| سوره 41 | سوره مبارکه فصلت | صفحه 481 |
|
| وَمِنْ آيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ ۚ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَىٰ ۚ إِنَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (39) |
| و از آيات او اين است که زمين را خشک (و بيجان) ميبيني، اما هنگامي که آب (باران) بر آن ميفرستيم به جنبش درمي آيد و نمو ميکند، همان کسي که آن را زنده کرد، مردگان را نيز زنده ميکند، او بر هر چيز تواناست! (39) |
| إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آيَاتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَا ۗ أَفَمَنْ يُلْقَىٰ فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِنًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۚ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ ۖ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (40) |
| کساني که آيات ما را تحريف ميکنند بر ما پوشيده نخواهند بود! آيا کسي که در آتش افکنده ميشود بهتر است يا کسي که در نهايت امن و امان در قيامت به عرصه محشر مي آيد؟! هر کاري ميخواهيد بکنيد، او به آنچه انجام ميدهيد بيناست! (40) |
| إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاءَهُمْ ۖ وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ (41) |
| کساني که به اين ذکر [= قرآن] هنگامي که به سراغشان آمد کافر شدند (نيز بر ما مخفي نخواهد ماند)! و اين کتابي است قطعا شکست ناپذير. (41) |
| لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ ۖ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ (42) |
| که هيچ گونه باطلي، نه از پيش رو و نه از پشت سر، به سراغ آن نمي آيد، چرا که از سوي خداوند حکيم و شايسته ستايش نازل شده است! (42) |
| مَا يُقَالُ لَكَ إِلَّا مَا قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَذُو عِقَابٍ أَلِيمٍ (43) |
| آنچه به ناروا درباره تو ميگويند همان است که درباره پيامبران قبل از تو نيز گفته شده، پروردگار تو داراي مغفرت و (هم) داراي مجازات دردناکي است! (43) |
| وَلَوْ جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا أَعْجَمِيًّا لَقَالُوا لَوْلَا فُصِّلَتْ آيَاتُهُ ۖ أَأَعْجَمِيٌّ وَعَرَبِيٌّ ۗ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ ۖ وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى ۚ أُولَٰئِكَ يُنَادَوْنَ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ (44) |
| هرگاه آن را قرآني عجمي قرار ميداديم حتما ميگفتند: (چرا آياتش روشن نيست؟! قرآن عجمي از پيغمبري عربي؟!) بگو: (اين (کتاب) براي کساني که ايمان آورده اند هدايت و درمان است، ولي کساني که ايمان نمي آورند، در گوشهايشان سنگيني است و گويي نابينا هستند و آن را نميبينند، آنها (همچون کساني هستند که گوئي) از راه دور صدا زده ميشوند!) (44) |
| وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ ۗ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۚ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ (45) |
| ما به موسي کتاب آسماني داديم، سپس در آن اختلاف شد، و اگر فرماني از ناحيه پروردگارت در اين باره صادر نشده بود (که بايد به آنان مهلت داد تا اتمام حجت شود)، در ميان آنها داوري ميشد (و به کيفر ميرسيدند)، ولي آنها هنوز درباره آن شکي تهمتانگيز دارند! (45) |
| مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ أَسَاءَ فَعَلَيْهَا ۗ وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ (46) |
| کسي که عمل صالحي انجام دهد، سودش براي خود اوست، و هر کس بدي کند، به خويشتن بدي کرده است، و پروردگارت هرگز به بندگان ستم نميکند! (46) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |