| سوره 2 | سوره مبارکه البقرة | صفحه 44 |
|
| وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِي الْمَوْتَىٰ ۖ قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِنْ ۖ قَالَ بَلَىٰ وَلَٰكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي ۖ قَالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلَىٰ كُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْيًا ۚ وَاعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ (260) |
| و ياد کن هنگامى را که ابراهيم گفت : پروردگارا ، به من بنماى که چگونه مردگان را زنده مى کنى ؟ فرمود : آيا علاوه بر ندانستن چگونگى آن ، ايمان نيز نياورده اى ؟ گفت : چرا ، ولى پرسيدم تا دلم آرام گيرد . فرمود : چهار پرنده از اين پرندگان را بگير ، سپس آنها را در حالى که با خود مأنوس ساخته اى بکُش و قطعه قطعه کن ، آن گاه بر هر کوهى بخشى از آنها را قرار ده ، سپس آنها را فراخوان که شتابان به سوى تو مى آيند ، و بدان که خداوند مقتدرى است که هيچ چيز از او پنهان نيست و حکيمى است که همه کارهايش براساس حکمت است . (260) |
| مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ ۗ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (261) |
| حکايت کسانى که اموال خود را در راه خدا انفاق مى کنند همچون حکايت دانه اى است که هفت خوشه بروياند که در هر خوشه اى صد دانه باشد . و خداوند براى هر که بخواهد آن را دو چندان مى کند ، و خداوند را بخششى گسترده است و مى داند چه کسى درخورِ بخشش است . (261) |
| الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُونَ مَا أَنْفَقُوا مَنًّا وَلَا أَذًى ۙ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ (262) |
| کسانى که اموال خود را در راه خدا انفاق مى کنند ، سپس در پى انفاق خود نه کمترين منّتى مى گذارند و نه اندک آزارى مى رسانند ، پاداش خود را نزد پروردگارشان خواهند داشت ، و نه ترسى آنان را فرو مى گيرد و نه اندوهگين مى شوند . (262) |
| ۞ قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُهَا أَذًى ۗ وَاللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ (263) |
| با تهيدستان سخنى نيکو گفتن و از خطاى آنان درگذشتن ، بهتر از صدقه اى است که آزارى در پى آن باشد . شما نيز خود را به اخلاق الهى متصف کنيد ، چرا که خداوند بى نياز است و هرگز بخشش خود را بزرگ نمى شمرد تا بدين وسيله به کسى آزارى برساند ، و بردبار است و در کيفر خطاکاران شتاب نمى کند . (263) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَىٰ كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۖ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا ۖ لَا يَقْدِرُونَ عَلَىٰ شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ (264) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد ، صدقه هاى خود را با منّت نهادن و آزار رساندن تباه نکنيد ، همچون کسى که مال خود را براى نشان دادن به مردم ، انفاق مى کند و خدا را در فراخوانى به انفاق باور نمى کند و به سراى آخرت که روز پاداش و جزاست ايمان ندارد . پس حکايت او همچون حکايت صخره اى است صاف که بر آن خاکى بوده و بارانى تند به آن رسيده و خاک را شسته و آن را به صورت سنگى صاف برجاى گذاشته است . آرى همان گونه که کشاورز از اين خاک و باران محصولى به دست نمى آورد ، رياکاران نيز نمى توانند به اندکى از آنچه فراهم کرده اند دست بيابند ، و خداوند مردم کفرپيشه را هدايت نمى کند . (264) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |