| سوره 48 | سوره مبارکه الفتح | صفحه 512 |
|
| إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ ۚ فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّمَا يَنْكُثُ عَلَىٰ نَفْسِهِ ۖ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا (10) |
| بى ترديد آنان که با تو بيعت مى کنند جز اين نيست که با خدا بيعت مى کنند، دست خدا بالاى دست هايشان است; پس هر کس بيعت را بشکند فقط به زيان خودش مى شکند و هر کس به آنچه با خدا بر آن عهد بسته است وفا کند، به زودى اجر بزرگى به او خواهد داد. (10) |
| سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَا أَمْوَالُنَا وَأَهْلُونَا فَاسْتَغْفِرْ لَنَا ۚ يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ مَا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ ۚ قُلْ فَمَنْ يَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا إِنْ أَرَادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ نَفْعًا ۚ بَلْ كَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا (11) |
| به زودى اعراب برجا مانده [از سفر عمره ]به تو خواهند گفت: اموال و خانواده هايمان ما را مشغول کرد پس براى ما آمرزش بخواه; چيزى را به زبان هايشان مى گويند که در دل هايشان نيست، بگو: اگر خدا زيانى براى شما بخواهد يا نفعى براى شما بخواهد چه کسى در برابر او براى شما اختيار چيزى را دارد؟ بلکه خداوند به آنچه مى کنيد آگاه است. (11) |
| بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ وَالْمُؤْمِنُونَ إِلَىٰ أَهْلِيهِمْ أَبَدًا وَزُيِّنَ ذَٰلِكَ فِي قُلُوبِكُمْ وَظَنَنْتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ وَكُنْتُمْ قَوْمًا بُورًا (12) |
| [نه چنان بود] بلکه پنداشتيد که پيامبر و مؤمنان هرگز به سوى خانواده هاى خود برنمى گردند و اين در قلب هاى شما زينت داده شد و گمان بد برديد و شما مردمى سزاوار هلاکت بوديد. (12) |
| وَمَنْ لَمْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَعِيرًا (13) |
| و هر کس به خدا و رسولش ايمان نياورد [بداند که] ما حتماً براى کافران آتشى افروخته آماده کرده ايم. (13) |
| وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا (14) |
| و فرمانروايى آسمان ها و زمين مختصّ خداوند است هر که را بخواهد مى آمرزد و هر که را بخواهد عذاب مى کند و خدا بسيار آمرزنده و رحيم است. (14) |
| سَيَقُولُ الْمُخَلَّفُونَ إِذَا انْطَلَقْتُمْ إِلَىٰ مَغَانِمَ لِتَأْخُذُوهَا ذَرُونَا نَتَّبِعْكُمْ ۖ يُرِيدُونَ أَنْ يُبَدِّلُوا كَلَامَ اللَّهِ ۚ قُلْ لَنْ تَتَّبِعُونَا كَذَٰلِكُمْ قَالَ اللَّهُ مِنْ قَبْلُ ۖ فَسَيَقُولُونَ بَلْ تَحْسُدُونَنَا ۚ بَلْ كَانُوا لَا يَفْقَهُونَ إِلَّا قَلِيلًا (15) |
| به زودى آن برجاى گذاشته شدگان ـ هنگامى که شما براى گرفتن غنيمت هايى [به سوى خيبر ]حرکت مى کنيد ـ خواهند گفت: ما را بگذاريد تا از پى شما بياييم. آنان مى خواهند کلام خدا را [که گفته است: غير اصحاب حُديبيه در خيبر شرکت نکنند ]تغيير دهند، بگو: شما هرگز نبايد از پى ما بياييد، خداوند از پيش چنين گفته است، پس خواهند گفت: [نه،] بلکه شما به ما حَسَد مىورزيد [چنين نيست ]بلکه آنان جز اندکى فهم نمى کنند. (15) |
|
| (کلمات داخل پرانتز توسط مترجم اضافه شده) |