| سوره 36 | سوره مبارکه يس | صفحه 443 |
|
| وَآيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ (41) |
| نشانه اي (ديگر از عظمت پروردگار) براي آنان است که ما فرزندانشان را در کشتيهايي پر (از وسايل و بارها) حمل کرديم. (41) |
| وَخَلَقْنَا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ مَا يَرْكَبُونَ (42) |
| و براي آنها مرکبهاي ديگري همانند آن آفريديم. (42) |
| وَإِنْ نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ يُنْقَذُونَ (43) |
| و اگر بخواهيم آنها را غرق ميکنيم بطوري که نه فريادرسي داشته باشند و نه نجات داده شوند! (43) |
| إِلَّا رَحْمَةً مِنَّا وَمَتَاعًا إِلَىٰ حِينٍ (44) |
| مگر اينکه رحمت ما شامل حال آنان شود، و تا زمان معيني از اين زندگي بهره گيرند! (44) |
| وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّقُوا مَا بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (45) |
| و هرگاه به آنها گفته شود: (از آنچه پيش رو و پشت سر شماست [= از عذابهاي الهي] بترسيد تا مشمول رحمت الهي شويد!) (اعتنا نميکنند). (45) |
| وَمَا تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ (46) |
| و هيچ آيهاي از آيات پروردگارشان براي آنها نمي آيد مگر اينکه از آن رويگردان مي شوند. (46) |
| وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ (47) |
| و هنگامي که به آنان گفته شود: (از آنچه خدا به شما روزي کرده انفاق کنيد!)، کافران به مومنان ميگويند: (آيا ما کسي را اطعام کنيم که اگر خدا ميخواست او را اطعام ميکرد؟! (پس خدا خواسته است او گرسنه باشد)، شما فقط در گمراهي آشکاريد)! (47) |
| وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (48) |
| آنها ميگويند: (اگر راست ميگوييد، اين وعده (قيامت) کي خواهد بود؟! (48) |
| مَا يَنْظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُونَ (49) |
| (اما)جز اين انتظار نميکشند که يک صيحه عظيم (آسماني) آنها را فراگيرد، در حالي که مشغول جدال (در امور دنيا) هستند. (49) |
| فَلَا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَلَا إِلَىٰ أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ (50) |
| (چنان غافلگير ميشوند که حتي) نميتوانند وصيتي کنند يا به سوي خانواده خود بازگردند! (50) |
| وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُمْ مِنَ الْأَجْدَاثِ إِلَىٰ رَبِّهِمْ يَنْسِلُونَ (51) |
| (بار ديگر) در (صور) دميده ميشود، ناگهان آنها از قبرها، شتابان به سوي (دادگاه) پروردگارشان ميروند! (51) |
| قَالُوا يَا وَيْلَنَا مَنْ بَعَثَنَا مِنْ مَرْقَدِنَا ۜ ۗ هَٰذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمَٰنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُونَ (52) |
| ميگويند: (اي واي بر ما! چه کسي ما را از خوابگاهمان برانگيخت؟! (آري) اين همان است که خداوند رحمان وعده داده، و فرستادگان (او) راست گفتند!) (52) |
| إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنَا مُحْضَرُونَ (53) |
| صيحه واحدي بيش نيست، (فريادي عظيم برميخيزد) ناگهان همگي نزد ما احضار ميشوند! (53) |
| فَالْيَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (54) |
| (و به آنها گفته ميشود:) امروز به هيچ کس ذرهاي ستم نميشود، و جز آنچه را عمل ميکرديد جزا داده نميشويد! (54) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |