| سوره 11 | سوره مبارکه هود | صفحه 234 |
|
| فَلَا تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هَٰؤُلَاءِ ۚ مَا يَعْبُدُونَ إِلَّا كَمَا يَعْبُدُ آبَاؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ ۚ وَإِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ (109) |
| اى پيامبر ، اکنون که سرگذشت پيشينيان را بر تو حکايت کرديم و دانستى که آنان بر اثر شرک هلاک شدند ، مبادا در عبادت اين مردم ترديد کنى و گمان برى که شايد حجّتى دارند . آنان جز همان گونه که پيش تر پدرانشان ( امت هاى گذشته ) بى هيچ حجتى غير خدا را مى پرستيدند چيزى نمى پرستند ، و قطعاً ما سهم آنان را از عذاب بى کم و کاست به آنان خواهيم داد . (109) |
| وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۚ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ (110) |
| اختلاف و ترديد مردم در قرآن بر تو گران نيايد ; اختلاف و ترديد در کتاب هاى آسمانى چيز تازه اى نيست ; ما به موسى نيز کتاب آسمانى داديم ولى در آن اختلاف شد ، و اگر از جانب پروردگارت سخنى صادر نشده بود که براى انسان ها در زمين سرآمدى هست ، قطعاً ميان کسانى که در آن کتاب اختلاف کردند داورى شده و هر کس به سزاى کردارش رسيده بود . آرى قوم موسى درباره کتاب او سخت در شک و ترديد بودند . (110) |
| وَإِنَّ كُلًّا لَمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمَالَهُمْ ۚ إِنَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (111) |
| و قطعاً پروردگار تو به همه کسانى که در کتاب موسى اختلاف کردند سزاى اعمالشان را به طور کامل خواهد داد ، زيرا او به آنچه مى کنند آگاه است . (111) |
| فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْا ۚ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (112) |
| پس همان گونه که فرمان يافته اى بر اين دين پايدار باش و کسانى هم که از شرک توبه کرده و همراه تو ايمان آورده اند بايد پايدارى کنند ، و مبادا طغيان کنيد و از بندگى خدا که خدا در فطرت شما نهاده است منحرف شويد ، که او به آنچه مى کنيد بيناست و در صورت نافرمانى شما را مؤاخذه خواهد کرد . (112) |
| وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ (113) |
| و به کسانى که ستم کرده اند ( دين خدا را نپذيرفته اند ) اعتماد نکنيد که آتش دوزخ به شما مى رسد و در سراى آخرت جز خدا براى شما دوستانى يارى رسان نيست و آن گاه است که از سوى هيچ کس يارى نمى شويد . (113) |
| وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ ۚ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ۚ ذَٰلِكَ ذِكْرَىٰ لِلذَّاكِرِينَ (114) |
| در دو طرف روز ( صبح و عصر ) و نيز در ساعاتى از آغاز شب براى مردم نماز برپادار ، زيرا نماز از کارهاى نيک است و کارهاى نيک گناهان را از بين مى برد . اين حقيقت که نيکى زداينده بدى است تذکارى است براى کسانى که به ياد خدا هستند . (114) |
| وَاصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ (115) |
| و بر دشوارى هاى راه رسالت و آزار کافران صبر کن که خداوند پاداش نيکوکاران را تباه نمى سازد . (115) |
| فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُو بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِي الْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِمَّنْ أَنْجَيْنَا مِنْهُمْ ۗ وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَا أُتْرِفُوا فِيهِ وَكَانُوا مُجْرِمِينَ (116) |
| شگفت است که چرا از امّت هايى که پيش از شما مى زيستند ، گروهى نبودند که قومشان را از فسادگرى در زمين باز دارند و از عذاب برَهانند . آرى عدّه اى اندک باقى ماندند ، همانان که چون عذاب فرا رسيد نجاتشان داديم ; و کسانى که ستم کردند ، از پى لذت ها و نعمت هايى رفتند که در آن غوطهور بودند ، در حالى که گنهکار بودند . (116) |
| وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرَىٰ بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا مُصْلِحُونَ (117) |
| و پروردگار تو بر آن نبوده است که شهرهايى را که مردم آن اهل صلاحند به ستم هلاک کند ، زيرا او هرگز به بندگانش ستم روا نمى دارد . (117) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |