| سوره 72 | سوره مبارکه الجن | صفحه 572 |
|
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
|
| به نام خداوند بخشنده مهربان
|
| قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقَالُوا إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا (1) |
| اى پيامبر ، بگو : به من وحى شده است که گروهى از جنيّان به قرآن گوش فرا داده و آن گاه به سوى قوم خود بازگشته و به آنان گفته اند : ما کتابى خوانده شده و شگفت آور شنيده ايم ، (1) |
| يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ ۖ وَلَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنَا أَحَدًا (2) |
| که به عقايد و اعمال درست رهنمون مى شود و مايه نيکبختى است; از اين رو به آن ايمان آورده ايم و هرگز کسى را شريک پروردگارمان نخواهيم گرفت . (2) |
| وَأَنَّهُ تَعَالَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا اتَّخَذَ صَاحِبَةً وَلَا وَلَدًا (3) |
| و حقيقت اين است که پروردگارمان از نظر عظمت بسيار بلند مرتبه است; او نه همسرى گرفته و نه فرزندى اختيار کرده است . (3) |
| وَأَنَّهُ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى اللَّهِ شَطَطًا (4) |
| و اين که بى خردانِ ما که براى خدا شريک قائل شده اند ، سخنى دور از صواب درباره او گفته اند . (4) |
| وَأَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ تَقُولَ الْإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا (5) |
| و ما در گذشته مى پنداشتيم که انس و جن هرگز بر خدا دروغ نمى بندند ، ولى اينک که دريافتيم خدا را شريکى نيست دانستيم که آنان که براى خدا شريکى پنداشته اند بر او دروغ بسته اند . (5) |
| وَأَنَّهُ كَانَ رِجَالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًا (6) |
| و اين گونه بود که پيوسته مردانى از انس به مردانى از جنّ پناه مى بردند و از آنها يارى مى طلبيدند و بر سلطه گرى و سرکشى جنّيان مى افزودند . (6) |
| وَأَنَّهُمْ ظَنُّوا كَمَا ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَبْعَثَ اللَّهُ أَحَدًا (7) |
| و آن مردم نيز آن گونه پنداشتند که شما جنّيان مى پنداشتيد ، آنان گمان کردند که خدا کسى را به پيامبرى برنمى انگيزد . (7) |
| وَأَنَّا لَمَسْنَا السَّمَاءَ فَوَجَدْنَاهَا مُلِئَتْ حَرَسًا شَدِيدًا وَشُهُبًا (8) |
| و ما به آسمان صعود کرديم و به آن نزديک شديم و آن را آکنده از نگهبانانى توانا و شهاب سنگ هايى يافتيم . (8) |
| وَأَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَاعِدَ لِلسَّمْعِ ۖ فَمَنْ يَسْتَمِعِ الْآنَ يَجِدْ لَهُ شِهَابًا رَصَدًا (9) |
| و پيش از نزول قرآن ، ما در آسمان براى شنيدن سخنان فرشتگان در مکان هايى مى نشستيم ، ولى اکنون هر کس در آن جا دزدانه گوش بسپارد ، شهابى را براى خود در کمين مى يابد . (9) |
| وَأَنَّا لَا نَدْرِي أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَنْ فِي الْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًا (10) |
| و ما نمى دانيم که آيا در اين رويداد براى کسانى که در زمينند گزندى اراده شده يا پروردگارشان برايشان چيزى را که مايه نيکبختى آنان است اراده کرده است . (10) |
| وَأَنَّا مِنَّا الصَّالِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ كُنَّا طَرَائِقَ قِدَدًا (11) |
| و از ميان ما گروهى نيکوکارند و گروهى جز اين هستند ، و ما بر راه و روش هاى گوناگون قرار داريم . (11) |
| وَأَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ نُعْجِزَ اللَّهَ فِي الْأَرْضِ وَلَنْ نُعْجِزَهُ هَرَبًا (12) |
| و ما باور کرده ايم که هرگز نمى توانيم خدا را در آنچه براى زمين مقرّر کرده است ناتوان سازيم ، و هرگز نمى توانيم از دست او بگريزيم و او را به ستوه آوريم . (12) |
| وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدَىٰ آمَنَّا بِهِ ۖ فَمَنْ يُؤْمِنْ بِرَبِّهِ فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَلَا رَهَقًا (13) |
| و ما هنگامى که آيات اين قرآن هدايتگر را شنيديم به آن ايمان آورديم ، چرا که هر کس به آن ايمان بياورد ، به پروردگارش ايمان آورده و هر کس به پروردگارش ايمان بياورد ، ديگر باکى ندارد از اين که خيرى از او کاسته شود يا امرى ناخوشايند بر او چيره گردد . (13) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |