| سوره 6 | سوره مبارکه الانعام | صفحه 144 |
|
| فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ ۖ وَمَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقًا حَرَجًا كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاءِ ۚ كَذَٰلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ (125) |
| آن کس را که خدا بخواهد هدايت کند، سينهاش را براي (پذيرش) اسلام، گشاده مي سازد، و آن کس را که بخاطر اعمال خلافش بخواهد گمراه سازد، سينهاش را آنچنان تنگ ميکند که گويا ميخواهد به آسمان بالا برود، اين گونه خداوند پليدي را بر افرادي که ايمان نمي آورند قرار ميدهد! (125) |
| وَهَٰذَا صِرَاطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيمًا ۗ قَدْ فَصَّلْنَا الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَذَّكَّرُونَ (126) |
| و اين راه مستقيم (و سنت جاويدان) پروردگار توست، ما آيات خود را براي کساني که پند ميگيرند، بيان کرديم! (126) |
| ۞ لَهُمْ دَارُ السَّلَامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۖ وَهُوَ وَلِيُّهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (127) |
| براي آنها (در بهشت) خانه امن و امان نزد پروردگارشان خواهد بود، و او، ولي و ياور آنهاست بخاطر اعمال (نيکي) که انجام ميدادند. (127) |
| وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِنَ الْإِنْسِ ۖ وَقَالَ أَوْلِيَاؤُهُمْ مِنَ الْإِنْسِ رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ وَبَلَغْنَا أَجَلَنَا الَّذِي أَجَّلْتَ لَنَا ۚ قَالَ النَّارُ مَثْوَاكُمْ خَالِدِينَ فِيهَا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ ۗ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ (128) |
| در آن روز که (خدا) همه آنها را جمع و محشور ميسازد، (ميگويد:) اي جمعيت شياطين و جن! شما افراد زيادي از انسانها را گمراه ساختيد! دوستان و پيروان آنها از ميان انسانها ميگويند: (پروردگارا! هر يک از ما دو گروه [= پيشوايان و پيروانگمراه] از ديگري استفاده کرديم، (ما به لذات هوس آلود و زودگذر رسيديم، و آنها بر ما حکومت کردند،) و به اجلي که براي ما مقرر داشته بودي رسيديم. ) (خداوند) ميگويد: (آتش جايگاه شماست، جاودانه در آن خواهيد ماند، مگر آنچه خدا بخواهد) پروردگار تو حکيم و داناست. (128) |
| وَكَذَٰلِكَ نُوَلِّي بَعْضَ الظَّالِمِينَ بَعْضًا بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (129) |
| ما اينگونه بعضي از ستمگران را به بعضي ديگر واميگذاريم به سبب اعمالي که انجام ميدادند. (129) |
| يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي وَيُنْذِرُونَكُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَٰذَا ۚ قَالُوا شَهِدْنَا عَلَىٰ أَنْفُسِنَا ۖ وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ (130) |
| (در آن روز به آنها ميگويد:) اي گروه جن و انس! آيا رسولاني از شما به سوي شما نيامدند که آيات مرا برايتان بازگو ميکردند، و شما را از ملاقات چنين روزي بيم مي دادند؟! آنها ميگويند: (بر ضد خودمان گواهي ميدهيم، (آري،) ما بد کرديم)) و زندگي (پر زرق و برق) دنيا آنها را فريب داد، و به زيان خود گواهي ميدهند که کافر بودند! (130) |
| ذَٰلِكَ أَنْ لَمْ يَكُنْ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرَىٰ بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا غَافِلُونَ (131) |
| اين بخاطر آن است که پروردگارت هيچگاه (مردم) شهرها و آباديها را بخاطر ستمهايشان در حال غفلت و بيخبري هلاک نميکند. (بلکه قبلا رسولاني براي آنها ميفرستد.) (131) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |