| سوره 33 | سوره مبارکه الاحزاب | صفحه 421 |
|
| مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ ۖ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ ۖ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا (23) |
| مؤمنان با خدا عهد بستند که در برخورد با دشمنان از صحنه کارزار نگريزند . از ميان آنان مردانى بودند که به آنچه با خدا بر سر آن پيمان بستند صادقانه وفا کردند . پس برخى از آنان با مردن يا کشته شدن در راه خدا ، اجل خود را به پايان بردند و برخى از آنان اين را انتظار مى برند و در پيمان و مواضع خود هيچ تغيير و تبديلى ايجاد نکرده اند . (23) |
| لِيَجْزِيَ اللَّهُ الصَّادِقِينَ بِصِدْقِهِمْ وَيُعَذِّبَ الْمُنَافِقِينَ إِنْ شَاءَ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ كَانَ غَفُورًا رَحِيمًا (24) |
| ] پديد آمدن اسباب ترس و اضطراب با هجوم لشکر احزاب [ بدان هدف بود که خداوند مؤمنانى را که در پيمان خود صادق بودند به خاطر راستى شان سزا دهد ، و منافقان را اگر بخواهد ـ در صورتى که توبه نکنند ـ عذاب کند و چنانچه توبه کنند توبه شان را بپذيرد و عذابشان نکند ، چرا که خداوند آمرزنده و مهربان است . (24) |
| وَرَدَّ اللَّهُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنَالُوا خَيْرًا ۚ وَكَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتَالَ ۚ وَكَانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزِيزًا (25) |
| و خدا کافرانى را که جنگ احزاب را سامان دادند خشمگين و اندوهبار باز گرداند ، بى آن که به هيچ نتيجه اى که آرزوى آن را داشتند و آن را خير مى پنداشتند نايل شده باشند . آرى ، خدا جنگ را از مؤمنان باز داشت پس ميان آنان و دشمنانشان پيکارى رخ نداد . و او نيرومند و شکست ناپذير است . (25) |
| وَأَنْزَلَ الَّذِينَ ظَاهَرُوهُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِنْ صَيَاصِيهِمْ وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِيقًا تَقْتُلُونَ وَتَأْسِرُونَ فَرِيقًا (26) |
| او کسانى از اهل کتاب را که از مشرکان پشتيبانى کردند ، از دژها و بُرج هايشان به زير آورد و در دل هايشان وحشت افکند ] و آنان را تسليم شما ساخت [ ; گروهى را مى کشتيد و گروهى را اسير مى کرديد . (26) |
| وَأَوْرَثَكُمْ أَرْضَهُمْ وَدِيَارَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ وَأَرْضًا لَمْ تَطَئُوهَا ۚ وَكَانَ اللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرًا (27) |
| و سرزمينشان و خانه ها و ثروتشان و نيز سرزمين خيبر را که قدم در آن ننهاده بوديد همه را بعد از ايشان از آنِ شما قرار داد ، و خدا بر هر چيزى تواناست . (27) |
| يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا فَتَعَالَيْنَ أُمَتِّعْكُنَّ وَأُسَرِّحْكُنَّ سَرَاحًا جَمِيلًا (28) |
| اى پيامبر به همسرانت بگو : اگر به لذت ها و بهره هاى دنيوى دل بسته ايد و خواهان زندگى دنيا و زيورهاى آنيد ، با من نمى توانيد به سر بريد ، بياييد تا مالى که از آن بهره بريد به شما بدهم و شما را طلاق گويم; طلاقى نيکو که در آن هيچ گونه کشمکش و نزاعى نباشد . (28) |
| وَإِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِنَاتِ مِنْكُنَّ أَجْرًا عَظِيمًا (29) |
| و اگر در پى اطاعت از خدا و رسول او هستيد و نيکبختى سراى آخرت را مى طلبيد و زندگى با پيامبر را بى آن که خواهان رفاه و زيور دنيا باشيد ، برترى مى دهيد ، همچنان با من به سر بريد که بى ترديد خدا براى نيکوکاران شما پاداشى بزرگ آماده کرده است . (29) |
| يَا نِسَاءَ النَّبِيِّ مَنْ يَأْتِ مِنْكُنَّ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ يُضَاعَفْ لَهَا الْعَذَابُ ضِعْفَيْنِ ۚ وَكَانَ ذَٰلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرًا (30) |
| اى همسران پيامبر ، هر کس از شما کار ناشايسته و گناه بزرگِ آشکارى مرتکب شود عذابش دو چندان مى شود و اين کار بر خدا آسان است . (30) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |