| سوره 13 | سوره مبارکه الرعد | صفحه 253 |
|
| الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ (29) |
| آنها که ايمان آوردند و کارهاي شايسته انجام دادند، پاکيزهترين (زندگي)نصيبشان است، و بهترين سرانجامها! (29) |
| كَذَٰلِكَ أَرْسَلْنَاكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهَا أُمَمٌ لِتَتْلُوَ عَلَيْهِمُ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَهُمْ يَكْفُرُونَ بِالرَّحْمَٰنِ ۚ قُلْ هُوَ رَبِّي لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ مَتَابِ (30) |
| همان گونه (که پيامبران پيشين را مبعوث کرديم،) تو را به ميان امتي فرستاديم که پيش از آنها امتهاي ديگري آمدند و رفتند، تا آنچه را به تو وحي نموده ايم بر آنان بخواني، در حالي که به رحمان [= خداوندي که رحمتش همگان را فراگرفته] کفر ميورزند، بگو: (او پروردگار من است! معبودي جز او نيست! بر او توکل کردم، و بازگشتم بسوي اوست!) (30) |
| وَلَوْ أَنَّ قُرْآنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَىٰ ۗ بَلْ لِلَّهِ الْأَمْرُ جَمِيعًا ۗ أَفَلَمْ يَيْأَسِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيعًا ۗ وَلَا يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِمَا صَنَعُوا قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِنْ دَارِهِمْ حَتَّىٰ يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ (31) |
| اگر بوسيله، قرآن، کوه ها به حرکت درآيند يا زمينها قطعه قطعه شوند، يا بوسيل، آن با مردگان سخن گفته شود، (باز هم ايمان نخواهند آورد!) ولي همه کارها در اختيار خداست! آيا آنها که ايمان آورده اند نميدانند که اگر خدا بخواهد همه مردم را (به اجبار) هدايت ميکند (اما هدايت اجباري سودي ندارد)! و پيوسته بلاهاي کوبندهاي بر کافران بخاطر اعمالشان وارد ميشود، و يا بنزديکي خانه آنها فرود مي آيد، تا وعده (نهايي) خدا فرا رسد، به يقين خداوند در وعد، خود تخلف نميکند! (31) |
| وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ ۖ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ (32) |
| (تنها تو را استهزا نکردند،) پيامبران پيش از تو را نيز مورد استهزا قرار دادند، من به کافران مهلت دادم، سپس آنها را گرفتم، ديدي مجازات من چگونه بود؟! (32) |
| أَفَمَنْ هُوَ قَائِمٌ عَلَىٰ كُلِّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ ۗ وَجَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ قُلْ سَمُّوهُمْ ۚ أَمْ تُنَبِّئُونَهُ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِي الْأَرْضِ أَمْ بِظَاهِرٍ مِنَ الْقَوْلِ ۗ بَلْ زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مَكْرُهُمْ وَصُدُّوا عَنِ السَّبِيلِ ۗ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ (33) |
| آيا کسي که بالاي سر همه ايستاده، (و حافظ و نگهبان و مراقب همه است،) و اعمال همه را ميبييند (،همچون کسي است که هيچ يک از اين صفات را ندارد)؟! آنان براي خدا همتاياني قرار دادند، بگو: (آنها را نام ببريد! آيا چيزي را به او خبر ميدهيد که از وجود آن در روي زمين بيخبر است، يا سخنان ظاهري (و تو خالي) ميگوييد؟!) (نه، شريکي براي خدا وجود ندارد،) بلکه در نظر کافران، دروغهايشان زينت داده شده، (و بر اثر ناپاکي درون، چنين ميپندارند که واقعيتي دارد،) و آنها از راه (خدا) بازداشته شده اند، و هر کس را خدا گمراه کند، راهنمايي براي او وجود نخواهد داشت! (33) |
| لَهُمْ عَذَابٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَشَقُّ ۖ وَمَا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَاقٍ (34) |
| در دنيا، براي آنها عذابي (دردناک) است، و عذاب آخرت سختتر است، و در برابر (عذاب) خدا، هيچ کس نميتواند آنها را نگه دارد! (34) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |