| سوره 11 | سوره مبارکه هود | صفحه 225 |
|
| وَيَا قَوْمِ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًا ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ ۚ وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا ۚ إِنَّهُمْ مُلَاقُو رَبِّهِمْ وَلَٰكِنِّي أَرَاكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُونَ (29) |
| اى قومِ من ، من براى ابلاغ رسالت خود هيچ مالى از شما نمى خواهم ; مزد من فقط برعهده خداست . پس تصور نکنيد که من مدّعى رسالت شده ام تا مال و ثروتى به چنگ آورم . و من هرگز کسانى را که ايمان آورده اند از خود طرد نمى کنم ، هر چند شما آنان را فرومايه پنداريد . آنان پروردگارشان را ديدار خواهند کرد و حساب کارهايشان با اوست . روز حساب حقيقتى است ترديدناپذير ، ولى من شما را مردمى مى بينم که از آن بى خبريد . (29) |
| وَيَا قَوْمِ مَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ طَرَدْتُهُمْ ۚ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ (30) |
| اى قوم من ، اگر آنان را از خود طرد کنم ، در حقشان ستم کرده و درخور عذاب الهى خواهم شد ، آن گاه چه کسى مرا يارى مى دهد و از کيفر خدا مى رهاند ؟ آيا توجه نداريد که اين ستمکارى است و خداوند ستمکاران را رها نخواهد کرد . (30) |
| وَلَا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزَائِنُ اللَّهِ وَلَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَا أَقُولُ إِنِّي مَلَكٌ وَلَا أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزْدَرِي أَعْيُنُكُمْ لَنْ يُؤْتِيَهُمُ اللَّهُ خَيْرًا ۖ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا فِي أَنْفُسِهِمْ ۖ إِنِّي إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ (31) |
| من به شما نمى گويم که گنجينه نعمت هاى الهى نزد من است و مى توانم تهيدستان را بى نياز کنم ، و غيب هم نمى دانم تا به هر خيرى روى آورم و از هر بلايى بگريزم ، و نمى گويم که من فرشته ام و نيازى به خوردن و آشاميدن ندارم ، و درباره کسانى که چشمان ظاهربين شما آنان را حقير مى بيند ، نمى گويم که خدا به آنان خيرى عطا نمى کند . خدا به آنچه در دل آنان است داناتر است . اگر من درباره آنان چيزى را بگويم که شما مى پنداريد ، از ستمکاران خواهم بود . (31) |
| قَالُوا يَا نُوحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَأَكْثَرْتَ جِدَالَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (32) |
| سران قوم نوح گفتند : اى نوح ، با ما به جدال پرداختى و بسيار هم جدال کردى . اگر از راستگويانى ، عذابى را که پيوسته به ما وعده مى دهى و ما را بدان تهديد مى کنى براى ما بياور . (32) |
| قَالَ إِنَّمَا يَأْتِيكُمْ بِهِ اللَّهُ إِنْ شَاءَ وَمَا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ (33) |
| نوح گفت : من آورنده عذاب براى شما نيستم . اين خداست که اگر بخواهد آن را براى شما مى آورَد ، و شما نمى توانيد خدا را از آوردن آن ناتوان سازيد . (33) |
| وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِي إِنْ أَرَدْتُ أَنْ أَنْصَحَ لَكُمْ إِنْ كَانَ اللَّهُ يُرِيدُ أَنْ يُغْوِيَكُمْ ۚ هُوَ رَبُّكُمْ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ (34) |
| و اگر بخواهم شما را اندرز دهم ، چنانچه خدا بخواهد شما را به سزاى گناهانتان به بيراهه کشد و عذابتان کند ، اندرزهاى من به حال شما سودى ندارد . او پروردگار شماست و شما به سوى او بازگردانده مى شويد و کارتان در اختيار اوست . (34) |
| أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ ۖ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَعَلَيَّ إِجْرَامِي وَأَنَا بَرِيءٌ مِمَّا تُجْرِمُونَ (35) |
| اى پيامبر ، آيا مشرکان قوم تو مى گويند : محمّد خود اين داستان را ساخته است و آن را کلام خدا مى شمرد ؟ بگو : اگر من آن را ساخته باشم گناهکارم و گناه من برعهده خود من است ، و من از گناهى که شما مرتکب مى شويد و اين حقايق را انکار مى کنيد برکنارم . (35) |
| وَأُوحِيَ إِلَىٰ نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلَا تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ (36) |
| و به نوح وحى شد که از قوم تو جز کسانى که ايمان آورده اند ديگر کسى ايمان نمى آورَد ، پس به آنچه مى کنند اندوهگين مباش . (36) |
| وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا وَلَا تُخَاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا ۚ إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ (37) |
| و زير نظر ما و براساس وحى ما کشتى را بساز ، و درباره نجات کسانى که ستم کرده اند با من سخن مگوى ، زيرا آنان غرق خواهند شد و اين مقدر شده است . (37) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |