر سرکشد از خامیست (عطار)

بدنامی در عشق و معرفت به هم گره خورده و این نیاز به توضیح دارد چراکه عوام از صورت واژه ی بدنامی که چیز بدی است فکر می کنند خدای نکرده عرفا به بدی توصیه کرده اند، در حالی که اتفاقا منظور همین است که کسی که سالک راه عشق و حقیقت است نباید به بدنامی در نظر عوام توجه کند که:
اولا همیشه عوام هستند و از سر خامی عمل دیگران را قضاوت می کنند در حالی که قضاوت تنها به عهده خداست
ثانیا حتی در بُعد اجتماعی اگر عاشق مثلا از ترس از دست دادن غرور و یا بدنامی در عشق کوتاهی کند چیزی جز پشیمانی بدست نمی آورد ولی متاسفانه تا پشیمانی را تجربه نکند این را نمی فهمد مگر به نصایح بزرگان تاریخ از جمله همین عطار و حافظ و سعدی ... گوش کند و با مواجه با ترس خود از پشیمانی دوری کند. حالا در بعد ماورای تصور انسان در اوج معرفت باید دید کوتاهی در عشق حق چه میزان حسرت و پشیمانی به دنبال خواهد داشت (که اصلا جهنم همین است که از درون ما را می سوزاند) و برای همین عرفا تاکید می کنند از بدنامی در نظر عوام نترسید و پای در وادی عاشقی و حقیقت بگذارید اگر مرد و زن این راهید وگرنه به عاقلی و بازی خود مشغول باشید که ای عقل تو کودکی برو بازی کن (مولانا)
ثالثا ما باید تکلیف خود را مشخص کنیم که ما چند خدا داریم اگر یک خدا داریم که از دل ما آگاه است باید به او پاسخگو باشیم و هر کاری که مطابق با دلداری و پرهیز از دل آزاری است انجام دهیم که تنها خود و خدا از دل خویش آگاهیم ولی از دل پر غرض عامی و برخی از مردم آگاه نیستیم که چه غرضی در سر می پرورد که باید بین دلداری خدای باطن بین و دلداری عوام ظاهر بین یکی را انتخاب کنیم و اتفاقا اگر حقیقتا عاقل باشیم و آینده نگر باید دل صاحب دل را بدست آوریم و نه هیچ چیز دیگر و در این راه اگر تمام روزهای عمر خود را هم بدهیم مولانا نسخه آنرا تجویز کرده که
روزها گر رفت گو: رو باک نیست، تو بمان، ای آن که چون تو پاک نیست
اما چهارم و از همه مهمتر در آیه 53 سوره زمر خداوند می فرماید
"مبادا از رحمت خدا نااميد شويد، چرا که خدا همه گناهان حتى شرک را در صورتى که توبه کنيد مى آمرزد"
آن مهربانی که اینگونه حتی شرک را می بخشد آیا واقعا می شود بدنامی در نظر عوام را به رضای او ترجیح داد که کدام بدنامی بالاتر از شرک؟! و خدا را شکر که او هست این قرآن هست که حقایق را بازگو کند و تنها حافظ حقیقی قرآن این نکته ها می دانسته که در سخن خود اینگونه حقایق را بازگو کرده
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک، از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک
خاک همین عوام هستند که حافظ شراب معرفت به آنها پیش کش کرده و آن گناه هم منظور همین بدنامی است که اگر بدور از خودخواهی و برای دیگران باشد قضاوتش باخداست و در طول تاریخ چه کسانی که در مقطعی بدنام شدند ولی گذر زمان حقایق را آشکار کرد و به خواست خدا به جاودانگان پیوستند از جمله منصور حلاج و شیخ اشراق
حتی تمامی پیامبران در ابتدای دعوت خود به نوعی از بدنامی در نظر عوام دچار شدند از تهمت دیوانگی تا دروغگویی و ... و همچنین امام حسین (ع) و امام علی (ع) هم به هنگام شهادت حکومت ظالم سعی در بدنام کردنشان داشت تا ظلم خود را توجیه کند و باید گفت تنها بدنامی و گناهی که خداوند هرگز نمی بخشد ظلم و ستم است چراکه حق الناس است و باید هشیار بود که دقیقا نقطه مقابل سخن حافظ است که می گوید "از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک" و ظلم در حقیقت نفعی است که به ظالم می رسد در عوض ستمی که به مظلوم می شود برای بررسی بیشتر به گلچینی از آیات قرآن در مورد ظلم توجه نمایید
خلاصه اینکه عوام ظاهر بین اصلا نمی دانند گناه و صواب حقیقی چیست و گاه امثال حُر عمری در گناه و به باطل زندگی می کنند و به خیال خام خود فکر هم می کنند که بر حق هستند تا لطف خدا باز شامل حال کدام حر از ما شود که در بیابان عالم حکیمی سر راهش قرار دهد تا او را به شراب معرفتی نجات دهد و تازه به حق بازگرداند
609607مشاهده متن کاملگلچین (2018/02/22-03:00)




زیبایی ، حقیقت ، خوبی
زیبایی ، حقیقت ، خوبی