| سوره 13 | سوره مبارکه الرعد | صفحه 249 |
|
| بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
|
| به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
|
| المر ۚ تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ ۗ وَالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ (1) |
| المر، اينها آيات کتاب (آسماني) است، و آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده، حق است، ولي بيشتر مردم ايمان نمي آورند! (1) |
| اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ۖ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۖ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ ۖ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى ۚ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ (2) |
| خدا همان کسي است که آسمانها را، بدون ستونهايي که براي شما ديدني باشد، برافراشت، سپس بر عرش استيلا يافت (و زمام تدبير جهان را در کف قدرت گرفت)، و خورشيد و ماه را مسخر ساخت، که هر کدام تا زمان معيني حرکت دارند! کارها را او تدبير ميکند، آيات را (براي شما) تشريح مينمايد، شايد به لقاي پروردگارتان يقين پيدا کنيد! (2) |
| وَهُوَ الَّذِي مَدَّ الْأَرْضَ وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنْهَارًا ۖ وَمِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ جَعَلَ فِيهَا زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ ۖ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ (3) |
| و او کسي است که زمين را گسترد، و در آن کوه ها و نهرهايي قرار داد، و در آن از تمام ميوه ها دو جفت آفريد، (پرده سياه) شب را بر روز ميپوشاند، در اينها آياتي است براي گروهي که تفکر ميکنند! (3) |
| وَفِي الْأَرْضِ قِطَعٌ مُتَجَاوِرَاتٌ وَجَنَّاتٌ مِنْ أَعْنَابٍ وَزَرْعٌ وَنَخِيلٌ صِنْوَانٌ وَغَيْرُ صِنْوَانٍ يُسْقَىٰ بِمَاءٍ وَاحِدٍ وَنُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلَىٰ بَعْضٍ فِي الْأُكُلِ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ (4) |
| و در روي زمين، قطعاتي در کنار هم قرار دارد که با هم متفاوتند، و (نيز) باغهايي از انگور و زراعت و نخلها، (و درختان ميوه گوناگون) که گاه بر يک پايه ميرويند و گاه بر دو پايه، (و عجيبتر آنکه) همه آنها از يک آب سيراب ميشوند! و با اين حال، بعضي از آنها را از جهت ميوه بر ديگري برتري ميدهيم، در اينها نشانه هايي است براي گروهي که عقل خويش را به کار ميگيرند! (4) |
| ۞ وَإِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَإِذَا كُنَّا تُرَابًا أَإِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ ۗ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ ۖ وَأُولَٰئِكَ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ ۖ وَأُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (5) |
| و اگر (از چيزي) تعجب ميکني، عجيب گفتار آنهاست که ميگويند: (آيا هنگامي که ما خاک شديم، (بار ديگر زنده ميشويم و) به خلقت جديدي بازميگرديم؟!) آنها کساني هستند که به پروردگارشان کافر شده اند، و آنان غل و زنجيرها در گردنشان است، و آنها اهل دوزخند، و جاودانه در آن خواهند ماند! (5) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |