| سوره 5 | سوره مبارکه المائدة | صفحه 125 |
|
| وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَىٰ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ قَالُوا حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ آبَاءَنَا ۚ أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ شَيْئًا وَلَا يَهْتَدُونَ (104) |
| و چون به آنان گفته شود : به سوى آنچه خدا فرو فرستاده و به سوى پيامبر بياييد ، مى گويند : آنچه پدرانمان را بر آن يافته ايم ما را بس است . آيا در هر حال از راه و رسم پدرانشان پيروى مى کنند ، هرچند پدرانشان خود چيزى نمى دانستند و از سوى کسى نيز هدايت نشده بودند ؟ (104) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ ۖ لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ ۚ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (105) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد ، مراقب خويشتن باشيد ، مبادا پس از آن که راه يافته ايد کسانى که گمراه شده اند به شما زيانى برسانند و گمراهتان کنند . بازگشت شما و آنان همگى به سوى خداست ، آن گاه شما و آنان را از حقيقت فرجام آنچه مى کرديد آگاه خواهد ساخت . (105) |
| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنَانِ ذَوَا عَدْلٍ مِنْكُمْ أَوْ آخَرَانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَأَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةُ الْمَوْتِ ۚ تَحْبِسُونَهُمَا مِنْ بَعْدِ الصَّلَاةِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰ ۙ وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذًا لَمِنَ الْآثِمِينَ (106) |
| اى کسانى که ايمان آورده ايد ، چون نشانه هاى مرگ يکى از شما فرا رسيد ، هنگام وصيت بايد دو تن از مردان عادل همکيشتان ميان شما گواه باشند ; و اگر در سفر بوديد و مصيبت مرگ به سراغتان آمد و دو شاهد مسلمان نيافتيد بايد دو تن از غير همکيشانتان وصيت شما را گواه باشند . پس اگر در صحّت آنچه وصى اظهار مى دارد ترديد کرديد ، گواهان را پس از نماز ]تا برپايى محکمه[ نگاه داريد که به خدا سوگند ياد کنند که ما گواهى خود را به هيچ بهايى نمى فروشيم ( آنچه را شاهد بوده ايم به سود کسى تغيير نمى دهيم ) هر چند خويشاوند باشد ، و شهادتى را که خدا برعهده ما نهاده است کتمان نمى کنيم ، زيرا در آن صورت از گناهکاران خواهيم بود . (106) |
| فَإِنْ عُثِرَ عَلَىٰ أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْمًا فَآخَرَانِ يَقُومَانِ مَقَامَهُمَا مِنَ الَّذِينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْأَوْلَيَانِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ لَشَهَادَتُنَا أَحَقُّ مِنْ شَهَادَتِهِمَا وَمَا اعْتَدَيْنَا إِنَّا إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ (107) |
| پس اگر فاش شد که گواهان با گواهى دروغ خود مرتکب گناه شده اند ، دو تن از کسانى که آن دو گواه اصلى بر آنان جفا کردند ، به جاى آن دو قرار گيرند و به خدا سوگند ياد کنند که گواهى ما از گواهى آن دو درست تر است و ما با گواهى خود بر ضد آنان ، در حقشان تعدى نکرده ايم ، چرا که در آن صورت از ستمکاران خواهيم بود . (107) |
| ذَٰلِكَ أَدْنَىٰ أَنْ يَأْتُوا بِالشَّهَادَةِ عَلَىٰ وَجْهِهَا أَوْ يَخَافُوا أَنْ تُرَدَّ أَيْمَانٌ بَعْدَ أَيْمَانِهِمْ ۗ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاسْمَعُوا ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ (108) |
| اين بهترين روش است که شاهدان شهادت را آن گونه که بايسته است ادا کنند يا بترسند از اين که پس از سوگندهايشان که بى اعتبار تلقى شده است سوگندها به ديگران واگذار شود . و از خدا پروا کنيد و گوش فرادهيد . و خدا مردم فسق پيشه را هدايت نمى کند . (108) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |